Strona 26

10 czerwca 1803 roku, urodził się Henry Darcy, francuski inżynier. Był projektantem i konstruktorem systemów wodociągowych. Prowadził też badania z zakresu hydrauliki. To właśnie on przeprowadził pierwsze doświadczenia laboratoryjne dotyczące filtracji wody przez złoże piasku. Doprowadziło go to do sformułowania fundamentalnego prawa filtracji (nazywanego jego nazwiskiem), dotyczącego przepływu cieczy w porowatym ośrodku.

29 maja 1929 roku, urodził się Peter Higgs, brytyjski fizyk teoretyk. W 1964 roku zaproponował mechanizm, wymagający istnienia dodatkowego skalarnego pola, który nadawał cząstkom masę. Dzięki tej hipotezie możliwe stało się rozwinięcie Modelu Standardowego, wytłumaczenie dlaczego bozony pośredniczące mają masę, a także unifikacja oddziaływań elektromagnetycznych i słabych. Trzeba też dodać, że mechanizm ten nie tłumaczy całkowitej masy nukleonów. Dowodem na słuszność tej koncepcji było odkrycie postulowanego bozonu Higgsa w 2012 roku, dzięki czemu już rok później za swoją pracę Peter Higgs i François Englert otrzymali Nagrodę Nobla.

Uczciwie też należy dodać, że to co nazywamy mechanizmem Higgsa jest wynikiem pracy (oprócz wspomnianych noblistów) także takich naukowców jak Robert Brout, Gerald Guralnik, Carl Hagen i Tom Kibble.

25 maja 1865 roku, urodził się Pieter (nie Pjoter!) Zeeman, holenderski fizyk. Zajmował się optyką i fizyką atomową. Odkrył zjawisko rozczepienia linii spektralnych w polu magnetycznym, znane obecnie jako efekt Zeemana. Wyjaśnienie teoretyczne podał Hendrik Lorentz. Obaj panowie otrzymali razem Nagrodę Nobla w 1902 roku za całokształt badań wpływu magnetyzmu na promieniowanie

24 maja 1544 roku, urodził się William Gilbert, angielski fizyk i lekarz. Nazywany jest ojcem magnetyzmu i elektryczności. Zapoczątkował badania nad magnetyzmem (wcześniej zjawisko znano tylko jakościowo). Wprowadził takie terminy jak biegun magnetyczny i siła magnetyczna. Odkrył, że oprócz znanego wtedy ze swoich właściwości bursztynu, można także inne materiały naelektryzować poprzez tarcie. Wykazał także, że Ziemia jest jednym wielkim magnesem, przez co można było wytłumaczyć działanie kompasu. Przeprowadził ogromną ilość doświadczeń związanych z magnetyzmem, poznając charakter tego zjawiska, co zawarł w dziele „De Magnete…", które to zawierało całą ówcześnie znaną wiedzę na ten temat.

Jego nazwisko nosi pozaukładowa jednostka siły magnetomotorycznej – 1 Gb.

18 maja 1850 roku, urodził się Oliver Heaviside, angielski fizyk i matematyk. Rozpowszechnił zastosowanie liczb zespolonych w elektrotechnice i sformułował równania telegrafistów. Przewidział istnienie odbijającej fale radiowe warstwy w atmosferze, co obecnie nazywamy jonosferą (istnienie udowodnione jeszcze za jego życia). Wprowadził takie terminy jak impedancja, admitancja, reluktancja czy elektret. Niezależnie zdefiniował wektor określający gęstość strumienia mocy przenoszonej przez falę e-m, czyli wektor Poyntinga. Przede wszystkim, zawdzięczamy mu współcześnie znany zapis wektorowy równań Maxwella.

16 maja 1950 roku, urodził się Johannes Georg Bednorz, niemiecki fizyk (chociaż zwykle posługuje się tylko drugim imieniem). Wraz z Karlem Müllerem, w 1986 roku, wytworzył pierwszy nadprzewodnik wysokotemperaturowy (czyli taki materiał, w którym wspomniane zjawisko występuje już w temperaturze 35 K). Było to ogromne zaskoczenie, ponieważ teoria BCS w takich warunkach już nie przewidywała żadnych możliwych efektów. Nowy materiał na tlenkach metali La-Ba-Cu-O, nazwany po prostu LBCO, dał początek kolejnym badaniom, które zaowocowały wytworzeniem nowych nadprzewodników w jeszcze wyższych temperaturach. Za swoje odkrycie obaj panowie otrzymali Nagrodę Nobla w 1987, co jest absolutnym rekordem jeżeli chodzi o czas pomiędzy odkryciem a otrzymaniem nagrody