2
Do materiału kolegi: https://m.jbzd.com.pl/obr/4404617/informacje-od-onuc-uzupelnienie#komentarz-35714713 dajcie tak chłopakowi plusika za wykopanie tej mapy :)
🇺🇸 MARYNARKA WOJENNA STANÓW ZJEDNOCZONYCH
Grupa Uderzeniowa Lotniskowca Abraham Lincoln (CSG-3)
USS Abraham Lincoln (CVN-72) — lotniskowiec klasy Nimitz. Okręt flagowy całego zgrupowania. Zapewnia projekcję siły, przewagę powietrzną i zdolność uderzeniową na głębokie cele dzięki ponad 90 samolotom pokładowym, w tym F-35C i F/A-18E/F. Promień rażenia przekracza 1600 km. Skierowany na Morze Arabskie 26 stycznia 2026 roku.
USS Frank E. Petersen Jr. (DDG-121) — niszczyciel klasy Arleigh Burke Flight IIA. Eskorta lotniskowca — obrona przeciwlotnicza i przeciwpodwodna. 96 wyrzutni pionowych VLS na pociski SM-2, SM-6 oraz Tomahawk. Zdolność do obrony przeciwrakietowej w systemie Aegis. Jeden z najnowszych niszczycieli we flocie.
USS Michael Murphy (DDG-112) — Arleigh Burke Flight IIA. Eskorta lotniskowca — walka nawodna i zintegrowana obrona przeciwlotnicza/przeciwrakietowa. 96 komór VLS. System kooperacyjnego zwalczania celów pozwala na odpalanie pocisków na podstawie danych z czujników innych okrętów.
USS Spruance (DDG-111) — Arleigh Burke Flight IIA. Główna jednostka zwalczania okrętów podwodnych w grupie uderzeniowej. Holowana antena sonarowa do wykrywania okrętów podwodnych na dużych głębokościach plus pociski Tomahawk. Kluczowy dla oczyszczenia przestrzeni podwodnej przed lotniskowcem.
Carl Brashear (T-AKE 7) — zaopatrzeniowiec klasy Lewis & Clark. Mało efektowny, ale absolutnie krytyczny element logistyczny — przewozi amunicję, żywność, paliwo i części zamienne. Umożliwia grupie prowadzenie operacji przez tygodnie bez powrotu do portu.
CSS-12 — okręt podwodny eskortowy (SSN) — prawdopodobnie klasy Los Angeles lub Virginia. Porusza się przed grupą uderzeniową w ciszy, prowadząc rozpoznanie i oczyszczając trasę z zagrożeń podwodnych. Może wystrzeliwać pociski Tomahawk. Tożsamość niejawna — pozycja na mapie w najlepszym razie przybliżona.
Grupa Uderzeniowa Lotniskowca Abraham Lincoln (CSG-3)
USS Abraham Lincoln (CVN-72) — lotniskowiec klasy Nimitz. Okręt flagowy całego zgrupowania. Zapewnia projekcję siły, przewagę powietrzną i zdolność uderzeniową na głębokie cele dzięki ponad 90 samolotom pokładowym, w tym F-35C i F/A-18E/F. Promień rażenia przekracza 1600 km. Skierowany na Morze Arabskie 26 stycznia 2026 roku.
USS Frank E. Petersen Jr. (DDG-121) — niszczyciel klasy Arleigh Burke Flight IIA. Eskorta lotniskowca — obrona przeciwlotnicza i przeciwpodwodna. 96 wyrzutni pionowych VLS na pociski SM-2, SM-6 oraz Tomahawk. Zdolność do obrony przeciwrakietowej w systemie Aegis. Jeden z najnowszych niszczycieli we flocie.
USS Michael Murphy (DDG-112) — Arleigh Burke Flight IIA. Eskorta lotniskowca — walka nawodna i zintegrowana obrona przeciwlotnicza/przeciwrakietowa. 96 komór VLS. System kooperacyjnego zwalczania celów pozwala na odpalanie pocisków na podstawie danych z czujników innych okrętów.
USS Spruance (DDG-111) — Arleigh Burke Flight IIA. Główna jednostka zwalczania okrętów podwodnych w grupie uderzeniowej. Holowana antena sonarowa do wykrywania okrętów podwodnych na dużych głębokościach plus pociski Tomahawk. Kluczowy dla oczyszczenia przestrzeni podwodnej przed lotniskowcem.
