46
Siema Dzidki,
Od dawna chodził mi po głowie pomysł na próbę zmierzenia się z napisaniem czegoś w rodzaju własnej powieści. Póki co mam przygotowany krótki zarys fabuły z opisem głównego bohatera. Postanowiłem się tym podzielić żeby sprawdzić czy ma to w ogóle sens. Liczę na szczerą opinię i jakieś wskazówki.
Tekst wklejam poniżej.
Tytuł roboczy: Lustro Społeczne
Główny bohater: Jonasz
Uliczny filozof i niezależny antropolog
Niesamowicie przenikliwy obserwator rzeczywistości, który mówi językiem prostym, lecz pełnym głębi
Znany lokalnie z wygłaszania trafnych, choć kontrowersyjnych opinii w miejscach publicznych, takich jak przystanki autobusowe, bary mleczne, podwórka
Z wyglądu przeciętny, ale ma charakterystyczne, spokojne spojrzenie, które „widzi za dużo”
Postać balansująca między społeczną akceptacją a odrzuceniem — ci, którzy go słuchają, często nie potrafią pozostać wobec niego obojętni
Struktura narracji — Koncepcja „Lustra”: Narracja prowadzona jest równolegle z trzech perspektyw:
1. Jonasz — wewnętrzne monologi, obserwacje, filozoficzne refleksje i jego bezpośrednie działania.
2. Świat zewnętrzny (trzecioosobowa narracja) — neutralna, narratorska warstwa opisu tego, co widzi społeczeństwo, pozwalająca ocenić, jak Jonasz jest odbierany przez innych.
3. Zapis socjologiczny (fikcyjny dziennik badawczy) — fragmenty stylizowane na notatki z badań terenowych, analizujące Jonasza jako „zjawisko społeczne”, jakby ktoś prowadził nad nim badania naukowe, ale bez pełnego zrozumienia jego osoby.
Ton i styl:
Elementy czarnego humoru i błyskotliwe, pozornie absurdalne rozmowy, które z czasem okazują się niezwykle trafne
Dialogi z przypadkowymi przechodniami, które stają się alegoriami większych problemów społecznych
Ukryta ironia — świat widziany oczami Jonasza to nie tyle dramat, co gorzka farsa
Motyw przewodni: Społeczne lustro — Jonasz jest jak lustro, w którym inni nie chcą się przejrzeć. Każdy jego ruch, każde słowo demaskuje zakłamanie i mechanizmy tłumu, przez co staje się jednocześnie kimś potrzebnym i niechcianym.
Cel powieści: Nie dać odpowiedzi, ale wywołać pytania. Wzbudzić w czytelniku niepewność co do tego, kto ma rację: czy dziwak mówiący prawdę, czy społeczeństwo uparcie trzymające się własnych złudzeń.
Od dawna chodził mi po głowie pomysł na próbę zmierzenia się z napisaniem czegoś w rodzaju własnej powieści. Póki co mam przygotowany krótki zarys fabuły z opisem głównego bohatera. Postanowiłem się tym podzielić żeby sprawdzić czy ma to w ogóle sens. Liczę na szczerą opinię i jakieś wskazówki.
Tekst wklejam poniżej.
Tytuł roboczy: Lustro Społeczne
Główny bohater: Jonasz
Uliczny filozof i niezależny antropolog
Niesamowicie przenikliwy obserwator rzeczywistości, który mówi językiem prostym, lecz pełnym głębi
Znany lokalnie z wygłaszania trafnych, choć kontrowersyjnych opinii w miejscach publicznych, takich jak przystanki autobusowe, bary mleczne, podwórka
Z wyglądu przeciętny, ale ma charakterystyczne, spokojne spojrzenie, które „widzi za dużo”
Postać balansująca między społeczną akceptacją a odrzuceniem — ci, którzy go słuchają, często nie potrafią pozostać wobec niego obojętni
Struktura narracji — Koncepcja „Lustra”: Narracja prowadzona jest równolegle z trzech perspektyw:
1. Jonasz — wewnętrzne monologi, obserwacje, filozoficzne refleksje i jego bezpośrednie działania.
2. Świat zewnętrzny (trzecioosobowa narracja) — neutralna, narratorska warstwa opisu tego, co widzi społeczeństwo, pozwalająca ocenić, jak Jonasz jest odbierany przez innych.
3. Zapis socjologiczny (fikcyjny dziennik badawczy) — fragmenty stylizowane na notatki z badań terenowych, analizujące Jonasza jako „zjawisko społeczne”, jakby ktoś prowadził nad nim badania naukowe, ale bez pełnego zrozumienia jego osoby.
Ton i styl:
Elementy czarnego humoru i błyskotliwe, pozornie absurdalne rozmowy, które z czasem okazują się niezwykle trafne
Dialogi z przypadkowymi przechodniami, które stają się alegoriami większych problemów społecznych
Ukryta ironia — świat widziany oczami Jonasza to nie tyle dramat, co gorzka farsa
Motyw przewodni: Społeczne lustro — Jonasz jest jak lustro, w którym inni nie chcą się przejrzeć. Każdy jego ruch, każde słowo demaskuje zakłamanie i mechanizmy tłumu, przez co staje się jednocześnie kimś potrzebnym i niechcianym.
Cel powieści: Nie dać odpowiedzi, ale wywołać pytania. Wzbudzić w czytelniku niepewność co do tego, kto ma rację: czy dziwak mówiący prawdę, czy społeczeństwo uparcie trzymające się własnych złudzeń.