Krzyż Wiktorii – Stanley Hollis, żołnierz, którego Niemcy nie potrafili zabić
Stanley Hollis, odznaczony Krzyżem Wiktorii, urodził się 21 września 1912 roku w Middlesbrough w hrabstwie Yorkshire. Dorastał, pomagając rodzinie w prowadzeniu baru z fish and chips, zanim wstąpił do Marynarki Handlowej. Choroba zmusiła go jednak do powrotu do domu. Pracował wówczas jako kierowca ciężarówki, ożenił się z Alice i doczekał się dwójki dzieci.
W 1939 roku wstąpił do Wojsk Terytorialnych, do pułku Green Howards, a po wybuchu II wojny światowej został przeniesiony do 6. batalionu tej jednostki. Walczył we Francji, został ewakuowany spod Dunkierki, a następnie brał udział w kampaniach w Afryce Północnej i na Sycylii. Dzięki zdecydowanemu charakterowi i zdolnościom przywódczym awansował kolejno na sierżanta, a potem na starszego sierżanta kompanii.
6 czerwca 1944 roku, w dniu lądowania aliantów w Normandii, Stanley Hollis wysiadł na plaży Gold wraz z kompanią D. Zadaniem 6. batalionu było natarcie w głąb lądu i zniszczenie niemieckich umocnień w rejonie Ver-sur-Mer.
Podczas natarcia Hollis wykazał się niezwykłą odwagą. Pod silnym ostrzałem ruszył samotnie na niemiecki bunkier, strzelając z pistoletu maszynowego Sten przez strzelnicę, po czym wspiął się na dach i wrzucił granaty, zmuszając obrońców do poddania się. Następnie, wykorzystując rów łącznikowy, dotarł do kolejnego schronu i również go zdobył.
Tego samego dnia, w miejscowości Crépon, zauważył dwóch swoich żołnierzy przygwożdżonych ogniem podczas próby zniszczenia ukrytego niemieckiego działa polowego. Mimo przewagi wroga i bezpośredniego ostrzału, Hollis chwycił ręczny karabin maszynowy Bren, wysunął się na otwartą przestrzeń i prowadził ogień „z biodra”, odciągając uwagę Niemców i umożliwiając kolegom bezpieczny odwrót.
Jego odwaga, zimna krew i inicjatywa tego dnia uratowały życie wielu żołnierzom i pozwoliły kompanii osiągnąć wyznaczone cele. Za te czyny Stanley Hollis został odznaczony Krzyżem Wiktorii – jedynym przyznanym za bohaterstwo podczas D-Day. W uzasadnieniu podkreślono jego męstwo oraz kluczową rolę w niedopuszczeniu do zatrzymania natarcia aliantów. Medal odebrał z rąk króla Jerzego VI w Pałacu Buckingham 10 października 1944 roku.
Po wojnie miał trudności ze znalezieniem pracy, lecz ostatecznie został odnoszącym sukcesy właścicielem pubu. Zmarł 8 lutego 1972 roku i spoczął na cmentarzu Acklam w Middlesbrough. Jego Krzyż Wiktorii można dziś oglądać w Muzeum Pułku Green Howards w Richmond w hrabstwie North Yorkshire, a pomniki w Normandii oraz w jego rodzinnym mieście upamiętniają jego służbę i bohaterstwo.