Carl Brashear (T-AKE 7) — zaopatrzeniowiec klasy Lewis & Clark. Mało efektowny, ale absolutnie krytyczny element logistyczny — przewozi amunicję, żywność, paliwo i części zamienne. Umożliwia grupie prowadzenie operacji przez tygodnie bez powrotu do portu.
CSS-12 — okręt podwodny eskortowy (SSN) — prawdopodobnie klasy Los Angeles lub Virginia. Porusza się przed grupą uderzeniową w ciszy, prowadząc rozpoznanie i oczyszczając trasę z zagrożeń podwodnych. Może wystrzeliwać pociski Tomahawk. Tożsamość niejawna — pozycja na mapie w najlepszym razie przybliżona.
Zatoka Perska / Cieśnina Ormuz
USS Mitscher (DDG-57) — Arleigh Burke Flight I. Stacjonuje przy Cieśninie Ormuz jako widoczny element odstraszania. Obrona przeciwlotnicza, zdolność uderzeniowa przeciw celom nawodnym i możliwość natychmiastowego odpalenia Tomahawków w kierunku Iranu. Okręt pierwszej linii.
USS McFaul (DDG-74) — Arleigh Burke Flight I. Patrol Cieśniny Ormuz i eskortowanie tankowców. 3 lutego 2026 eskortował tankowiec Stena Imperative, gdy kanonierki IRGCN próbowały go przejąć. Pociski SM-2 do obrony przeciwlotniczej i armata 127 mm do bliskich starć nawodnych z szybkimi łodziami.
USS Santa Barbara (LCS-32) — okręt littoralny klasy Independence. Zwalczanie min i walka nawodna na płytkich wodach Zatoki Perskiej. Ponad 40 węzłów prędkości i małe zanurzenie czynią go idealnym dla ciasnych akwenów. Część pierwszego operacyjnego wdrożenia pakietu przeciwminowego marynarki.
USS Canberra (LCS-30) — klasa Independence. Wyposażony w pakiet przeciwminowy z autonomicznymi bezzałogowymi pojazdami podwodnymi do wykrywania min. Kluczowy, biorąc pod uwagę ogromne zdolności minowe Iranu — Zatoka była minowana w przeszłych konfliktach.
USS Tulsa (LCS-16) — klasa Independence. Walka nawodna i patrol. Kadłub trimaranowy dobrze radzi sobie z warunkami Zatoki. Trzy okręty LCS razem testują nową koncepcję operacyjną marynarki na wodach zagrożonych minami.
USS Mitscher (DDG-57) — Arleigh Burke Flight I. Stacjonuje przy Cieśninie Ormuz jako widoczny element odstraszania. Obrona przeciwlotnicza, zdolność uderzeniowa przeciw celom nawodnym i możliwość natychmiastowego odpalenia Tomahawków w kierunku Iranu. Okręt pierwszej linii.
USS McFaul (DDG-74) — Arleigh Burke Flight I. Patrol Cieśniny Ormuz i eskortowanie tankowców. 3 lutego 2026 eskortował tankowiec Stena Imperative, gdy kanonierki IRGCN próbowały go przejąć. Pociski SM-2 do obrony przeciwlotniczej i armata 127 mm do bliskich starć nawodnych z szybkimi łodziami.
USS Santa Barbara (LCS-32) — okręt littoralny klasy Independence. Zwalczanie min i walka nawodna na płytkich wodach Zatoki Perskiej. Ponad 40 węzłów prędkości i małe zanurzenie czynią go idealnym dla ciasnych akwenów. Część pierwszego operacyjnego wdrożenia pakietu przeciwminowego marynarki.
USS Canberra (LCS-30) — klasa Independence. Wyposażony w pakiet przeciwminowy z autonomicznymi bezzałogowymi pojazdami podwodnymi do wykrywania min. Kluczowy, biorąc pod uwagę ogromne zdolności minowe Iranu — Zatoka była minowana w przeszłych konfliktach.
USS Tulsa (LCS-16) — klasa Independence. Walka nawodna i patrol. Kadłub trimaranowy dobrze radzi sobie z warunkami Zatoki. Trzy okręty LCS razem testują nową koncepcję operacyjną marynarki na wodach zagrożonych minami.
Morze Czerwone
USS Delbert D. Black (DDG-119) — Arleigh Burke Flight IIA. Samotny amerykański niszczyciel na Morzu Czerwonym, samodzielnie odpowiedzialny za obronę szlaków handlowych przed dronami, pociskami balistycznymi i manewrującymi Huti. 96 komór VLS z pociskami SM-2/SM-6. To jedno z najbardziej wymagających przydziałów w marynarce — ciągła gotowość obrony przeciwlotniczej bez przerwy i bez marginesu na błąd.
