W małym miasteczku, schowanym w górskiej dolinie, żyła Dorota Wellman - postać, która zawsze przyciągała uwagę ze względu na swoją nadwagę. Jej sylwetka była widoczna z daleka, a ubrania, które nosiła, zdawały się pękać od nadmiaru ciała. Jednak to, co działo się za zamkniętymi drzwiami jej domu, było bardziej tajemnicze niż ktokolwiek mógł przypuszczać.
Dorota słynęła z nocnych wypadów do pobliskich śmietników, gdzie zbierała resztki jedzenia. Jej głód zdawał się nie mieć granic, a mieszkańcy miasteczka plotkowali o jej niezdrowym stosunku do pożywienia. Ludzie zaczęli dystansować się od niej, unikając spojrzenia na jej potężną sylwetkę.
Pewnego dnia pewien śmiałek postanowił zbadać tę tajemnicę. Podążał za Dorotą, gdy wychodziła w poszukiwaniu jedzenia. Z ukrycia obserwował, jak kopie przez śmietniki, wydobywając stamtąd jedzenie. Nagle, jednak, coś się zmieniło. Dorota zaczęła jeść bez opamiętania, jakby nie zdawała sobie sprawy z otaczającej ją rzeczywistości.
Wszystko nabrało złowieszczego wymiaru, gdy zorientowała się, że jest obserwowana. Jej wzrok spotkał się z wzrokiem śmiałka. Bez słowa zamarła na miejscu, a jej oczy, napełnione jakimś nierealnym blaskiem, wpatrywały się w niego. Nagle przemieniła się, a wyraz jej twarzy stał się jednocześnie głodny i przerażający.
Bez ostrzeżenia ruszyła w stronę śmiałka, a jej ruchy były jakby nieludzkie. Ludzie mówili, że miała w sobie coś więcej niż jedynie nadwagę, coś pierwotne i dzikie. Śmiałek, przerażony, próbował uciec, ale Dorota była szybsza.
Złapała go, a jej dłonie, choć potężne, były niezwykle chude w porównaniu z resztą ciała. Śmiałek próbował się bronić, krzycząc o pomoc, ale w jej oczach błyszczało dzikie syczenie. W jednym chwilowym momencie niemal jakby oderwanej od rzeczywistości, Dorota Wellman pochłonęła go, jakby pochłaniała jedzenie ze śmietnika.
Po tamtej nocy miasteczko ogarnęło przerażenie. Historia o tym, jak Dorota Wellman zjadała ludzi, krążąc nocami po śmietnikach, stała się miejscowym przekleństwem. Ludzie zaczęli zamykać się w swoich domach na zmierzch, a ulice opustoszały. Historia o złowieszczym losie śmiałka, który odważył się spojrzeć na Dorotę w chwilę jej dzikiego obłędu, stała się opowieścią strachu, której nikt nie chciał już nigdy doświadczyć.