Tag: #turcy

Karabin Puckle'a
Wynaleziony i opatentowany w 1718 roku przez londyńskiego prawnika Jamesa Puckle'a wczesny karabin maszynowy,
zaprojektowana do strzelania pociskami kwadratowymi do muzułmańskich Turków i okrągłymi do Chrześcijan. Kwadratowe pociski uważano za  powodujące poważniejsze rany niż bardziej „humanitarne” okrągłe i - zgodnie z patentem - miały „przekonać Turków o korzyściach płynących z cywilizacji Chrześcijańskiej”.

Aby zrozumieć, dlaczego Turcy dostąpili tak zaszczytnego wyróżnienia, trzeba spojrzeć na ten wynalazek przez kontekst tamtych czasów...
Na przełomie XVIII i XIX wieku, potężne wtedy Imperium Osmańskie, kontrolowało znaczną część południowo-wschodniej Europy, zachodniej Azji, północnej Afryki i znaczną część południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego.
Tocząc serię wojen z mocarstwami europejskimi Turcy zaczęli wkraczać do Europy Wschodniej, wymuszając nawrócenia podbitej ludności chrześcijańskiej na Islam.

Używając małych i szybkich łodzi, Turcy nieustannie napadali na obce statki i dokonywali abordaży, podobnie jak dzisiejsi somalijscy piraci. Ich małe jednostki pływające były zbyt szybkie, aby skutecznie wykorzystać przeciwko nim armaty okrętowe.
Karabin Puckle'a został wymyślony, był projektowany i budowany, z nadzieją na zapobieżenie takim napaściom...

Była to przenośna, jednolufowa broń skałkowa z obrotowym, wielostrzałowym magazynkiem typu rewolwerowego, montowana na trójnogu. W tamtych czasach muszkiety mogły być ładowane i odać strzał trzy razy na minutę - karabin Puckle'a oddawał dziewięć strzałów na minutę. Karabin jest uznawany za prekursora pełnoprawnej broni maszynowej.

W 1717 karabin przeszedł próby w Woolwich, ale został odrzucony z użytku rządowego - głównie ze względu na zbyt zawodny mechanizm skałkowy. Nie zniechęciło to Puckle'a do opatentowania broni i założenia w 1721 roku firmy, która miała wprowadzić ją na rynek. Wyprzedzająca swoje czasy koncepcja, nie mogła pokonać ograniczeń XVIII-wiecznej technologii zamków skałkowych. Puckle Gun nie przyciągnął inwestorów i nie odniósł sukcesu komercyjnego.

https://en.wikipedia.org/wiki/Puckle_gun

GB Patent: GB-171,800,418
https://www.datamp.org/patents/displayPatent.php?id=79178
16. The plate of the Chambers of a Gun for Ship shooting Square Bullet against Turks.
Talerz broni z komorami, do strzelania do łodzi kwadratowymi pociskami, przeciwko Turkom.
17. For Round Bullets against Christians.
Na okrągłe pociski, przeciwko Chrześcijanom

Taka mója, trochę złośliwa, a bardzo zawężona odpowiedź na pojawiające się w komentarzach "dlaczego Turcy" :P

Dzisiaj rocznica jak Turcy zajęli Konstantynopol w 1453 i zakończyli istnienie ostatniej formy Cesarstwa Rzymskiego w historii. Ale wielu z was może zadać sobie pytanie, jak to się stało że Turcy się pojawili na terenie który nie miał z nimi nigdy nic wspólnego i zostali tam do dzisiaj, a Grecja nie graniczy od wschodu z Syrią, Armenią i Kurdystanem. Śpieszę z krótkimi wyjaśnieniami.

Na zdjęciu poniżej Cesarstwo w roku 1025, tuż przed opisywanymi wydarzeniami.

Przodkowie Turków przyszli z Azji Środkowej, z pogranicza dzisiejszego Turkmenistaniu i Kazachstanu - gdzie wówczas roiło się od pokrewnych im plemion turkijskich. Dlatego dzisiaj wszystkie te poradzieckie "stany" (poza Tadżykistanem który jest irański) mówią w językach spokrewnionych z językiem tureckim. 

