Fanatycy lampiarstwa p. 7

Proszę państwa, oto możliwie najbardziej ponadczasowy typ oprawy oświetleniowej, jaki można spotkać w Polsce. Potocznie nazywana jest ona "łyżką". Jednakże specyfikacja jest szersza, niż mogłoby się wydawać. Ta produkowana przez polskie zakłady Mesko "łyżka" dzieli się na dwa podstawowe modele - ORZ-6 oraz ORZ-7. Najpierw coś na temat tej pierwszej oprawy: była ona produkowana w latach 60-80, obsługiwała wysokoprężną lampę rtęciową o mocy 400w, a także miała swoją wersję (z lat 60) z żółtym pierścieniem wokół odbłyśnika, gdzie sama lampa z oprawką wewnątrz była "przekręcona" o 180° względem standardowego modelu. Oprawa ORZ-7 produkowana była także w podobnych latach, lecz obsługiwała ona LRF o mocy 250w. Początkowo "siódemka" produkowana była w wersji pogrubionej oraz z pierścieniem, jednak z biegiem lat ją rozpłaszczono oraz zdemontowano pierścień przy produkcji. Ogólnie powstały przez to trzy różnie wyglądające wersje jednego modelu. Oprócz tego powstała minimalnie różniąca się ORZ-7-1, w której jedynie lekko zaokrąglono kształy klapki od osprzętu, a później powstała także oprawa ORZ-7-2 (lata 80-90), która to jednak odbiegała estetyką od poprzednika i wyglądała jak miska na wodę dla psa. Na bazie oprawy ORZ-6 stworzono OURJ-400 (lata 80), która obsługiwała wysokoprężną lampę rtęciową-halogenową o mocy 400w. Na jej spodniej części zaobserwować można wydzielone miejsce na starter świetlówkowy, który jest konieczny do uruchomienia tej lampy. Licencję na ORZ-7 wykupiła czasowo w latach 90 firma Elcar z Nowego Sącza, która wraz z Mesko wytworzyła model ORZ.N-250S. Była to oprawa zasilająca wysokoprężną lampę sodową, która dodatkowo posiadała także klosz. Ten model stanowił schyłek produkcji opraw ORZ. Ogólnie często przerabiane były one w sposób przedstawiony na zdjęciu (wykonanym na podwórku znajomej mi osoby, jednak nie znam dokładnego oznaczenia tego modelu), czyli wkładano tam po prostu żarówkę tradycyjną o większej mocy, gdyż szybciej można było ją uruchomić. Oprawy te najczęściej jednak spotkać można było na stacjach kolejowych, przy drogach, wśród zakładów przemysłowych oraz niekiedy na stadionach.