USS Delbert D. Black (DDG-119) — Arleigh Burke Flight IIA. Samotny amerykański niszczyciel na Morzu Czerwonym, samodzielnie odpowiedzialny za obronę szlaków handlowych przed dronami, pociskami balistycznymi i manewrującymi Huti. 96 komór VLS z pociskami SM-2/SM-6. To jedno z najbardziej wymagających przydziałów w marynarce — ciągła gotowość obrony przeciwlotniczej bez przerwy i bez marginesu na błąd.
Morze Śródziemne (bazy wypadowe / tranzyt)
USS Roosevelt (DDG-80) — Arleigh Burke Flight IIA. Rozmieszczony we wschodnim Śródziemnomorzu — gotowy do szybkiego przerzutu na Morze Czerwone lub do pozycji uderzeniowej Tomahawkami. Może dotrzeć do Morza Czerwonego w ciągu kilku dni.
USS Bulkeley (DDG-84) — Arleigh Burke Flight IIA. Patrol Morza Śródziemnego i potencjalne wzmocnienie sił na Morzu Czerwonym. Pełen zestaw Aegis. Zapewnia interoperacyjność z NATO i zdolność do szybkiego wzmocnienia.
USS Gravely (DDG-107) — Arleigh Burke Flight IIA. Dyżur obrony przeciwrakietowej na Morzu Śródziemnym. Radar SPY-1D(V) i pociski SM-3 mogą przechwytywać irańskie pociski balistyczne w fazie wznoszenia lub środkowej — strategiczna tarcza dla europejskich sojuszników i regionalnych baz.
USS Roosevelt (DDG-80) — Arleigh Burke Flight IIA. Rozmieszczony we wschodnim Śródziemnomorzu — gotowy do szybkiego przerzutu na Morze Czerwone lub do pozycji uderzeniowej Tomahawkami. Może dotrzeć do Morza Czerwonego w ciągu kilku dni.
USS Bulkeley (DDG-84) — Arleigh Burke Flight IIA. Patrol Morza Śródziemnego i potencjalne wzmocnienie sił na Morzu Czerwonym. Pełen zestaw Aegis. Zapewnia interoperacyjność z NATO i zdolność do szybkiego wzmocnienia.
USS Gravely (DDG-107) — Arleigh Burke Flight IIA. Dyżur obrony przeciwrakietowej na Morzu Śródziemnym. Radar SPY-1D(V) i pociski SM-3 mogą przechwytywać irańskie pociski balistyczne w fazie wznoszenia lub środkowej — strategiczna tarcza dla europejskich sojuszników i regionalnych baz.
W drodze / Wzmocnienia
USS Gerald R. Ford (CVN-78) — lotniskowiec klasy Ford. Najnowocześniejszy okręt bojowy na świecie, skierowany przez Atlantyk do Zatoki pomimo potrzeby przeglądu technicznego. Katapulty elektromagnetyczne EMALS pozwalają na ponad 75 misji dziennie. Jego przybycie podwoi amerykańską siłę lotnictwa pokładowego w regionie.
USS Eisenhower (CVN-69) — lotniskowiec klasy Nimitz. Przekierowany z dowództwa SOUTHCOM. Weteran misji na Morzu Czerwonym w 2024 roku, gdzie przez miesiące zestrzeliwał pociski Huti. Grupa lotnicza z bezpośrednim doświadczeniem bojowym w tym zagrożeniu.
USS Gettysburg (CG-64) — krążownik klasy Ticonderoga. Dowódca obrony przeciwlotniczej grupy Forda. 122 komory VLS i podwójne radary SPY-1B — najciężej uzbrojony okręt nawodny we flocie. Koordynuje obronę przeciwrakietową na poziomie całego teatru.
USS Stout (DDG-55) — Arleigh Burke Flight I. Eskorta grupy Forda. Zwalczanie okrętów podwodnych i obrona przeciwlotnicza. Dodaje głębię warstwom obrony grupy uderzeniowej.
USS Winston S. Churchill (DDG-81) — Arleigh Burke Flight IIA. Eskorta grupy Forda. 96 komór VLS. Tradycyjnie służy na nim oficer wymiany Royal Navy — drobny, ale symboliczny element sojuszu amerykańsko-brytyjskiego.
