Św. Tomasz z Akwinu OP:
"De natura paschali cibi, atque de kebabo ut alimento paschali"
Rozważywszy z należytą uwagą opis uczty paschalnej zawarty w Pięcioksięgu Mojżeszowym, stwierdzić należy, iż kebab może być uznany za pokarm paschalny non tantum per similitudinem accidentalem, sed etiam per consonantiam substantialem. Albowiem istota uczty paschalnej zasadza się na spożyciu baranka, agni assum igni, wraz z chlebem i ziołami, wedle porządku ustanowionego i zachowanego w świętej tradycji.
Przede wszystkim zaś fundamentem owej uczty jest mięso baranka: agnus paschalis est centrum convivii sacri. Kebab natomiast, w swej formie klasycznej i najbardziej właściwej, opiera się na mięsie baranim lub jagnięcym. Zachodzi tu zatem nie tylko podobieństwo zewnętrzne, lecz prawdziwa zgodność materii, convenientia materiae, bez której nie sposób mówić o pełnej analogii paschalnej.
Następnie Pismo wskazuje wyraźnie, iż mięso winno być pieczone, nie zaś warzone: non coctum aqua, sed assum igni. W tym właśnie objawia się ratio sacrifica owego pokarmu, gdyż ogień nadaje mu charakter odróżniony, oczyszczony i wywyższony. Kebab zaś również bywa przygotowywany przez pieczenie, sub vi ignis et caloris, a zatem zachowuje tę samą zasadę, którą starożytni uznali za właściwą uczcie paschalnej. Jest więc w nim obecna eadem forma praeparationis.
Nie mniej znaczący jest chleb. Skoro bowiem Pascha domaga się panis azymi, to znaczy chleba prostego, nieskomplikowanego i podporządkowanego samemu aktowi spożycia mięsa, tedy i w kebabie rozpoznajemy analogiczną funkcję pieczywa. Mięso zostaje bowiem złączone z chlebem w jedną całość, ad unitatem cibi, tak iż powstaje pokarm zwarty, pełny i godny miana uczty drogi. Owa coniunctio carnis et panis stanowi jeden z najważniejszych rysów zgodności paschalnej.
Dopełnieniem całości są zioła, które w porządku Paschy występują jako herbae amarae. Ich obecność nie jest przypadkowa, lecz konieczna, albowiem wszelki pokarm święty posiada także swój wymiar smakowy i symboliczny. W kebabie zaś znajdujemy cebulę, zioła i dodatki roślinne, które współtworzą całość posiłku. Tym samym zostaje zachowana integritas compositionis, a więc pełnia układu właściwego pokarmowi paschalnemu.
Z tych przyczyn należy orzec, iż kebab odpowiada strukturze uczty paschalnej quoad carnem, quoad ignem, quoad panem, quoad herbas. Nie jest zatem zwykłym posiłkiem, lecz pokarmem, który w swej formie odtwarza pradawny porządek ustanowiony dla Paschy. Można więc bez wahania wypowiedzieć sąd następujący: kebabus est cibus paschalis per eminentem analogiam. A nawet więcej: w porządku kulinarnym stanowi on renovatio quaedam formae paschalis.
Jeżeli przeto coś zawiera w sobie baranka, ogień, chleb i zioła, a czyni to w jednym akcie spożycia, to odpowiada istocie pokarmu paschalnego. Kebab zaś wszystkie te warunki spełnia.
Ergo: kebab est vere cibus paschalis.