Klan Seldżuków wmieszali się w konflikty wewnątrz Kalifatu jako "ludzie kalifa od mokrej roboty", w rzeczywistości przejmując samemu władzę nad obszarem od Syrii po Indie (układ był podobny do Japonii: kalif był cesarzem, a sułtan seldżucki był szogunem).

Właściwym początkiem tej historii jest Bitwa pod Manzikertem we wschodniej Turcji w roku 1071. Skala tej porażki była tak dotkliwa jak choćby słynne zwycięstwo Hannibala nad Rzymianami pod Kannami w 217 p.n.e. Armia cesarstwa praktycznie przestała istnieć, a cesarz Roman IV Diogenes trafił do tureckiej niewoli. W międzyczasie jak grzyby po deszczu pojawiali się liczni pretendenci do tronu, którzy w zamian "za drobną pomoc" od Turków w walce o koronę oddawali im kolejne miasta i skrawki terenu w Azji. Gdy na tronie zasiadł cesarz Aleksy I Komnen nie było już z czego oddawać...

Tak się złożyło, że na skutek dyplomacji Aleksego i działań papieża Urbana, bardzo popularnym hasłem stało się DEUS VULT!  Europa ruszyła zbrojnie na wschód z zamiarem odbicia ziemi świętej z rąk niewiernych. Dla Rzymian (lub jak kto woli Bizantyjczyków), Europejczycy to były zwykłe agresywne dzikusy śliniące się na widok złota, z kolei dla Krzyżowców cesarz i jego ludzie byli pedziami, kłamcami, słabeuszami i heretykami - dlatego ta współpraca nie mogła się dobrze skończyć. Początkowo I Krucjata pomogła odbić z rąk tureckich część miast w Azji, ale potem koalicja ta się posypała.

Tymczasem Turcy w Anatolii zapuścili korzenie i założyli niepodległy sułtanat Rumu - czyli "sułtanat Rzymian". Duża część chrześcijan zwyczajnie zbiegła z terenów sułtanatu, zastąpiona przez przybyłych Turków którym przypadł do gustu suchy i surowy klimat płaskowyżu anatolijskiego, podobny do warunków ich rodzinnej Azji Centralnej. Reszta tubylców się asymilowała bo "za Turka podatki były mniejsze" i nie bardzo ich ciągali do wojska. Sukcesy Cesarstwa w odbijaniu wschodu zakończyły się w roku 1176 gdy Turcy z Rumu pod wodzą Kilidż Arslana wzięli w zasadzkę armię cesarza Manuela Komnena pod Myriokefalon, kolejny raz doszczętnie niszcząc armię Bizancjum. 

Wkrótce potem Cesarstwo zacznie się walić, IV krucjata w roku 1204 zdobędzie i złupi Konstantynopol, a tymczasem Turcy będą coraz bardziej wrastać w zajęty przez siebie kraj.

Po drugiej stronie Azji pojawi się nowy gracz, a rozpierdol jakiego dokona Czyngis-Chan i jego potomkowie w Azji doprowadzi do tego że wiele plemion z Azji Środkowej ucieknie w jedynym kierunku gdzie nie ma Mongołów - na zachód. Wiele z tych plemion trafi właśnie do Anatolii, gdzie jeszcze bardziej zwiększą liczebność Turków na tym terenie. Jednymi z uciekinierów przed Mongołami byli przodkowie dynastii Osmanów - ale oni jeszcze sobie poczekają chwilę na swój moment w historii.

Asymilacja lokalsów z Turkami, a także ich islamizacja będą z roku na rok coraz bardziej postępować, choć był to powolny proces który tak naprawdę zakończyły dopiero ludobójstwa na chrześcijanach w Imperium Osmańskim podczas I wojny światowej oraz późniejsza wymiana ludności Turcji z Grecją. Przed tymi wydarzeniami w Turcji nadal była jeszcze duża mniejszość grecka: w Stambule, na wybrzeżu Morza Egejskiego (miasta Smyrna i Efez), a nawet daleko na wschodzie - w Kapadocji i regionie Trebizondu przy granicy z Gruzją.