CSS-22 — okręt podwodny eskortowy (SSN) — atomowy okręt podwodny eskortujący grupę Forda. Tajne rozpoznanie podwodne, osłona przeciwpodwodna i zdolność uderzeniowa Tomahawkami. Pozycja na mapie całkowicie spekulatywna.
USS Gerald R. Ford (CVN-78) — lotniskowiec klasy Ford. Najnowocześniejszy okręt bojowy na świecie, skierowany przez Atlantyk do Zatoki pomimo potrzeby przeglądu technicznego. Katapulty elektromagnetyczne EMALS pozwalają na ponad 75 misji dziennie. Jego przybycie podwoi amerykańską siłę lotnictwa pokładowego w regionie.
USS Eisenhower (CVN-69) — lotniskowiec klasy Nimitz. Przekierowany z dowództwa SOUTHCOM. Weteran misji na Morzu Czerwonym w 2024 roku, gdzie przez miesiące zestrzeliwał pociski Huti. Grupa lotnicza z bezpośrednim doświadczeniem bojowym w tym zagrożeniu.
USS Gettysburg (CG-64) — krążownik klasy Ticonderoga. Dowódca obrony przeciwlotniczej grupy Forda. 122 komory VLS i podwójne radary SPY-1B — najciężej uzbrojony okręt nawodny we flocie. Koordynuje obronę przeciwrakietową na poziomie całego teatru.
USS Stout (DDG-55) — Arleigh Burke Flight I. Eskorta grupy Forda. Zwalczanie okrętów podwodnych i obrona przeciwlotnicza. Dodaje głębię warstwom obrony grupy uderzeniowej.
USS Winston S. Churchill (DDG-81) — Arleigh Burke Flight IIA. Eskorta grupy Forda. 96 komór VLS. Tradycyjnie służy na nim oficer wymiany Royal Navy — drobny, ale symboliczny element sojuszu amerykańsko-brytyjskiego.
CSS-22 — okręt podwodny eskortowy (SSN) — atomowy okręt podwodny eskortujący grupę Forda. Tajne rozpoznanie podwodne, osłona przeciwpodwodna i zdolność uderzeniowa Tomahawkami. Pozycja na mapie całkowicie spekulatywna.
Pozostałe jednostki amerykańskie
USS Nitze (DDG-94) — Arleigh Burke Flight IIA. Patrol Morza Arabskiego. Elastyczne zadania między Zatoką a Morzem Czerwonym. Śmigłowiec pokładowy umożliwia operacje abordażowe i antypirackie.
USS Laboon (DDG-58) — Arleigh Burke Flight I. Patrol Zatoki Adeńskiej. Doświadczony bojowo — w 2024 roku zestrzeliwał drony i pociski Huti na Morzu Czerwonym. Pamięć instytucjonalna załogi w obliczu tego zagrożenia jest bezcenna.
USNS Supply (T-AOE-6) — szybki zaopatrzeniowiec klasy Supply. 30 węzłów prędkości pozwala dotrzymać kroku okrętom bojowym podczas transferu paliwa, amunicji i zapasów na morzu. Umożliwia całej flocie prowadzenie walki bez powrotu do Bahrajnu.
USS Nitze (DDG-94) — Arleigh Burke Flight IIA. Patrol Morza Arabskiego. Elastyczne zadania między Zatoką a Morzem Czerwonym. Śmigłowiec pokładowy umożliwia operacje abordażowe i antypirackie.
USS Laboon (DDG-58) — Arleigh Burke Flight I. Patrol Zatoki Adeńskiej. Doświadczony bojowo — w 2024 roku zestrzeliwał drony i pociski Huti na Morzu Czerwonym. Pamięć instytucjonalna załogi w obliczu tego zagrożenia jest bezcenna.
USNS Supply (T-AOE-6) — szybki zaopatrzeniowiec klasy Supply. 30 węzłów prędkości pozwala dotrzymać kroku okrętom bojowym podczas transferu paliwa, amunicji i zapasów na morzu. Umożliwia całej flocie prowadzenie walki bez powrotu do Bahrajnu.
🇮🇷 IRAN (IRIN i IRGCN)
Iran dysponuje dwoma całkowicie odrębnymi marynarkami wojennymi — to klucz do zrozumienia jego postawy.
