Godzina 18:30 – Przybycie
Obraz z ręcznej kamery Marty. Słychać szum wiatru i trzask żwiru pod kołami vana. Kamera pokazuje fasadę szpitala: szare, popękane mury, powybijane okna, rdzawe smugi spływające z parapetów. Kuba, wysoki facet w skórzanej kurtce, staje przed budynkiem z szerokim uśmiechem.
Kuba: (do kamery) Witajcie, fani "Łowców Cieni"! Jesteśmy w szpitalu psychiatrycznym Bezpowrotne Wzgórze, miejscu, które miejscowi nazywają "Przeklętym Labiryntem". Plotki mówią o demonach, duchach i zaginionym personelu z lat 70. Oczywiście, to wszystko bzdury, ale zamierzamy to sprawdzić!
Marta: (zza kamery) Kuba, serio, to miejsce wygląda, jakby chciało nas pożreć.
Kuba: (śmiejąc się) Marta, nie zaczynaj z tym dramatyzmem. To tylko stary budynek.
Kaja: (cicho, stojąc z boku) Nie podoba mi się tu. Czuję... jakby coś na nas patrzyło.
Tomek: (ustawiając mikrofon) Kaja, daj spokój. To pewnie wiatr. Słuchajcie, sprawdzę sprzęt, zanim wejdziemy.
Ekipa rozładowuje plecaki z kamerami, detektorami EMF i latarkami. Kaja, drobna kobieta z długimi warkoczami, wpatruje się w ciemne okna na drugim piętrze. Kamera Marty robi zbliżenie na jej zamyśloną twarz.
Marta: Kaja, co jest?
Kaja: (nie odrywając wzroku od okien) Mam przeczucie, że to miejsce... pamięta. Wszystko, co tu się stało.
Kuba przewraca oczami, ale Tomek, kręcąc głową, podłącza mikrofon kierunkowy. Kamera rejestruje, jak wchodzą do holu. W środku panuje chłód, a podłoga jest pokryta kurzem i odłamkami szkła. Ściany zdobią wyblakłe plakaty z procedurami medycznymi.
Kuba: (do kamery) No to ruszamy! Plan jest prosty: eksplorujemy parter, potem piwnicę, gdzie ponoć robiono eksperymenty. Jeśli tu są duchy, to my je znajdziemy!
Obraz się trzęsie, gdy Marta podąża za resztą. Detektor EMF w rękach Tomka zaczyna piszczeć.
Tomek: Czekajcie, coś łapie. To nie powinno się tak zachowywać na parterze.
Kuba: (z uśmieszkiem) Pewnie stare kable w ścianach. Nie róbcie paniki.
Kamera pokazuje, jak ekipa przechodzi przez hol do pierwszego korytarza. Na ścianach widnieją dziwne symbole – jakby narysowane węglem, ale rozmazane. Kaja zatrzymuje się i dotyka jednego z nich.
Kaja: To nie jest zwykły wandalizm. Te znaki... one coś znaczą.
Obraz nagle się urywa.
Obraz z ręcznej kamery Marty. Słychać szum wiatru i trzask żwiru pod kołami vana. Kamera pokazuje fasadę szpitala: szare, popękane mury, powybijane okna, rdzawe smugi spływające z parapetów. Kuba, wysoki facet w skórzanej kurtce, staje przed budynkiem z szerokim uśmiechem.
Kuba: (do kamery) Witajcie, fani "Łowców Cieni"! Jesteśmy w szpitalu psychiatrycznym Bezpowrotne Wzgórze, miejscu, które miejscowi nazywają "Przeklętym Labiryntem". Plotki mówią o demonach, duchach i zaginionym personelu z lat 70. Oczywiście, to wszystko bzdury, ale zamierzamy to sprawdzić!
Marta: (zza kamery) Kuba, serio, to miejsce wygląda, jakby chciało nas pożreć.
Kuba: (śmiejąc się) Marta, nie zaczynaj z tym dramatyzmem. To tylko stary budynek.
Kaja: (cicho, stojąc z boku) Nie podoba mi się tu. Czuję... jakby coś na nas patrzyło.
Tomek: (ustawiając mikrofon) Kaja, daj spokój. To pewnie wiatr. Słuchajcie, sprawdzę sprzęt, zanim wejdziemy.
Ekipa rozładowuje plecaki z kamerami, detektorami EMF i latarkami. Kaja, drobna kobieta z długimi warkoczami, wpatruje się w ciemne okna na drugim piętrze. Kamera Marty robi zbliżenie na jej zamyśloną twarz.
Marta: Kaja, co jest?
Kaja: (nie odrywając wzroku od okien) Mam przeczucie, że to miejsce... pamięta. Wszystko, co tu się stało.
