Dyskusje ogólne
3 l
8
W sierpniu 1918 r. legion czechosłowacki pod dowództwem Gajdy walczył z Armią Czerwoną o kontrolę nad dobrze bronionymi przełęczami górskimi wokół Bajkału. Gajdę niepokoił fakt, że Bajkał był całkowicie pod kontrolą okrętów Armii Czerwonej, co zagroziło jednostkom czechosłowackim desantem na tyły legionu.
Okupując różne porty nad brzegiem Bajkału, czechosłowaccy legioniści zdołali przejąć dwa wrogie parowce „Sibirjak” i „Fedosia”. Zostały one później wyposażone w parę haubic.
15 sierpnia flota czechosłowacka wypłynęła z Listwianki. Do południa 16 sierpnia statki znajdowały się około 8 km od portu w Mysowsku w gęstej mgle. Po kilku minutach mgła zaczęła się rozpraszać i statki zauważyły Babushkina.
Broniące miasta siły Armii Czerwonej odnosiły wrażenie, że zbliżające się statki to przyjazne statki z zaopatrzeniem. Pozwoliło to statkom zbliżyć się do portu na odległość około 4 kilometrów. Kiedy obrońcy Babuszkina zdali sobie sprawę ze swojego błędu, było już za późno. Lodołamacz Bajkał próbował zainicjować ogień do czechosłowackich statków, ale były one szybsze. Zaczęli strzelać, zarówno nad Bajkałem, jak iw porcie. Bajkał został zatopiony, aw Babuszkinie wybuchło ogólne zamieszanie. Dworzec kolejowy stanął w płomieniach. Pociąg pancerny przyjechał po półgodzinnym bombardowaniu czechosłowackim. Wyładowano z niego działa i zaczęły odpowiadać ogniem na czechosłowackie statki. Ponieważ główna misja zniszczenia portu i stacji kolejowej została zakończona, legioniści opuścili pole bitwy. W drodze powrotnej spotkali wrogi statek Angara, który postanowił uniknąć bitwy. Reszta podróży przebiegła spokojnie i wrócili do Listwianki bez dalszych incydentów.
Wiadomość o kampanii Legionu Czechosłowackiego na Syberii latem 1918 r. Została przyjęta z zadowoleniem przez alianckich mężów stanu w Wielkiej Brytanii i Francji, którzy postrzegali tę operację jako sposób na odtworzenie frontu wschodniego przeciwko Niemcom. Prezydent USA Woodrow Wilson, który sprzeciwiał się wcześniejszym alianckim propozycjom interwencji w Rosji, uległ naciskom krajowym i zagranicznym, by wesprzeć ewakuację legionistów z Syberii. Na początku lipca 1918 r. Opublikował aide-mémoire wzywający do ograniczonej interwencji na Syberii przez Stany Zjednoczone i Japonię w celu ratowania wojsk czechosłowackich, które zostały zablokowane przez siły bolszewickie w Zabajkale.
Jednak Czechosłowacy już się przebili. Zanim większość jednostek amerykańskich i japońskich wylądowała we Władywostoku, Czechosłowacy już tam byli, aby je powitać. Interwencja aliantów na Syberii trwała tak, że jesienią 1918 r. W regionie znajdowało się 70 000 japońskich, 829 brytyjskich, 1400 włoskich, 5002 amerykańskich i 107 francuskich (wietnamskich) żołnierzy kolonialnych. Wiele z tych kontyngentów wspierało antybolszewickich Rosjan i kozackich watażków, którzy utworzyli regionalne rządy po zajęciu przez Czechosłowację Kolei Transsyberyjskiej.
Kampania Legionu Czechosłowackiego na Syberii wywarła wrażenie na mężach stanu krajów alianckich i przyciągnęła ich do idei niezależnego państwa czechosłowackiego. Gdy tego lata legioniści wędrowali od jednego zwycięstwa do drugiego, czechosłowacka Rada Narodowa zaczęła otrzymywać oficjalne wyrazy uznania od różnych rządów alianckich.
Okupując różne porty nad brzegiem Bajkału, czechosłowaccy legioniści zdołali przejąć dwa wrogie parowce „Sibirjak” i „Fedosia”. Zostały one później wyposażone w parę haubic.
15 sierpnia flota czechosłowacka wypłynęła z Listwianki. Do południa 16 sierpnia statki znajdowały się około 8 km od portu w Mysowsku w gęstej mgle. Po kilku minutach mgła zaczęła się rozpraszać i statki zauważyły Babushkina.
Broniące miasta siły Armii Czerwonej odnosiły wrażenie, że zbliżające się statki to przyjazne statki z zaopatrzeniem. Pozwoliło to statkom zbliżyć się do portu na odległość około 4 kilometrów. Kiedy obrońcy Babuszkina zdali sobie sprawę ze swojego błędu, było już za późno. Lodołamacz Bajkał próbował zainicjować ogień do czechosłowackich statków, ale były one szybsze. Zaczęli strzelać, zarówno nad Bajkałem, jak iw porcie. Bajkał został zatopiony, aw Babuszkinie wybuchło ogólne zamieszanie. Dworzec kolejowy stanął w płomieniach. Pociąg pancerny przyjechał po półgodzinnym bombardowaniu czechosłowackim. Wyładowano z niego działa i zaczęły odpowiadać ogniem na czechosłowackie statki. Ponieważ główna misja zniszczenia portu i stacji kolejowej została zakończona, legioniści opuścili pole bitwy. W drodze powrotnej spotkali wrogi statek Angara, który postanowił uniknąć bitwy. Reszta podróży przebiegła spokojnie i wrócili do Listwianki bez dalszych incydentów.
Wiadomość o kampanii Legionu Czechosłowackiego na Syberii latem 1918 r. Została przyjęta z zadowoleniem przez alianckich mężów stanu w Wielkiej Brytanii i Francji, którzy postrzegali tę operację jako sposób na odtworzenie frontu wschodniego przeciwko Niemcom. Prezydent USA Woodrow Wilson, który sprzeciwiał się wcześniejszym alianckim propozycjom interwencji w Rosji, uległ naciskom krajowym i zagranicznym, by wesprzeć ewakuację legionistów z Syberii. Na początku lipca 1918 r. Opublikował aide-mémoire wzywający do ograniczonej interwencji na Syberii przez Stany Zjednoczone i Japonię w celu ratowania wojsk czechosłowackich, które zostały zablokowane przez siły bolszewickie w Zabajkale.
Jednak Czechosłowacy już się przebili. Zanim większość jednostek amerykańskich i japońskich wylądowała we Władywostoku, Czechosłowacy już tam byli, aby je powitać. Interwencja aliantów na Syberii trwała tak, że jesienią 1918 r. W regionie znajdowało się 70 000 japońskich, 829 brytyjskich, 1400 włoskich, 5002 amerykańskich i 107 francuskich (wietnamskich) żołnierzy kolonialnych. Wiele z tych kontyngentów wspierało antybolszewickich Rosjan i kozackich watażków, którzy utworzyli regionalne rządy po zajęciu przez Czechosłowację Kolei Transsyberyjskiej.
Kampania Legionu Czechosłowackiego na Syberii wywarła wrażenie na mężach stanu krajów alianckich i przyciągnęła ich do idei niezależnego państwa czechosłowackiego. Gdy tego lata legioniści wędrowali od jednego zwycięstwa do drugiego, czechosłowacka Rada Narodowa zaczęła otrzymywać oficjalne wyrazy uznania od różnych rządów alianckich.