IRGCN Shahid Baziar (E116-4) — szybka jednostka klasy Shahid Baziar. Rdzeń asymetrycznej taktyki IRGCN — zaprojektowana do ataków rojem, gdzie dziesiątki małych, szybkich łodzi uzbrojonych w pociski przeciwokrętowe przełamują obronę większego okrętu. Pociski przeciwokrętowe na platformie ekstremalnie trudnej do wykrycia i namierzenia.
IRGCN Shahid Mahdavi (E119-3) — klasa Shahid Mahdavi. Patrol i nadzór Cieśniny Ormuz przez IRGCN. Niski profil radarowy, wysoka prędkość i zdolność do odpalania pocisków przeciwokrętowych — trzon irańskiej doktryny „floty moskitów”.
IRGCN Shahid Roushan (C213-4) — patrolowy katamaran. Szybka platforma rozpoznawcza, mogąca również służyć do stawiania min i odpalania pocisków. Mała sygnatura radarowa. Element irańskiej strategii rozpraszania siły ognia na wiele małych, jednorazowych platform.
WMG Kurdistan (F-440) — fregata klasy Moudge. Największa jednostka bojowa wystawiana przez Iran — konwencjonalny okręt nawodny IRIN uzbrojony w pociski przeciwokrętowe C-802. Reprezentuje „poważną twarz” irańskiej marynarki do obrony Cieśniny Ormuz, w przeciwieństwie do asymetrycznego podejścia IRGCN.
IMS Tonb (F-820) — korweta klasy Bayandor. Stara, ale funkcjonalna jednostka patrolowa. Broni irańskich wysp w Zatoce. Zdolna do operacji na płytkich wodach wśród raf i mielizn.
IMS Lavan (F-814) — korweta klasy Bayandor. Bliźniacza jednostka Tonba. Patroluje okolice irańskich platform naftowych i garnizonów wyspiarskich. Ograniczone zdolności bojowe, ale zapewnia stałą obecność.
MV Behshad — przebudowany statek towarowy, operowany przez IRGCN. To prawdopodobnie najważniejszy strategicznie irański okręt w regionie. Działa jako stały węzeł wywiadowczy, rozpoznawczy i dowodzenia na Morzu Czerwonym, dostarczając w czasie rzeczywistym dane celownicze siłom Huti. Od lat praktycznie nie zmienił pozycji. Niezwykle trudny do legalnego zaatakowania, bo technicznie jest statkiem cywilnym — celowe wykorzystanie szarej strefy prawa.
MV Saviz — kolejny przebudowany statek towarowy, pływająca baza operacyjna IRGCN. Zapewnia logistykę, broń i wsparcie wywiadowcze dla irańskich operacji proxy na Morzu Czerwonym i w Zatoce Adeńskiej. Funkcjonuje jako pływająca tajna baza. Zaatakowany (miny przyczepne) w 2021 roku, prawdopodobnie przez Izrael.
Iran dysponuje dwoma całkowicie odrębnymi marynarkami wojennymi — to klucz do zrozumienia jego postawy.
IRGCN Shahid Baziar (E116-4) — szybka jednostka klasy Shahid Baziar. Rdzeń asymetrycznej taktyki IRGCN — zaprojektowana do ataków rojem, gdzie dziesiątki małych, szybkich łodzi uzbrojonych w pociski przeciwokrętowe przełamują obronę większego okrętu. Pociski przeciwokrętowe na platformie ekstremalnie trudnej do wykrycia i namierzenia.
IRGCN Shahid Mahdavi (E119-3) — klasa Shahid Mahdavi. Patrol i nadzór Cieśniny Ormuz przez IRGCN. Niski profil radarowy, wysoka prędkość i zdolność do odpalania pocisków przeciwokrętowych — trzon irańskiej doktryny „floty moskitów”.
IRGCN Shahid Roushan (C213-4) — patrolowy katamaran. Szybka platforma rozpoznawcza, mogąca również służyć do stawiania min i odpalania pocisków. Mała sygnatura radarowa. Element irańskiej strategii rozpraszania siły ognia na wiele małych, jednorazowych platform.
WMG Kurdistan (F-440) — fregata klasy Moudge. Największa jednostka bojowa wystawiana przez Iran — konwencjonalny okręt nawodny IRIN uzbrojony w pociski przeciwokrętowe C-802. Reprezentuje „poważną twarz” irańskiej marynarki do obrony Cieśniny Ormuz, w przeciwieństwie do asymetrycznego podejścia IRGCN.
IMS Tonb (F-820) — korweta klasy Bayandor. Stara, ale funkcjonalna jednostka patrolowa. Broni irańskich wysp w Zatoce. Zdolna do operacji na płytkich wodach wśród raf i mielizn.
