Siema dzidki.

Mam pewną myśl, która od jakiegoś czasu nie daje mi spokoju i chciałbym ją tu wrzucić do dyskusji. To nie jest „teoria naukowa”, raczej sposób patrzenia na rzeczywistość, który wydaje mi się logiczny i spójny.
Zauważyłem coś bardzo prostego, ale moim zdaniem kluczowego.
W całej historii nauki ciągle odkrywamy to samo:
coś okazuje się być budulcem czegoś innego.
Najpierw myśleliśmy, że atom to fundament.
Potem wyszło, że atom składa się z elektronów i jądra.
Jądro z protonów i neutronów.
Protony z kwarków.
Kwarki z pól, wzbudzeń energii itd.
Za każdym razem byliśmy przekonani, że „to już koniec, dalej się nie da zejść”.
I za każdym razem okazywało się, że to tylko kolejny poziom.
I teraz najważniejsze pytanie:
dlaczego mielibyśmy zakładać, że ta hierarchia musi się gdzieś kończyć?
Z drugiej strony widzimy dokładnie to samo, tylko w większej skali:
Ziemia jest częścią Układu Słonecznego.
Układ Słoneczny częścią galaktyki.
Galaktyka częścią gromad.
Gromady częścią sieci kosmicznej.
I nagle… stop.
Mówimy: „Wszechświat – to już wszystko”.
Ale dlaczego akurat tutaj miałby być koniec?
Dlaczego Wszechświat miałby być jedynym poziomem, który nie jest budulcem niczego większego?
Nie mamy na to żadnych dowodów. To jest założenie.
Stąd moja myśl:
Może Wszechświat nie jest czymś absolutnym, tylko bytem pośrednim.
Tak jak atom nie „wie”, że jest częścią komórki, a komórka nie „wie”, że jest częścią organizmu, tak my możemy nie widzieć, że nasz Wszechświat jest elementem większej struktury.
Może:
Wszechświat buduje coś większego
to coś większego buduje coś jeszcze większego
i tak dalej, bez ostatecznego „szczytu”
Nie dlatego, że „nieskończoność brzmi fajnie”, tylko dlatego, że dokładnie tak już wygląda rzeczywistość, którą odkrywamy.
W takim podejściu pytania typu:
„skąd to wszystko się wzięło?”
„po co istnieje?”
„co było na początku?”
po prostu przestają mieć sens w klasycznym znaczeniu.
Bo jeśli nie ma ostatecznego poziomu, to:
nie musi być pierwszego początku
nie musi być finalnego bytu
nie musi być jednego „po co”
Jest tylko ciągły proces organizowania energii w coraz inne struktury.
I jeszcze jedna rzecz, która mnie w tym uderza.
My – jako inteligentne istoty – zadajemy pytania o sens istnienia.
Ale może:
na innych poziomach tej hierarchii
w innych skalach
również istnieją byty, które zadają dokładnie to samo pytanie:
„co jest dalej?”
Tak jak my patrzymy „w górę” i „w dół”, tak one mogą robić dokładnie to samo, tylko z innej perspektywy.
Nie twierdzę, że to jest prawda.
Nie twierdzę, że da się to udowodnić.
Twierdzę tylko, że:
mamy realne dowody na istnienie hierarchii budulców
nie mamy żadnych dowodów na istnienie „ostatniego poziomu”
ten sposób myślenia nie generuje pytania „a skąd to?”, bo nie zakłada absolutnego początku
Jestem ciekaw, co o tym myślicie i gdzie według Was to rozumowanie się sypie.

Wypierdalam