***

- Wszystko albo nic. - odpowiedział zaciskając dłonie na kierownicy. Minęliśmy pierwsze skrzyżowanie na czerwonym - nic się nie stało, ze względu na późną godzinę szanse na minięcie innego pojazdu były marne. Dystans między nami a pościgiem wzrósł. Dostrzegliśmy patrol drogówki.
- Spokojnie, pewnie śpią. - powiedziałem do kierowcy.
- Trzeba ich więc obudzić, nie wypada spać na służbie! - odparł, nim zdążyłem cokolwiek odpowiedzieć nacisnął na klakson, trzymając go przez kilka sekund, potem szybko nacisnął jeszcze parę razy. Zobaczyłem koguty, w przeciwieństwie do kierowcy busa. Radiowóz wysunął się zza krzaków wprost pod pędzącego busa.

- Tego się nie wyklepie. - zarechotał kierowca i wcisnął gaz do dechy. Pędziliśmy spowrotem na miejsce początku naszej akcji. Miałem nadzieję, że nasza pomoc okaże się tam zbędna. Porzuciliśmy auto, zakładając maseczki szliśmy w stronę poczty, bacznie obserwując co tam zaszło. Nie widzieliśmy nikogo, tylko kilkoro gapiów i dym wydobywający się z okien.
- Meldować. - zawołałem przez krótkofalówkę, nikt jednak nie odpowiedział. Dało mi to nadzieję na powodzenie planu. Czekał nas kilkunastokilometrowy spacer do domu. Nie zawadzało mi to, większość drogi prowadziła przez las. Włączyliśmy latarki dopiero po kilkunastu minutach, byliśmy na tyle głęboko, by nikt z zewnątrz nas nie zauważył.
- Co cię do tego wszystkiego skłoniło? - zapytał Kierowca. W sumie nie wiedziałem co mam mu odpowiedzieć. Wyjąłem papierosy. Szliśmy w milczeniu jeszcze przez chwilę.
- Wiesz, ciężko jest znaleźć jeden powód... - zacząłem, kiedy usłyszałem trzask gałęzi. Zgasiłem latarkę zamierając w bezruchu, mój kompan zrobił to samo.
- To pewnie sarna. - szepnął mój kompan. Wskazałem mu gestem, by zachował milczenie. Po cichu zeszliśmy z duktu. Z ciemności docierało do nas coś jakby charczenie, świst, znów charczenie. Nie mogłem pojąć, co wydaje z siebie takie odgłosy. Ku mojemu przerażeniu, te dźwięki wydawał z siebie człowiek. Leżeliśmy spokojnie, badając sytuację. Najwyraźniej była to jedna osoba, poruszająca się z trudem. Stanąłem na nogach, celując latarkę w głowę tej osoby, a Kierowca trzymał swoją broń w pogotowiu. Snop światła zaskoczył zbłąkanego wędrowca.
- Kim jesteś! - wypaliłem. Biedak przeraził się i upadł. Miał pobitą, a właściwie rozkwaszoną twarz. Ułożenie kończyn wskazywało na prawdopodobne złamania.
- Jezu chryste... - jęknął na ten widok kierowca.
- Spokojnie, jesteśmy normalni. - powiedziałem klęcząc nad mężczyzną. Długo zajęło zanim się uspokoił. Wydukał z siebie tylko kilka wyrazów, paląc papierosa i popijając wodę. O czymś że uciekł i że kogoś zabili. Po chwili zasnął.
- Biedak ze strachu musiał uciekać tak długo i w takim bólu, że nawet nie zdawał sobie sprawy z tego jak daleko dotarł i jak bardzo jest obity. - szepnął kierowca.
- Nie damy rady go zanieść, za daleko. - mruknąłem. - Zostań z nim tutaj, daj mu coś do jedzenia jeśli się przebudzi, nie rozpalaj ognia. Jeśli nie wrócę za pół godziny, do bazy wróć sam, a później po niego. - dodałem, idąc w stronę miasta. Mieliśmy już tylko godzinę nim zacznie robić się widno. Wtedy będziemy łatwym celem.

Po zakamarkach miasta szedłem w ciszy. Miałem nadzieję na znalezienie czegoś, co ułatwi nam transport znalezionego poszkodowanego. Myślałem o zrobieniu noszy ze starej deski do prasowania, ale to był tęgi chłop, więc nie dałoby rady. Zrezygnowany zacząłem wracać. Wtedy za siatką jednego z ogródków dostrzegłem stary składak. Bez namysłu przeskoczyłem na drugą stronę. Nie widziałem jednak budy, stojącej za pnącą różą. Potężnej budy. Złapałem rower za ramę i przestawiłem za ogrodzenie. Stawiając go, musiałem puścić ramę kilka centymetrów nad ziemią, wskutek czego dało się słychać cichy, metaliczny brzęk dzwonka. Nim się wyprostowałem, z budy dotarł do mnie szmer. Przestraszyłem się, poczułem jak łomocze mi serce. Pod wpływem adrenaliny sam nie wiedząc jak tego dokonałem znalazłem się znów poza posesją.

Z budy wyskoczył mały kundelek, merdając ogonem.