Humor
3 m
36
Co tam dzidowcy, chłodzik w piwnicy, jak u mnie ?
Przedstawię Wam krótką historię najmłodszego żołnierza I wojny światowej.
Momčilo Gavrić, bo o nim mowa, urodził się 1 maja 1906 roku w małej wiosce Trbušnica, na terenie dzisiejszej Serbii, generalnie – zadupie wysokiej klasy. W domu było odrobinę gęsto, ponieważ Momcilo miał dziesięcioro rodzeństwa.
Początkiem sierpnia 1914 roku do wioski zawitała na gościnne występy 42 Chorwacka Dywizja Piechoty Gwardii Krajowej. Chłopacy z bałkańską fantazją podpalili rodzinny dom naszego bohatera, trochę torturowali, być może nawet zgwałcili matke, babcię i ojca chłopca – pamiętajcie, bałkańska fantazja, każdy coś dostaje od losu – nie oszczędzono także trzech sióstr i czterech braci chłopca. Gówniarzowi los sprzyjał, rano ojciec wysłał go do sąsiedniej wsi do wuja, najpewniej bo bimber, tym samym pozostał żywy na tym padole łez.
Pozostawiony sam sobie, bez schronienia i dalszych perspektyw, Momčilo udał się na poszukiwanie 6. Dywizji Artylerii Królewskiej Armii Serbskiej, która stacjonowała niedaleko, w pobliżu góry Gučevo.
Major Stevan Tucović dowiedział się o masakrze rodziny chłopca i przyjął go do swojej jednostki, wyznaczył zwiadowcę Miloša Mišovicia na opiekuna Gavricia. Tego samego wieczoru małolat postanowił odgryźć się za swoje krzywdy, pokazał swojemu opiekunowi gdzie w jego rodzinnej wiosce nocują żołnierze austro-węgierscy. Po podejściu pod zajmowany przez nich dom, okazało się że zbyt mocno uraczyli się rakiją, cóż, bałkańska fantazja. Miloš Mišović wrzucił do pomieszczenia dwa ładunki wybuchowe, w rezultacie czego żołdacy udali się na pastwiska Pana. Momčilo z opiekunem szybko uciekli z miejsca zdarzenia i wrócili do swojego garnizonu.
No więc mały – ale wariat.
W wieku 8 lat, po bitwie pod Cer, Momčilo został awansowany do stopnia kaprala, otrzymał nawet uszyty specjalnie dla niego mundur wojskowy. Przed dowództwo jednostki i szeregowych żołnierzy był dobrze traktowany, część z nich zapewne widziała w nim swojego własnego syna.
Pozostawiony sam sobie, bez schronienia i dalszych perspektyw, Momčilo udał się na poszukiwanie 6. Dywizji Artylerii Królewskiej Armii Serbskiej, która stacjonowała niedaleko, w pobliżu góry Gučevo.
Major Stevan Tucović dowiedział się o masakrze rodziny chłopca i przyjął go do swojej jednostki, wyznaczył zwiadowcę Miloša Mišovicia na opiekuna Gavricia. Tego samego wieczoru małolat postanowił odgryźć się za swoje krzywdy, pokazał swojemu opiekunowi gdzie w jego rodzinnej wiosce nocują żołnierze austro-węgierscy. Po podejściu pod zajmowany przez nich dom, okazało się że zbyt mocno uraczyli się rakiją, cóż, bałkańska fantazja. Miloš Mišović wrzucił do pomieszczenia dwa ładunki wybuchowe, w rezultacie czego żołdacy udali się na pastwiska Pana. Momčilo z opiekunem szybko uciekli z miejsca zdarzenia i wrócili do swojego garnizonu.
No więc mały – ale wariat.
W wieku 8 lat, po bitwie pod Cer, Momčilo został awansowany do stopnia kaprala, otrzymał nawet uszyty specjalnie dla niego mundur wojskowy. Przed dowództwo jednostki i szeregowych żołnierzy był dobrze traktowany, część z nich zapewne widziała w nim swojego własnego syna.
Momčilo całkiem sprawnie sobie poczynał, odnalazł się w żołnierskim życiu, przeszedł szybki kurs edukacji żeby potrafił sklecić w miarę poprawne zdanie, został nawet ranny podczas działań wojennych.
Po wyzwoleniu Belgradu major Tucović zadbał o to, aby Gavrić otrzymał pomoc od brytyjskiej misji niosącej pomoc sierotom wojennym w Serbii. Został wysłany do Wielkiej Brytanii do Faversham w hrabstwie Kent i ukończył naukę w Henry Wreight. Po 1921r. wrócił do kraju, po tym jak serbski premier Nikola Pašić nakazał powrót wszystkich dzieci do ojczyzny. W rodzinnej Trbušnicy odnalazł trzech ocalałych z masakry braci.
W 1929r. podczas rejestracji jako poborowy, oświadczył że służył już w wojsku podczas Wielkiej Wojny, nikt mu oczywiście w to nie uwierzył, jak również w fakt, że został odznaczony Albańskim Medalem Pamiątkowym, próbowano go zmusić do podpisania oświadczenia że kłamał, po tym jak się sprzeciwił trafił do aresztu na 2 miesiące. Do służby wojskowej jednak finalnie trafił, po jej zakończeniu nauczył się rysunku technicznego, zrobił prawo jazdy, wziął ślub ze swoją wybranką o imieniu Kosara. Miał syna Branislava, może nie jednego?
Tu z małżonką:
W 1929r. podczas rejestracji jako poborowy, oświadczył że służył już w wojsku podczas Wielkiej Wojny, nikt mu oczywiście w to nie uwierzył, jak również w fakt, że został odznaczony Albańskim Medalem Pamiątkowym, próbowano go zmusić do podpisania oświadczenia że kłamał, po tym jak się sprzeciwił trafił do aresztu na 2 miesiące. Do służby wojskowej jednak finalnie trafił, po jej zakończeniu nauczył się rysunku technicznego, zrobił prawo jazdy, wziął ślub ze swoją wybranką o imieniu Kosara. Miał syna Branislava, może nie jednego?
Tu z małżonką:
Rodzina czy co?
W czasie drugiej wojny dwukrotnie był więziony przez niemców, w 1947 jugosłowiańska służba bezpieczeństwa aresztowała go z przyczyn ideologicznych. Po tych wydarzeniach żył już spokojnie.
Momčilo zmarł w Belgardzie w 1993roku. Został upamiętniony w wielu miejscach, na wyspie Korfu znajduje się jego pomnik, tak jak w Muzeum Jadar w Loznicy, w 2014r. w tej miejscowości jednej z ulic nadano imię na cześć tego małego bohatera. 2 kwietnia 2015 roku rząd serbski podjął decyzję o wzniesieniu w Belgradzie pomnika poświęconego Gavrićowi.
Momčilo zmarł w Belgardzie w 1993roku. Został upamiętniony w wielu miejscach, na wyspie Korfu znajduje się jego pomnik, tak jak w Muzeum Jadar w Loznicy, w 2014r. w tej miejscowości jednej z ulic nadano imię na cześć tego małego bohatera. 2 kwietnia 2015 roku rząd serbski podjął decyzję o wzniesieniu w Belgradzie pomnika poświęconego Gavrićowi.
Dałem z siebie 30%, wypierdalam!
