Droga dzidowa gawiedzi, dzisiaj chciałbym opowiedzieć swoje wrażenia z gry Cognition: An Erica Reed Thriller. Może to kogoś zachęci do tego, żeby sprawdzić swoją kolekcję Steam i odpalić ten tytuł, żeby zdjąć go ze swojej kupki wstydu, tak jak ja to właśnie zrobiłem.
Jest to klasyczny point and click z ciekawą mechaniką polegającą na wykorzystaniu paranormalnych zdolności głównej bohaterki - potrafi ona, dotykając ludzi lub przedmioty, zobaczyć ich przeszłość. Przyda się to bardzo, bo Erica jako agentka FBI jest na tropie seryjnego mordercy, który teraz pochwycił jej brata. Nie będę się rozwodził nad fabułą, bo warto ją poznać samemu.
Gra była wydawana w formie odcinków (jest ich 4), więc stosując tę konstrukcję mamy twisty fabularne i cliffhangery, parę razy czułem się mocno wkręcony w opowieść. Wrażenia psuje niestety grafika - gra wydawana była w latach 2012-2013, ale animacje wyglądają jakby ktoś je wypluł dekadę wcześniej. Poruszanie się postaci i zbliżenia na nich woła o pomstę do nieba. Sytuację poprawiają trochę ręcznie rysowane plansze stylizowane na komiks, które pełnią rolę cutscenek. Warto jednak zagryźć zęby i skupić się na fabule.
Jednak to nie wspomnienie graficznych potworków czy trzymającej w napięciu fabuły zostanie ze mną na dłużej. Ta gra dała mi niesamowity dar w postaci piosenki, w której obecnie jestem zakochany.
Jest to klasyczny point and click z ciekawą mechaniką polegającą na wykorzystaniu paranormalnych zdolności głównej bohaterki - potrafi ona, dotykając ludzi lub przedmioty, zobaczyć ich przeszłość. Przyda się to bardzo, bo Erica jako agentka FBI jest na tropie seryjnego mordercy, który teraz pochwycił jej brata. Nie będę się rozwodził nad fabułą, bo warto ją poznać samemu.
Gra była wydawana w formie odcinków (jest ich 4), więc stosując tę konstrukcję mamy twisty fabularne i cliffhangery, parę razy czułem się mocno wkręcony w opowieść. Wrażenia psuje niestety grafika - gra wydawana była w latach 2012-2013, ale animacje wyglądają jakby ktoś je wypluł dekadę wcześniej. Poruszanie się postaci i zbliżenia na nich woła o pomstę do nieba. Sytuację poprawiają trochę ręcznie rysowane plansze stylizowane na komiks, które pełnią rolę cutscenek. Warto jednak zagryźć zęby i skupić się na fabule.
Jednak to nie wspomnienie graficznych potworków czy trzymającej w napięciu fabuły zostanie ze mną na dłużej. Ta gra dała mi niesamowity dar w postaci piosenki, w której obecnie jestem zakochany.
Utwór "The Talking" wykonuje Raleigh Holmes, która w grze podkłada również głos pod główną bohaterkę. Nie jest łatwo go znaleźć na usługach streamingowych (weryfikowałem Spotify), ponieważ soundtrack jakimś cudem jest ściśle chronioną tajemnicą. Na szczęście moja wersja gry była z DLC w formie ścieżki dźwiękowej, więc mam ją zabezpieczoną na telefonie.
Nie jestem w stanie opisać, jak emocjonalnie rozwala mnie ten utwór. W ciągu kilku dni przesłuchałem go już dziesiątki jeśli nie setki razy, ale i tak za każdym razem muszę w walczyć z tym, żeby szczęka mi nie zadrżała, głos się nie załamał a oczy się nie spociły.
Nawet jeśli za jakiś czas zapomnę szczegóły fabuły gry, to mam wrażenie że ten kawałek zostanie ze mną do końca życia.
Dobra, wypierdalam dalej przeżywać żałobę po skończeniu Cognition i dojrzewam do odpalenia innej gry.
Macie podobne tytuły z tego gatunku, którymi chcielibyście się podzielić?
Nie jestem w stanie opisać, jak emocjonalnie rozwala mnie ten utwór. W ciągu kilku dni przesłuchałem go już dziesiątki jeśli nie setki razy, ale i tak za każdym razem muszę w walczyć z tym, żeby szczęka mi nie zadrżała, głos się nie załamał a oczy się nie spociły.
Nawet jeśli za jakiś czas zapomnę szczegóły fabuły gry, to mam wrażenie że ten kawałek zostanie ze mną do końca życia.
Dobra, wypierdalam dalej przeżywać żałobę po skończeniu Cognition i dojrzewam do odpalenia innej gry.
Macie podobne tytuły z tego gatunku, którymi chcielibyście się podzielić?