- Spisuje się fatalnie, ale prędko do domu nie wróci. - śmiał się rzemieślnik. Troenen za żołd wyznaczony mu przez naczelnika straży, wynajął pokój w karczmie na kilka dni. Z samego rana wstał, by jeszcze raz obejść miasto, nim mieszkańcy się obudzą. Przechodził spokojnie ciasnymi uliczkami, gdy dostrzegł w oddali postać, która wymknęła się na ulicę przez drewnianą okiennicę jednego z domów. Zielony płaszcz wydał się znajomy, spokojnym krokiem podążał za wcześniej poznanym złodziejaszkiem. Podszedł zupełnie blisko, by w końcu chwycić go za ramię. W tym momencie rozległ się krzyk ze zrabowanego domu. Mnóstwo twarzy pojawiło się w oknach, oczy wszystkich skupione były na nowym strażniku, który już drugiego dnia służby pochwycił miejscowego rozrabiakę. Nim oszołomiony Dahrond zareagował, Troenen związał mu ręce i zabrał nieuczciwie zdobyty towar. Zauważył, że jest to worek z dwoma najzwyklejszymi na świecie chlebami.
- Potrafisz niezauważony wejść i wyjść z domostwa tylko po to, by wziąć dwa chleby? - spojrzał na niego ze zdziwieniem.
- Kradnę nie po to, by być bogatym, ale po to, aby nie być głodnym. - powiedział ze łzami w oczach. Drwal zastanowił się przez chwilę. Dlaczego właściwie wszyscy go nienawidzili, dlaczego chłopak nie umiał sobie poradzić w inny sposób? Może po prostu nie chciał?
- Na szafot z nim! Ręce obciąć! - krzyczał rozjuszony tłum.
Troenen ocknął się z zamyślenia, dobrze znał te okrzyki. Nienawiść i żądza złudnej sprawiedliwości kierowała całym szemranym towarzystwem. Najbliżej nich stanął cieśla, który krzyczał najgłośniej, rozsierdził tłum.
"Jakoś z tego wybrnę." - pomyślał Dahrond, ale tłum krzyczał coraz głośniej, a nadzieja na ucieczkę nieszczęśnika zmalała praktycznie do zera. Troenen dźgnął go palcami w żebra, by się wyprostował.
- Jeśli tym razem zawiedziesz, zginiemy obaj. - szepnął do niego po czym ryknął:
- Drodzy mieszkańcy! - tłum najwyraźniej się zaciekawił, gwar ucichł. - Jak nam wiadomo, – kontynuował po chwili – naczelnik straży opuścił miasto na kilka dni, aby przewieźć pewnego jeńca na zamek naszego króla, Radharda II Mocnego. Z osądem młodzieńca musimy poczekać, aż ten na powrót nie zjawi się w mieście. - dokończył. Wiedział, co musi zrobić dalej, aby ocalić Dahronda, chłopaka z warsztatu cieśli, wiedział też, jak wrócić do domu i wykonać to trudne zadanie – a przynajmniej tak mu się w tym momencie wydawało...
- Biorąc pod uwagę fakt, że w mieście nie ma lochów, a więźnia trzeba gdzieś zamknąć, osobiście zajmę się tym, aby nie uciekł. Będzie mieszkał w karczmie, w jednym pokoju ze mną. - oznajmił pewnie, po czym trzymając za ramię chłopaka ruszył w kierunku karczmy. Ludzie rozeszli się, tylko mała grupka pilnowała strażnika, by trafił prosto do pokoju. Troenena martwiło tylko jedno – cały czas był bacznie obserwowany przez cieślę, który najwyraźniej podejrzewał, że coś jest nie tak. W końcu został w jednym pokoju z Dahrondem, który bez słowa usiadł na krześle. Próbował z nim rozmawiać, ale nie usłyszał żadnej odpowiedzi. Zostawił mu część swojego śniadania, po czym znów wyszedł na miasto. Musiał koniecznie zobaczyć warsztat cieśli oraz chłopaka, którego miał stamtąd wydostać. Pod pretekstem pogoni za złodziejem wtargnął do środka. Nikogo jednak nie zastał, postanowił więc przeszukać to miejsce, miał nadzieję na znalezienie czegoś, co pomoże Dahrondowi. Przeglądając jedną ze skrzyń, natknął się na długi, zielony płaszcz z kapturem oraz łuk podobny do tego, który miał przy sobie Dahrond. Wydawało się to przynajmniej dziwne, po chwili zamknął skrzynię, po czym wrócił do karczmy.
