- Ile wiosen ma chłopak i kiedy wyszedł z domu? Wziął coś z sobą? - zapytał kobiety, która stała przed nim bezmyślnie się gapiąc.
- Wczoraj wieczór, a co on miał brać? Może sznur jaki, kij czy inne takie. Proszę, idź go odnaleźć, nikt nie zna lasu lepiej niż ty. - powiedziała patrząc na niego wzrokiem pełnym nadziei.
- Chodził tam kiedyś ? Wie jak się ogień wznieca? - pytał dalej mężczyzna. Na te i inne pytania odpowiadała mu, kiedy szykował się do wędrówki. W końcu usłyszał wszystko, czego chciał się dowiedzieć. Długo milczał, nim poszedł, tylko raz się do niej odezwał:
- Mieszkaj teraz tutaj. Dbaj o moją chatę, to jedyne co mam. Nie wiem czy znajdę chłopaka, czy będzie żył, kiedy i czy w ogóle wrócę. - rzekł po czym zniknął za drzewami.
Przypomniał sobie jak razem z matką wędrowali po lesie, by zapewnić sobie byt. Lubił tą ciszę, wyjątkowy majestat otaczającej go, tajemniczej i wzbudzającej jego szacunek potęgi, jaką jest życie. Pierwszego dnia przeszukał mokradła, gdzie nikogo nie znalazł. Wiedział, że gdyby znalazł tam chłopaka, to pewnie byłby martwy. "Może jeszcze żyje." - pomyślał, kiedy siedząc przy ognisku obserwował płomienie tańczące po starych, zeschłych gałęziach. W końcu zmógł go sen.
Kolejnego dnia znalazł trop – najwyraźniej ktoś urządził sobie obozowisko w drodze do miasta, położonego na południe od zamku. Postanowił ruszyć w tamtym kierunku, nie bał się podróżować sam – mimo iż był praktycznie bezbronny, czuł się zupełnie bezpieczny. Prowizoryczny łuk nadawał się do polowania na małą zwierzynę, był jednak bezużyteczny w walce z drugim człowiekiem. Nadal podążał za tropem, wypatrywał śladów jakie chłopak mógł zostawić. W pewnym momencie przystanął, kilka metrów od leśnej drogi zauważył jakiś materiał. Kiedy zbliżył się na kilkanaście metrów, rozpoznał w dziwnym kształcie leżącą, ludzką sylwetkę.
Chwyciwszy za ramię, powoli odwrócił ciało twarzą ku niebu. Była to dziewczyna, której ktoś poderżnął gardło. Poczuł odór, dość szybko oddalił się od tego miejsca. "A co jeśli chłopak nie żyje, a ja błąkam się po lesie bez celu?" - przemknęło mu przez głowę. Wtedy usłyszał, że ktoś idzie w jego kierunku. Kucnął za drzewem, by zobaczyć kto się czai w pobliżu. Kilka metrów przed nim stał jakiś człowiek, który najwyraźniej zauważył, że zwłoki zostały odwrócone. Kucnął natychmiast, po czym rozglądał się dookoła. Najwyraźniej był to jakiś rzemieślnik, który nie zwykł przebywać sam przez dłuższy czas na łonie natury. Mężczyzna ten nie był uzbrojony, więc drwal pewnym siebie krokiem ruszył mu na spotkanie.
- Witaj, czy znasz może drogę... - zaczął mówić uśmiechając się, tamten jednak nic nie odpowiedział, tylko rzucił się do ucieczki biegnąc ile sił w nogach. Drwal doskonale znał uczucie, jakie może wywołać las. To właśnie on oswoił go z samotnością i niepewnością, pokazał mu jego granice i nauczył życia na własną rękę. Niepewność jak jedwabna chusta znów zasłoniła mężczyźnie oczy. Szedł smutny przez las, nienawidził samotności, wiedział jednak, że jest to jedyny sposób, aby uchronić się od zepsucia i nieprawości. Pamiętał matkę, która nawet po kilkunastu latach od zniknięcia nawiedzała go czasem we śnie. Tak było zwłaszcza wtedy, kiedy oglądał drobiazg, który został mu po niej. Mała, drewniana figurka na rzemyku przedstawiała podobiznę pasterza, wpatrywał się w nią nim kolejny raz zasnął. Kiedy wstał, postanowił, że to ostatni dzień poszukiwań. Nie miało sensu włóczenie się po okolicy za kimś, kto mógł zniknąć na wiele różnych sposobów, za kimś praktycznie bezbronnym i zupełnie niedoświadczonym.
Szybkim krokiem ruszył w kierunku domu. Przemykał między drzewami, nawet nie dostrzegł, że ktoś go obserwuje. Kilka metrów przed nim wyrósł nagle młody mężczyzna. Jego wygląd nie zgadzał się z opisem starszej kobiety, dlatego podróżnik brał pod uwagę wszelkie możliwe sytuacje, związane z nagłym pojawieniem się wątłej postaci w długim, zielonym płaszczu.
