9
Mażungazaur czyli Madagaskarski kuzyn Karnotaura, żyjący w późnej kredzie około 68 mln lat temu na terenie dzisiejszego madagaskaru gdzie stanął na czele łańcucha pokarmowego jako drapieżnik czołowy.
Gęsiowa prehistoria: Mażungazaurus
Osiągał 7 m długości i 1,1 tony wagi. Znaleziono także fragmentaryczne szczątki, które wskazują, że niektóre dorosłe mażungazaury mogły osiągać ponad 8 m długości i 1,5 tony wagi. Podobnie jak inne abelizaury, Mażungasaurus był dwunożnym drapieżnikiem z zredukowanymi przednimi kończynami i krótkim pyskiem. Chociaż jego przednie kończyny nie są w pełni znane, najprawdopodobniej podobnie jak u innych abelizaurów były krótkie, słabe i nie miały żadnej funkcji. Od innych Abelizaurów odróżnia go szersza czaszka, zgrubiałe kości na szczycie czaszki i zaokrąglony róg na czaszce, przez który pierwsze znalezione szczątki jego czaszki uznano za należące do pachycefalozaura. Mażungazaur był czołowym drapieżnikiem w kredowym ekosystemie Madagaskaru i mógł polować na zauropody takie jak Rapetosaurus. 
Gęsiowa prehistoria: Mażungazaurus
Mażungazaurus jest jednym z nielicznych dinozaurów u których został udowodniony kanibalizm. Kości Mażungazaurów noszą ślady ugryzień, identyczne do tych znalezionych na kościach zauropodów z Madagaskaru. Posiadają one te same odstępy między zębami oraz są tej samej wielkości co zęby Mażungazaura. Widać na nich również niewielkie nacięcia, będące śladami ząbkowań na krawędzi zębów Mażungazaurów. Ponieważ Mażungazaur był jedynym znanym dużym teropodem żyjącym wtedy na Madagaskarze, najprostsze wyjaśnienie mówi o licznych aktach kanibalizmu wśród tego gatunku.
Gęsiowa prehistoria: Mażungazaurus
Mażungazaur jest znany głównie ze swojej charakterystycznej czaszki wliczając w to zgrubiałe kości nosowe, grzebień i czołowy róg. Inne ceratozaury jak Karnotaur, Rajasaurus oraz Ceratosaur też miały grzebienie. Mogły one odgrywać rolę w konkurencji o pożywienie i inne zasoby naturalne, jednak ich dokładna funkcja jest nieznana. Wyposażony w puste przestrzennie róg Mażungazaura był za słaby do bezpośredniej fizycznej walki, choć mógł służyć do odstraszania przeciwników. Różne szczątki Mażungazaurów posiadają różne ozdoby na czaszce, co może, lecz nie musi świadczyć o dymorfizmie płciowym.
0.06522011756897