Jeden z najkrwawszych epizodów zbrojnych w historii ziem Polskich mial miejsce w Beskidzie Niskim, jest to jedna z największych operacji wojskowych górskich w dziejach. Skala poniesionych strat zaczęła przerastać nawet sowieckich dowódców przywykłych do poświęcania cudzego życia.
Rankiem 8 września 1944 roku radzieckie siły 38 Armii gen. Kiryła Moskalenki zaatakowały niemieckie wojska, które broniły karpackich przełęczy w rejonie Dukli. Zaczęła się operacja karpacko-dukielska, zwana też bitwą o Przełęcz Dukielską.
Na mapie zaznaczone dwa największe miejsca starć podczas operacji. Dolina śmierci to miejsce wielkiej bitwy pancernej. Wzgórze 534 to walki o wzniesienie Franków, które przechodziło z rąk do rąk trzykrotnie. Jest to miejsce walk i pochówku około 99 tys. żołnierzy Armii Czerwonej, Słowaków oraz żołnierzy niemieckich. Straty wojsk sowieckich w operacji wyniosły ok. 123 000 zabitych, rannych i zaginionych. Wojska czechosłowackie straciły ok. 6500 żołnierzy, natomiast straty niemieckie i węgierskie szacuje się na prawie 70 000 ludzi.
Wzdluż doliny dukielskiej na wzgórzach stoją dzisiaj w szyku bojowym radzieckie czołgi na pamiątkę starcia.
Strategiczne wzgórze 534 dzisiaj. „Skutki ognia faszystowskich sześciolufowych moździerzy i dział oraz stałych kontrataków były fatalne” – pisał po wojnie gen. Ludwik Swoboda dowodzący czechosłowackim korpusem. Jeden z uczestników walk, radziecki szeregowy Myhijło Kinasz, wspominał, jak podczas natarcia na jednej ze ścieżek czerwonoarmiści natrafili na tak dużą liczbę zabitych kolegów, że przez parę minut musieli iść po ich ciałach.
W ataku na dwa miasta, Duklę i Jasło, Koniew utracił około 130 tys. żołnierzy, a jedynie zdobył Duklę i praktycznie nie uzyskał zamierzonych celów. Dla porównania w operacji „Barbarossa” armie niemieckie, podczas zdobywania: Mińska, Kijowa, Smoleńska utraciły około 118 tys. żołnierzy.