Jaki jest nasz cel w życiu? Rodzimy się, dorastamy. Przechodzimy przez kolejne etapy edukacji oraz okres wychowawczy. Dorastamy, poznajemy ludzi, tworzymy paczki. Świetnie się bawimy spędzając razem czas ze sobą. Ale z czasem wszystko zaczyna się pierdolić. Beztroska przyjaźń zamienia się w fałszywą znajomość. Kiedy wydaje Ci się że jest wszystko ok ludzie za Twoimi plecami doprawiają Ci rogi. Kończysz szkołę, idziesz na studia. Po studiach praca. Szukasz swojego miejsca na tym świecie. W pracy każdy szuka jak najlepiej ojebać Cię na kasę. Chodzisz i szukasz co chwilę zmieniając kierunek zawodowy bo nie masz zamiaru robić za najniższą lub trochę powyżej. W końcu znajdujesz ale jesteś już tak zmęczony, że coś co miało być połączeniem hobby z pracą staje się Twoim małym koszmarem. Stare znajomości już nie istnieją, rodzina jaka jest taka jest. A Ty zapierdalasz w wyścigu do swojego dołu na cmentarzu aby wytrwać w kraju, który powinien mieć słowo „korupcja” w nazwie aby żyć na jakimś poziomie. Ciało powoli się sypie, wszystko jest coraz droższe. Psychika też już czasami siada. A wszystko to po to aby w wieku 65 lat dostać jakiś ochłap, który nawet nie wystarczy na leki. A na końcu tego wyścigu po prostu zdychasz kończąc w dole będąc pożywieniem dla prostych organizmów.