IMS Lavan (F-814) — korweta klasy Bayandor. Bliźniacza jednostka Tonba. Patroluje okolice irańskich platform naftowych i garnizonów wyspiarskich. Ograniczone zdolności bojowe, ale zapewnia stałą obecność.
MV Behshad — przebudowany statek towarowy, operowany przez IRGCN. To prawdopodobnie najważniejszy strategicznie irański okręt w regionie. Działa jako stały węzeł wywiadowczy, rozpoznawczy i dowodzenia na Morzu Czerwonym, dostarczając w czasie rzeczywistym dane celownicze siłom Huti. Od lat praktycznie nie zmienił pozycji. Niezwykle trudny do legalnego zaatakowania, bo technicznie jest statkiem cywilnym — celowe wykorzystanie szarej strefy prawa.
MV Saviz — kolejny przebudowany statek towarowy, pływająca baza operacyjna IRGCN. Zapewnia logistykę, broń i wsparcie wywiadowcze dla irańskich operacji proxy na Morzu Czerwonym i w Zatoce Adeńskiej. Funkcjonuje jako pływająca tajna baza. Zaatakowany (miny przyczepne) w 2021 roku, prawdopodobnie przez Izrael.
🇷🇺 MARYNARKA WOJENNA ROSJI
RFS Gorszkow (454) — fregata klasy Admirał Gorszkow. Okręt flagowy rosyjskiego zgrupowania. Jego zasadnicze znaczenie polega na tym, że był pierwszym okrętem na świecie, który operacyjnie wdrożył hipersoniczny pocisk przeciwokrętowy 3M22 Cyrkon — broń o prędkości Mach 9, przeciwko której obecnie nie istnieje niezawodna obrona. Sama ta zdolność sprawia, że każda inna marynarka w regionie musi brać Gorszkowa pod uwagę w swoich kalkulacjach.
RFS Marszał Szaposznikow (543) — zmodernizowany niszczyciel klasy Udałoj. Pierwotnie czysto przeciwpodwodny, wyposażony w pociski manewrujące Kalibr i przeciwokrętowe Uran. Modernizacja uczyniła go autentycznie wielozadaniowym — zdolnym do rażenia celów lądowych, nawodnych i podwodnych.
RFS Stojkij (545) — korweta klasy Stiereguszczij. Mała, ale jest to silnie uzbrojony eskortowiec. Pociski przeciwlotnicze Redut i torpedy przeciwpodwodne. Kompaktowa, lecz dysponująca realną siłą ognia.
RFS Cyrkon (okręt podwodny, 088?) — prawdopodobnie klasy Jaseń (atomowy okręt podwodny z pociskami manewrującymi). Jeśli potwierdzony, to najniebezpieczniejszy rosyjski zasób w regionie. Klasa Jaseń może wystrzeliwać hipersoniczne Cyrkony z zanurzenia — praktycznie niewykrywalna zdolność pierwszego uderzenia na okręty nawodne lub cele lądowe. Sama jego obecność zmusza amerykańskie siły przeciwpodwodne do przeznaczenia ogromnych zasobów na jego poszukiwanie.
RFS Dmitrij Dońskoj — okręt wsparcia / zaopatrzeniowy. Zapewnia logistykę i zaopatrzenie zgrupowania daleko od rosyjskich portów macierzystych. Zdolność Rosji do utrzymania grupy zadaniowej na tak odległych wodach zależy całkowicie od takich jednostek.
RFS Gorszkow (454) — fregata klasy Admirał Gorszkow. Okręt flagowy rosyjskiego zgrupowania. Jego zasadnicze znaczenie polega na tym, że był pierwszym okrętem na świecie, który operacyjnie wdrożył hipersoniczny pocisk przeciwokrętowy 3M22 Cyrkon — broń o prędkości Mach 9, przeciwko której obecnie nie istnieje niezawodna obrona. Sama ta zdolność sprawia, że każda inna marynarka w regionie musi brać Gorszkowa pod uwagę w swoich kalkulacjach.
RFS Marszał Szaposznikow (543) — zmodernizowany niszczyciel klasy Udałoj. Pierwotnie czysto przeciwpodwodny, wyposażony w pociski manewrujące Kalibr i przeciwokrętowe Uran. Modernizacja uczyniła go autentycznie wielozadaniowym — zdolnym do rażenia celów lądowych, nawodnych i podwodnych.
