Wiedza
5 l
48
Przygotowanie do Uroczystości Miłosierdzia Bożego.
Koronka do Bożego miłosierdzia.
Znana dziś na całym świecie jako Apostołka Bożego Miłosierdzia, św. Siostra Faustyna Kowalska, budzi podziw wielu ludzi stawiających sobie pytanie, skąd u prostej zakonnicy myśl, by pójść do całego świata i mówić o nieskończonej miłości Boga. Zafascynowani jej prostotą i bezpośrednim sposobem mówienia o Bogu, zastanawiają się, na czym polega tajemnica autorki „Dzienniczka” pokonującej z tak niezwykłą
determinacją wszelkie opory wewnętrzne i zewnętrzne, by przekonać człowieka XX wieku, przerażonego okrucieństwem wojny, gwałtu i przemocy o potrzebie zwrócenia się do Bożego Miłosierdzia.
Święta Siostra Faustyna Helena Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 roku we wsi Głogowiec jako trzecie z dziesięciorga dzieci Marianny i Stanisława. Niecałe trzy lata uczęszczała do szkoły w Świnicach Warckich. Od 1921 roku pracowała jako pomoc domowa w Aleksandrowie. W lipcu 1924 roku wyjechała do Warszawy, gdzie została przyjęta do Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia. Zmarła w krakowskim klasztorze 5 października 1938 roku i została pochowana na klasztornym cmentarzu. Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną w kwietniu 1993 roku w Rzymie, a świętą 30 kwietnia 2000 roku.
Poznając w głębi serca „największy przymiot Boga”, Siostra Faustyna otrzymała od Boga misję głoszenia światu orędzia miłosierdzia obejmującego teologiczną prawdę o Miłosierdziu Bożym oraz nowe formy pobożności, jak uczczenie obrazu Jezusa Miłosiernego, zaprowadzenie Święta Miłosierdzia i Koronki do Miłosierdzia Bożego oraz godziny Miłosierdzia – modlitwy w chwili konania Jezusa na krzyżu o godz. trzeciej po południu.
Wśród poleceń, które Pan Jezus przekazał Siostrze Faustynie, istotne miejsce zajmują modlitwy do Bożego Miłosierdzia obejmujące: „Koronkę do Miłosierdzia Bożego”, „Nowennę do Miłosierdzia Bożego”, akt strzelisty „O Krwi i Wodo” oraz „Litanię do Bożego Miłosierdzia”. Modlitwy te są narzędziem wypraszania Miłosierdzia Bożego dla grzeszników, dla dusz czyśćcowych, dla umierających oraz dla wszystkich potrzebujących.
Koronkę podyktował Pan Jezus Siostrze Faustynie w wileńskim klasztorze w nocy 13 września 1935 roku, gdy modliła się o powstrzymanie gniewu Bożego nad grzesznym światem. Następnego dnia w kaplicy pouczył ją, jak ma odmawiać poszczególne modlitwy na różańcu: Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo i Wierzę w Boga. Następnie na „dużych” paciorkach modlitwę: „Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo Najmilszego Syna Twojego, a Pana naszego Jezusa Chrystusa na przebłaganie za grzechy nasze i świata całego”. Natomiast na „małych” paciorkach: „Dla Jego bolesnej Męki miej miłosierdzie dla nas i świata całego”. Na zakończenie, Pan Jezus polecił odmówić „Święty Boże Święty Mocny Święty Nieśmiertelny – zmiłuj nad nami i całym światem”.
Modlitwa, której Pan Jezus nauczył Siostrę Faustynę skierowana jest do „ Ojca Przedwiecznego”, który z miłości posłał swego Syna, aby odkupił świat i objawił pełnię Bożego Miłosierdzia. Modlący powinni odwołać się do zasług Chrystusa, dzięki której został pokonany śmierć grzech. W modlitwie uderza niezwykła precyzja Apostołki Bożego Miłosierdzia, która nigdy nie studiowała teologii, a potrafiła z taka dokładnością powtórzyć słowa Jezusa. Jezus Miłosierny wielokrotnie przypominał swojej uczennicy, iż Koronkę należy odmawiać w każdej sytuacji i w każdej potrzebie, ale szczególnie zalecił ją jako ratunek dla konających i grzeszników, w sytuacjach trudnych do rozwiązania i beznadziejnych. Przy odmawianiu trzeba obudzić postawę ufności wobec Boga, dla którego wszystko jest możliwe.
Oblubienica i powiernica Jezusa Miłosiernego potwierdza swoim życiem, że każdy człowiek może poznać największe tajemnice Boga. Odważnie mówi światu o tym, że On jest Bogiem Miłosierdzia i u niego należy szukać pomocy, gdy zło chce zapanować nad ludzkimi relacjami.
