Obraz „Grób samobójcy” autorstwa Wilhelma Kotarbińskiego przedstawia melancholijną, mroczną scenę cmentarza. 

W centrum kompozycji widoczny jest grób osoby, która odebrała sobie życie – samotny, odosobniony, często ukazany w cieniu drzew lub na uboczu, co symbolizuje wykluczenie i tragizm losu samobójcy. Atmosfera dzieła jest pełna smutku, ciszy i zadumy, z dominacją ciemnych, stonowanych barw. 

Kotarbiński w ten sposób ukazuje refleksję nad śmiercią, winą i potępieniem, a zarazem współczucie dla ludzkiego cierpienia.

Obraz Giuseppego Vermiglio „Jael i Siser” (początek XVII w.) przedstawia dramatyczną scenę biblijną z Księgi Sędziów. Widzimy chwilę, gdy Jael zabija wodza Kananejczyków, Siserę, który schronił się w jej namiocie po przegranej bitwie.

Na płótnie ukazana jest napięta, teatralna scena: Jael trzyma młot i wbija pal w głowę śpiącego lub zaskoczonego Sisery. Kompozycja jest mocno kontrastowa, pełna światłocienia w duchu caravaggionizmu, który silnie wpłynął na Vermiglia. Wyraziste światło wydobywa postacie z mroku, podkreślając dramatyzm i brutalność wydarzenia.

Całość łączy religijny temat z intensywnym, realistycznym przedstawieniem ciała i emocji.

To monumentalne płótno (1830–1833) przedstawia dramatyczną scenę wybuchu Wezuwiusza w 79 r. n.e., kiedy lawa i popioły zniszczyły miasto Pompeje.


- Na obrazie widać chaos i panikę mieszkańców uciekających przed zagładą.

- Ludzie próbują ratować bliskich i dobytek, niektórzy giną pod gruzami.

- Artysta ukazał kontrast między 
rozpaczliwym losem zwykłych ludzi a majestatem natury.

- Kompozycja jest pełna ruchu, dramatycznego światła i barw – to typowe dla romantyzmu.