Jeśli ktoś lubi fantasy, ale ma dość patosu, bohaterstwa i innych podobnych wymysłów, powinien sięgnąć po serię Świat Dysku. Jest to zbiór satyrycznych powieści autorstwa Terry'ego Pratchetta dziejących się na planecie będącej płaskim dyskiem, podtrzymywanym przez cztery wielkie słonie, stojące na grzbiecie olbrzymiego żółwia. 41 książek dzieli się na cykle, zgodnie z poniższą grafiką.

Cykl o Rincewindzie, moim zdaniem najlepszy, zawiera m.in. dwie pierwsze książki całej serii. Dzieją się tu największe jajcury z gatunku humoru absurdalnego. Tytułowy bohater to mag nieumiejący czarować. Jest nieudacznikiem i tchórzem, który za wszelką cenę stara się unikać kłopotów, ale one nie starają się unikać jego. Okoliczności w niedorzeczny sposób umożliwiają mu ratunek, zawsze jednak w przewrotny sposób. Z całego cyklu słabi są tylko "Niewidoczni akademicy", gdzie rola Rincewinda jest epizodyczna. Reszta jest na wysokim poziomie.

Bohaterkami cyklu o wiedźmiach są – uwaga – wiedźmy. Przede wszystkim trzy (choć czasami pojawia się ich więcej): dwie starsze panie - Babcia Weatherwax, Niania Ogg i młodsza Magrat Garlick. Humor nie jest tak absurdalny, jak u Rincewinda, bardziej taki grażynowy. W żartobliwej konwencji podejmowane są poważniejsze tematy, m.in. sprawy etyczne, czy kwestie związane z feminizmem.

Śmierć Dysku, bohater kolejnego cyklu, to typowa śmierć – ubrany w szatę z kapturem szkielet dzierżący kosę. Dla podkreślenia jego mroczności wszystkie wypowiadane przez niego kwestie pisane są caps lockiem. "Żyje" całkiem wygodnie, mieszkając razem z wnuczką i lokajem w posiadłości otoczonej sadem. Nie pracuje sam, pomaga mu Śmierć Szczurów. Na robotę wyjeżdża na swoim przerażajacym rumaku Pimpusiu. Często próbuje zachowywać się jak człowiek, co z uwagi na bycie nieśmiertelnym i pozaczasowym wychodzi mu karykaturalnie.

Cykl o straży parodiuje typowe policyjne motywy w książkach i filmach. Choć utrzymany w dosyć poważnym jak na Świat Dysku tonie, ma dużo elementów humorystycznych. Głównym bohaterem jest komendant straży Sam Vimes. Jego podopieczni to grupa cechująca się różnorodnością rasową – oprócz ludzi porządku pilnują między innymi wilkołak, golem, krasnoludy, trolle, a nawet zombie. Osią fabuły w tym cyklu są najczęściej wątki kryminalne i polityczne.

Mois von Lipwig, postać z kolejnego cyklu, jest genialnym oszustem i fałszerzem. Motywem książek z jego udziałem jest wykorzystanie wybitnych zdolności przestępcy w służbie prawa. Oto bowiem patrycjusz Ankh-Morpork, największego miasta na Dysku, po schwytaniu go daje mu wybór: praca na rzecz dobra publicznego lub śmierć. W ten sposób bohater reformuje urząd pocztowy, wkracza w świat finansjery i zajmuje się koleją.

Cykle: starożytne cywilizacje oraz rewolucja przemysłowa (poza zawartym w nim cyklu o von Lipwigu) nie mają stałych bohaterów, choć niektórzy się w nich powtarzają, np. dziennikarz William de Worde. Ciężko w związku z tym takie zbiory streścić, nazwy mówią wystarczająco wiele. Z kolei powieści o Tiffany Obolałej to literatura raczej dla dzieci, dyskowego humoru jest w nich chyba najmniej. Podsumowując całość rozważań, warto zapoznać się ze Światem Dysku ze względu na oryginalne podejście do fantasy. Bezpodstawne są obawy, że parodia nie będzie miała odpowiedniego klimatu. Książki mają odpowiednio wyważone proporcje humorystyczne i fabularne, a całe uniwersum ma logikę i spójność. Kolejnym atutem serii jest brak zazębiania się historii w powieściach z poszczególnych cykli, można więc czytać je w dowolnej kolejności. Polecam i wypierdalam.