- Wczoraj wieczór, a co on miał brać? Może sznur jaki, kij czy inne takie. Proszę, idź go odnaleźć, nikt nie zna lasu lepiej niż ty. - powiedziała patrząc na niego wzrokiem pełnym nadziei.
- Chodził tam kiedyś ? Wie jak się ogień wznieca? - pytał dalej mężczyzna. Na te i inne pytania odpowiadała mu, kiedy szykował się do wędrówki. W końcu usłyszał wszystko, czego chciał się dowiedzieć. Długo milczał, nim poszedł, tylko raz się do niej odezwał:
- Mieszkaj teraz tutaj. Dbaj o moją chatę, to jedyne co mam. Nie wiem czy znajdę chłopaka, czy będzie żył, kiedy i czy w ogóle wrócę. - rzekł po czym zniknął za drzewami.
Przypomniał sobie jak razem z matką wędrowali po lesie, by zapewnić sobie byt. Lubił tą ciszę, wyjątkowy majestat otaczającej go, tajemniczej i wzbudzającej jego szacunek potęgi, jaką jest życie. Pierwszego dnia przeszukał mokradła, gdzie nikogo nie znalazł. Wiedział, że gdyby znalazł tam chłopaka, to pewnie byłby martwy. "Może jeszcze żyje." - pomyślał, kiedy siedząc przy ognisku obserwował płomienie tańczące po starych, zeschłych gałęziach. W końcu zmógł go sen.
Kolejnego dnia znalazł trop – najwyraźniej ktoś urządził sobie obozowisko w drodze do miasta, położonego na południe od zamku. Postanowił ruszyć w tamtym kierunku, nie bał się podróżować sam – mimo iż był praktycznie bezbronny, czuł się zupełnie bezpieczny. Prowizoryczny łuk nadawał się do polowania na małą zwierzynę, był jednak bezużyteczny w walce z drugim człowiekiem. Nadal podążał za tropem, wypatrywał śladów jakie chłopak mógł zostawić. W pewnym momencie przystanął, kilka metrów od leśnej drogi zauważył jakiś materiał. Kiedy zbliżył się na kilkanaście metrów, rozpoznał w dziwnym kształcie leżącą, ludzką sylwetkę.
Chwyciwszy za ramię, powoli odwrócił ciało twarzą ku niebu. Była to dziewczyna, której ktoś poderżnął gardło. Poczuł odór, dość szybko oddalił się od tego miejsca. "A co jeśli chłopak nie żyje, a ja błąkam się po lesie bez celu?" - przemknęło mu przez głowę. Wtedy usłyszał, że ktoś idzie w jego kierunku. Kucnął za drzewem, by zobaczyć kto się czai w pobliżu. Kilka metrów przed nim stał jakiś człowiek, który najwyraźniej zauważył, że zwłoki zostały odwrócone. Kucnął natychmiast, po czym rozglądał się dookoła. Najwyraźniej był to jakiś rzemieślnik, który nie zwykł przebywać sam przez dłuższy czas na łonie natury. Mężczyzna ten nie był uzbrojony, więc drwal pewnym siebie krokiem ruszył mu na spotkanie.
- Witaj, czy znasz może drogę... - zaczął mówić uśmiechając się, tamten jednak nic nie odpowiedział, tylko rzucił się do ucieczki biegnąc ile sił w nogach. Drwal doskonale znał uczucie, jakie może wywołać las. To właśnie on oswoił go z samotnością i niepewnością, pokazał mu jego granice i nauczył życia na własną rękę. Niepewność jak jedwabna chusta znów zasłoniła mężczyźnie oczy. Szedł smutny przez las, nienawidził samotności, wiedział jednak, że jest to jedyny sposób, aby uchronić się od zepsucia i nieprawości. Pamiętał matkę, która nawet po kilkunastu latach od zniknięcia nawiedzała go czasem we śnie. Tak było zwłaszcza wtedy, kiedy oglądał drobiazg, który został mu po niej. Mała, drewniana figurka na rzemyku przedstawiała podobiznę pasterza, wpatrywał się w nią nim kolejny raz zasnął. Kiedy wstał, postanowił, że to ostatni dzień poszukiwań. Nie miało sensu włóczenie się po okolicy za kimś, kto mógł zniknąć na wiele różnych sposobów, za kimś praktycznie bezbronnym i zupełnie niedoświadczonym.
Szybkim krokiem ruszył w kierunku domu. Przemykał między drzewami, nawet nie dostrzegł, że ktoś go obserwuje. Kilka metrów przed nim wyrósł nagle młody mężczyzna. Jego wygląd nie zgadzał się z opisem starszej kobiety, dlatego podróżnik brał pod uwagę wszelkie możliwe sytuacje, związane z nagłym pojawieniem się wątłej postaci w długim, zielonym płaszczu.