Koronka do Bożego miłosierdzia.
Znana dziś na całym świecie jako Apostołka Bożego Miłosierdzia, św. Siostra Faustyna Kowalska, budzi podziw wielu ludzi stawiających sobie pytanie, skąd u prostej zakonnicy myśl, by pójść do całego świata i mówić o nieskończonej miłości Boga. Zafascynowani jej prostotą i bezpośrednim sposobem mówienia o Bogu, zastanawiają się, na czym polega tajemnica autorki „Dzienniczka” pokonującej z tak niezwykłą
determinacją wszelkie opory wewnętrzne i zewnętrzne, by przekonać człowieka XX wieku, przerażonego okrucieństwem wojny, gwałtu i przemocy o potrzebie zwrócenia się do Bożego Miłosierdzia.
Święta Siostra Faustyna Helena Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 roku we wsi Głogowiec jako trzecie z dziesięciorga dzieci Marianny i Stanisława. Niecałe trzy lata uczęszczała do szkoły w Świnicach Warckich. Od 1921 roku pracowała jako pomoc domowa w Aleksandrowie. W lipcu 1924 roku wyjechała do Warszawy, gdzie została przyjęta do Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia. Zmarła w krakowskim klasztorze 5 października 1938 roku i została pochowana na klasztornym cmentarzu. Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną w kwietniu 1993 roku w Rzymie, a świętą 30 kwietnia 2000 roku.
Poznając w głębi serca „największy przymiot Boga”, Siostra Faustyna otrzymała od Boga misję głoszenia światu orędzia miłosierdzia obejmującego teologiczną prawdę o Miłosierdziu Bożym oraz nowe formy pobożności, jak uczczenie obrazu Jezusa Miłosiernego, zaprowadzenie Święta Miłosierdzia i Koronki do Miłosierdzia Bożego oraz godziny Miłosierdzia – modlitwy w chwili konania Jezusa na krzyżu o godz. trzeciej po południu.
Wśród poleceń, które Pan Jezus przekazał Siostrze Faustynie, istotne miejsce zajmują modlitwy do Bożego Miłosierdzia obejmujące: „Koronkę do Miłosierdzia Bożego”, „Nowennę do Miłosierdzia Bożego”, akt strzelisty „O Krwi i Wodo” oraz „Litanię do Bożego Miłosierdzia”. Modlitwy te są narzędziem wypraszania Miłosierdzia Bożego dla grzeszników, dla dusz czyśćcowych, dla umierających oraz dla wszystkich potrzebujących.
Koronkę podyktował Pan Jezus Siostrze Faustynie w wileńskim klasztorze w nocy 13 września 1935 roku, gdy modliła się o powstrzymanie gniewu Bożego nad grzesznym światem. Następnego dnia w kaplicy pouczył ją, jak ma odmawiać poszczególne modlitwy na różańcu: Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo i Wierzę w Boga. Następnie na „dużych” paciorkach modlitwę: „Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo Najmilszego Syna Twojego, a Pana naszego Jezusa Chrystusa na przebłaganie za grzechy nasze i świata całego”. Natomiast na „małych” paciorkach: „Dla Jego bolesnej Męki miej miłosierdzie dla nas i świata całego”. Na zakończenie, Pan Jezus polecił odmówić „Święty Boże Święty Mocny Święty Nieśmiertelny – zmiłuj nad nami i całym światem”.
Modlitwa, której Pan Jezus nauczył Siostrę Faustynę skierowana jest do „ Ojca Przedwiecznego”, który z miłości posłał swego Syna, aby odkupił świat i objawił pełnię Bożego Miłosierdzia. Modlący powinni odwołać się do zasług Chrystusa, dzięki której został pokonany śmierć grzech. W modlitwie uderza niezwykła precyzja Apostołki Bożego Miłosierdzia, która nigdy nie studiowała teologii, a potrafiła z taka dokładnością powtórzyć słowa Jezusa. Jezus Miłosierny wielokrotnie przypominał swojej uczennicy, iż Koronkę należy odmawiać w każdej sytuacji i w każdej potrzebie, ale szczególnie zalecił ją jako ratunek dla konających i grzeszników, w sytuacjach trudnych do rozwiązania i beznadziejnych. Przy odmawianiu trzeba obudzić postawę ufności wobec Boga, dla którego wszystko jest możliwe.
Oblubienica i powiernica Jezusa Miłosiernego potwierdza swoim życiem, że każdy człowiek może poznać największe tajemnice Boga. Odważnie mówi światu o tym, że On jest Bogiem Miłosierdzia i u niego należy szukać pomocy, gdy zło chce zapanować nad ludzkimi relacjami.