Trochę motywacji

''Robiłem to dla siebie. Sam przed sobą musiałem być uczciwy, bo tylko to dawało szanse na wyleczenie. Nie zwracałem uwagi na innych, na większość, która przychodziła zaliczyć formalności. Jeszcze kilka lat temu robiłbym dokładnie to samo, co oni, wtopiłbym się w tłum i podążałbym owczym pędem, żeby tylko nie patrzyli na mnie jak na dziwaka. Dzięki Kotanowi i społeczności Monaru dość szybko zrozumiałem, że jest to droga donikąd i żeby w życiu coś osiągnąć, spełnić swoje marzenia, muszę wyjść ze strefy komfortu i działać zgodnie z własną intuicją, nie oglądać się na innych, nie słuchać ich krytyki. Po lekcjach wracałem do Monaru i mimo że byłem zmęczony, szukałem nowych zajęć, czytałem, uczyłem się, rozmyślałem o przyszłości, o tym, co muszę zrobić, żeby jak najszybciej odrobić stracone lata.''

Tak trzeba żyć ( ͡° ͜ʖ ͡°)