- Podobno strzelałeś do sadownika, kiedy drzemał po pracy. - powiedział patrząc w oczy więźnia.
- Nigdy bym tego nie zrobił. Kto ci to powiedział? - zapytał zdziwiony.
- On sam. Przecież widziałem, że masz przy sobie jabłko, które wcześniej przebiłeś strzałą. - powiedział spokojnie Troenen.
- Potrafisz niezauważony wejść i wyjść z domostwa tylko po to, by wziąć dwa chleby? - spojrzał na niego ze zdziwieniem.
- Kradnę nie po to, by być bogatym, ale po to, aby nie być głodnym. - powiedział ze łzami w oczach. Drwal zastanowił się przez chwilę. Dlaczego właściwie wszyscy go nienawidzili, dlaczego chłopak nie umiał sobie poradzić w inny sposób? Może po prostu nie chciał?
- Na szafot z nim! Ręce obciąć! - krzyczał rozjuszony tłum.
Troenen ocknął się z zamyślenia, dobrze znał te okrzyki. Nienawiść i żądza złudnej sprawiedliwości kierowała całym szemranym towarzystwem. Najbliżej nich stanął cieśla, który krzyczał najgłośniej, rozsierdził tłum.
"Jakoś z tego wybrnę." - pomyślał Dahrond, ale tłum krzyczał coraz głośniej, a nadzieja na ucieczkę nieszczęśnika zmalała praktycznie do zera. Troenen dźgnął go palcami w żebra, by się wyprostował.
- Jeśli tym razem zawiedziesz, zginiemy obaj. - szepnął do niego po czym ryknął:
- Drodzy mieszkańcy! - tłum najwyraźniej się zaciekawił, gwar ucichł. - Jak nam wiadomo, – kontynuował po chwili – naczelnik straży opuścił miasto na kilka dni, aby przewieźć pewnego jeńca na zamek naszego króla, Radharda II Mocnego. Z osądem młodzieńca musimy poczekać, aż ten na powrót nie zjawi się w mieście. - dokończył. Wiedział, co musi zrobić dalej, aby ocalić Dahronda, chłopaka z warsztatu cieśli, wiedział też, jak wrócić do domu i wykonać to trudne zadanie – a przynajmniej tak mu się w tym momencie wydawało...
- Biorąc pod uwagę fakt, że w mieście nie ma lochów, a więźnia trzeba gdzieś zamknąć, osobiście zajmę się tym, aby nie uciekł. Będzie mieszkał w karczmie, w jednym pokoju ze mną. - oznajmił pewnie, po czym trzymając za ramię chłopaka ruszył w kierunku karczmy. Ludzie rozeszli się, tylko mała grupka pilnowała strażnika, by trafił prosto do pokoju. Troenena martwiło tylko jedno – cały czas był bacznie obserwowany przez cieślę, który najwyraźniej podejrzewał, że coś jest nie tak. W końcu został w jednym pokoju z Dahrondem, który bez słowa usiadł na krześle. Próbował z nim rozmawiać, ale nie usłyszał żadnej odpowiedzi. Zostawił mu część swojego śniadania, po czym znów wyszedł na miasto. Musiał koniecznie zobaczyć warsztat cieśli oraz chłopaka, którego miał stamtąd wydostać. Pod pretekstem pogoni za złodziejem wtargnął do środka. Nikogo jednak nie zastał, postanowił więc przeszukać to miejsce, miał nadzieję na znalezienie czegoś, co pomoże Dahrondowi. Przeglądając jedną ze skrzyń, natknął się na długi, zielony płaszcz z kapturem oraz łuk podobny do tego, który miał przy sobie Dahrond. Wydawało się to przynajmniej dziwne, po chwili zamknął skrzynię, po czym wrócił do karczmy.
- Podobno strzelałeś do sadownika, kiedy drzemał po pracy. - powiedział patrząc w oczy więźnia.
- Nigdy bym tego nie zrobił. Kto ci to powiedział? - zapytał zdziwiony.
- On sam. Przecież widziałem, że masz przy sobie jabłko, które wcześniej przebiłeś strzałą. - powiedział spokojnie Troenen.