RFS Stojkij (545) — korweta klasy Stiereguszczij. Mała, ale jest to silnie uzbrojony eskortowiec. Pociski przeciwlotnicze Redut i torpedy przeciwpodwodne. Kompaktowa, lecz dysponująca realną siłą ognia.
RFS Cyrkon (okręt podwodny, 088?) — prawdopodobnie klasy Jaseń (atomowy okręt podwodny z pociskami manewrującymi). Jeśli potwierdzony, to najniebezpieczniejszy rosyjski zasób w regionie. Klasa Jaseń może wystrzeliwać hipersoniczne Cyrkony z zanurzenia — praktycznie niewykrywalna zdolność pierwszego uderzenia na okręty nawodne lub cele lądowe. Sama jego obecność zmusza amerykańskie siły przeciwpodwodne do przeznaczenia ogromnych zasobów na jego poszukiwanie.
RFS Dmitrij Dońskoj — okręt wsparcia / zaopatrzeniowy. Zapewnia logistykę i zaopatrzenie zgrupowania daleko od rosyjskich portów macierzystych. Zdolność Rosji do utrzymania grupy zadaniowej na tak odległych wodach zależy całkowicie od takich jednostek.
🇨🇳 MARYNARKA WOJENNA CHIN (PLAN)
Grupa Eskortowa PLAN — prawdopodobnie niszczyciel Type 052D lub fregata Type 054A ze statkiem zaopatrzeniowym. Chiny utrzymują ciągłą rotację antypiracką w Zatoce Adeńskiej od 2008 roku — ponad 45 grup zadaniowych do tej pory. Oficjalnie chroni chiński handel morski, ale misje te służą jednocześnie jako szkolenie oceaniczne, zbieranie danych wywiadowczych i demonstracja rosnącego globalnego zasięgu chińskiej marynarki.
CSS — okręt podwodny eskortowy (SSN) — prawdopodobnie klasy Shang (Type 093). Eskortowanie podwodne i zbieranie informacji wywiadowczych. Obecność chińskiego atomowego okrętu podwodnego tak daleko od własnych wód jest zjawiskiem stosunkowo nowym i odzwierciedla ambicje Pekinu w zakresie globalnych operacji.
Grupa Eskortowa PLAN — prawdopodobnie niszczyciel Type 052D lub fregata Type 054A ze statkiem zaopatrzeniowym. Chiny utrzymują ciągłą rotację antypiracką w Zatoce Adeńskiej od 2008 roku — ponad 45 grup zadaniowych do tej pory. Oficjalnie chroni chiński handel morski, ale misje te służą jednocześnie jako szkolenie oceaniczne, zbieranie danych wywiadowczych i demonstracja rosnącego globalnego zasięgu chińskiej marynarki.
CSS — okręt podwodny eskortowy (SSN) — prawdopodobnie klasy Shang (Type 093). Eskortowanie podwodne i zbieranie informacji wywiadowczych. Obecność chińskiego atomowego okrętu podwodnego tak daleko od własnych wód jest zjawiskiem stosunkowo nowym i odzwierciedla ambicje Pekinu w zakresie globalnych operacji.
🌍 MARYNARKI SOJUSZNICZE I PARTNERSKIE
HMS Argyll (F-231) — Wielka Brytania — fregata klasy Type 23. Patrol w Zatoce i zwalczanie okrętów podwodnych. Holowana antena sonarowa i pociski przeciwlotnicze Sea Ceptor krótkiego zasięgu. Royal Navy ma dekady doświadczeń instytucjonalnych w Zatoce sięgające patrolu Armilla. Niezawodna, zdolna i doskonale znająca te wody.
FS Forbin (D-620) — Francja — niszczyciel obrony przeciwlotniczej klasy Horizon. Działa w ramach EU NAVFOR ASPIDES — defensywna eskorta statków handlowych. Wyposażony w pociski Aster-30 dalekiego zasięgu — prawdopodobnie najlepsza europejska jednostka obrony obszarowej na morzu. Zdolna do ochrony konwoju przed atakami pociskami i dronami.
FS Alsace (D-656) — Francja — fregata FREMM-ER (wzmocniona obrona przeciwlotnicza). Również zdolna do odpalania Aster-30, co jest nietypowe jak na fregatę. Wzmacnia francuski wkład w obronę powietrzną ASPIDES. Jednocześnie pierwszorzędna platforma przeciwpodwodna z sonarem kadłubowym i holowanym.
