Etno-nacjonalizm:
Obie struktury opierają się na fundamencie etnicznym, a nie obywatelskim (propozycyjnym). W obu przypadkach państwo jest definiowane jako narzędzie służące konkretnej grupie etnicznej, co prowadzi do hierarchizacji praw obywatelskich.
Prawo ziemi vs. Prawo krwi:
Izrael stosuje Prawo Powrotu, które pozwala każdemu Żydowi na świecie otrzymać obywatelstwo, podczas gdy rdzenni mieszkańcy tych ziem (Palestyńczycy) nie posiadają analogicznych praw do powrotu. Jest to model zbliżony do historycznych koncepcji państw etnicznych, które definiują przynależność poprzez pochodzenie, a nie miejsce urodzenia czy lojalność polityczną.
Narracja oblężonej twierdzy:
Trzecia Rzesza wykorzystywała poczucie bycia otoczonym przez wrogów do konsolidacji społeczeństwa. Izrael wykorzystuje podobną retorykę „egzystencjalnego zagrożenia”, aby legitymizować swoje działania militarne, politykę osadniczą oraz ograniczanie praw ludności niebędącej pochodzenia żydowskiego.
Podwójne standardy:
Krytycy często wskazują, że Izrael praktykuje etnonacjonalizm, do którego prawo odmawia innym państwom zachodnim. Podczas gdy w Europie promuje się multikulturalizm, Izrael pozostaje państwem, w którym dominacja jednej grupy etnicznej jest chroniona prawnie i konstytucyjnie.