ESPS Canarias (F-86) — Hiszpania — fregata klasy Santa María (bazująca na amerykańskiej klasie Perry). Wkład w ASPIDES lub bezpieczeństwo morskie NATO. Pociski SM-1MR. Bogate doświadczenie antypirackie z wieloletnich operacji u wybrzeży Somalii. Solidny koń roboczy :)
KDMG Köln (F-211) — Niemcy — fregata klasy Baden-Württemberg. Najnowocześniejszy niemiecki okręt wojenny. Armata 127 mm, pociski RIM-162 ESSM i rozbudowany zestaw czujników. Wkład w ASPIDES. Niemiecka obecność morska w regionie jest politycznie znacząca — biorąc pod uwagę tradycyjnie ostrożną postawę Berlina.
PNS Aslat (F-845) — Pakistan — korweta klasy MILGEM (budowana w Turcji). Niezależny patrol chroniący pakistańskie statki handlowe. Nowoczesna platforma z radarem SMART-S i zdolnością torpedową. Pakistan nie przyłącza się do koalicji dowodzonej przez USA, lecz operuje równolegle — pragmatyczny balans wynikający ze stosunków zarówno z Waszyngtonem, jak i z Teheranem.
JS Kirisame (DD-104) — Japonia — niszczyciel klasy Murasame. Eskorta antypiracka w Zatoce Adeńskiej. 90-komorowy VLS i zaawansowany sonar. Japońska obecność tak daleko od domu ma znaczenie konstytucyjne — jednostka operuje w ramach ściśle ograniczonych zasad użycia siły, zezwalających jedynie na samoobronę i eskortę, nie na działania ofensywne.
HMS Argyll (F-231) — Wielka Brytania — fregata klasy Type 23. Patrol w Zatoce i zwalczanie okrętów podwodnych. Holowana antena sonarowa i pociski przeciwlotnicze Sea Ceptor krótkiego zasięgu. Royal Navy ma dekady doświadczeń instytucjonalnych w Zatoce sięgające patrolu Armilla. Niezawodna, zdolna i doskonale znająca te wody.
FS Forbin (D-620) — Francja — niszczyciel obrony przeciwlotniczej klasy Horizon. Działa w ramach EU NAVFOR ASPIDES — defensywna eskorta statków handlowych. Wyposażony w pociski Aster-30 dalekiego zasięgu — prawdopodobnie najlepsza europejska jednostka obrony obszarowej na morzu. Zdolna do ochrony konwoju przed atakami pociskami i dronami.
FS Alsace (D-656) — Francja — fregata FREMM-ER (wzmocniona obrona przeciwlotnicza). Również zdolna do odpalania Aster-30, co jest nietypowe jak na fregatę. Wzmacnia francuski wkład w obronę powietrzną ASPIDES. Jednocześnie pierwszorzędna platforma przeciwpodwodna z sonarem kadłubowym i holowanym.
ESPS Canarias (F-86) — Hiszpania — fregata klasy Santa María (bazująca na amerykańskiej klasie Perry). Wkład w ASPIDES lub bezpieczeństwo morskie NATO. Pociski SM-1MR. Bogate doświadczenie antypirackie z wieloletnich operacji u wybrzeży Somalii. Solidny koń roboczy :)
KDMG Köln (F-211) — Niemcy — fregata klasy Baden-Württemberg. Najnowocześniejszy niemiecki okręt wojenny. Armata 127 mm, pociski RIM-162 ESSM i rozbudowany zestaw czujników. Wkład w ASPIDES. Niemiecka obecność morska w regionie jest politycznie znacząca — biorąc pod uwagę tradycyjnie ostrożną postawę Berlina.
PNS Aslat (F-845) — Pakistan — korweta klasy MILGEM (budowana w Turcji). Niezależny patrol chroniący pakistańskie statki handlowe. Nowoczesna platforma z radarem SMART-S i zdolnością torpedową. Pakistan nie przyłącza się do koalicji dowodzonej przez USA, lecz operuje równolegle — pragmatyczny balans wynikający ze stosunków zarówno z Waszyngtonem, jak i z Teheranem.
JS Kirisame (DD-104) — Japonia — niszczyciel klasy Murasame. Eskorta antypiracka w Zatoce Adeńskiej. 90-komorowy VLS i zaawansowany sonar. Japońska obecność tak daleko od domu ma znaczenie konstytucyjne — jednostka operuje w ramach ściśle ograniczonych zasad użycia siły, zezwalających jedynie na samoobronę i eskortę, nie na działania ofensywne.