Kuba przewraca oczami, ale Tomek, kręcąc głową, podłącza mikrofon kierunkowy. Kamera rejestruje, jak wchodzą do holu. W środku panuje chłód, a podłoga jest pokryta kurzem i odłamkami szkła. Ściany zdobią wyblakłe plakaty z procedurami medycznymi.
Kuba: (do kamery) No to ruszamy! Plan jest prosty: eksplorujemy parter, potem piwnicę, gdzie ponoć robiono eksperymenty. Jeśli tu są duchy, to my je znajdziemy!
Obraz się trzęsie, gdy Marta podąża za resztą. Detektor EMF w rękach Tomka zaczyna piszczeć.
Tomek: Czekajcie, coś łapie. To nie powinno się tak zachowywać na parterze.
Kuba: (z uśmieszkiem) Pewnie stare kable w ścianach. Nie róbcie paniki.
Kamera pokazuje, jak ekipa przechodzi przez hol do pierwszego korytarza. Na ścianach widnieją dziwne symbole – jakby narysowane węglem, ale rozmazane. Kaja zatrzymuje się i dotyka jednego z nich.
Kaja: To nie jest zwykły wandalizm. Te znaki... one coś znaczą.
Obraz nagle się urywa.
Godzina 21:15 – Pierwsze znaki
Kamera włącza się ponownie. Ekipa jest w piwnicy. Światło latarek rzuca długie cienie na wilgotne ściany. Detektor EMF wydaje ciągłe piski. Tomek wygląda na zdenerwowanego, Kaja trzyma w ręku notatnik, w którym coś szkicuje.
Tomek: (szeptem) Słyszycie to?
Marta: (zza kamery) Co? Nic nie słyszę.
Tomek: Szepty. Jakby ktoś mówił w oddali.
Kamera robi zbliżenie na mikrofon kierunkowy. Na nagraniu słychać niewyraźne głosy, jakby chóralne mamrotanie. Kuba, który szedł przodem, odwraca się z irytacją.
Kuba: Tomek, przestań nas straszyć. To pewnie echo.
Kaja: (przerywając) To nie echo. To głosy. Mnóstwo głosów. Mówią... "Zostańcie".
Marta obraca kamerę na Kaję, której oczy są szeroko otwarte. Nagle detektor EMF milknie, a światło latarki Kuby zaczyna migotać.
Kuba: Cholera, bateria? Przecież ładowałem ją rano!
Marta: (nerwowo) Moja kamera też szwankuje. Obraz się rozmywa.
Kamera pokazuje zniekształcony obraz – na ułamek sekundy w kadrze pojawia się sylwetka, której nie było w pomieszczeniu. Marta gwałtownie odwraca kamerę.
Marta: Co to, do cholery, było?!
Kuba: (próbując zachować spokój) Pewnie odbicie. Spokojnie, to tylko piwnica.
Ekipa znajduje starą salę operacyjną. Na stole leżą zardzewiałe narzędzia chirurgiczne, a na ścianach widnieją te same symbole, które widzieli na parterze. Kaja otwiera notatnik i pokazuje szkic – identyczny symbol.
Kaja: To nie jest przypadek. Te znaki są rytualne. Ktoś tu przywoływał coś... coś złego.
Tomek: (z irytacją) Kaja, przestań. To miejsce jest creepy, ale nie ma tu żadnych demonów.
Kaja: (ostro) Nie wierzysz mi? To posłuchaj nagrań! Te głosy nie są ludzkie!
Obraz znów się urywa, gdy kamera Marty traci sygnał.
Kamera włącza się ponownie. Ekipa jest w piwnicy. Światło latarek rzuca długie cienie na wilgotne ściany. Detektor EMF wydaje ciągłe piski. Tomek wygląda na zdenerwowanego, Kaja trzyma w ręku notatnik, w którym coś szkicuje.
Tomek: (szeptem) Słyszycie to?
Marta: (zza kamery) Co? Nic nie słyszę.
Tomek: Szepty. Jakby ktoś mówił w oddali.
Kamera robi zbliżenie na mikrofon kierunkowy. Na nagraniu słychać niewyraźne głosy, jakby chóralne mamrotanie. Kuba, który szedł przodem, odwraca się z irytacją.
Kuba: Tomek, przestań nas straszyć. To pewnie echo.
Kaja: (przerywając) To nie echo. To głosy. Mnóstwo głosów. Mówią... "Zostańcie".
Marta obraca kamerę na Kaję, której oczy są szeroko otwarte. Nagle detektor EMF milknie, a światło latarki Kuby zaczyna migotać.
Kuba: Cholera, bateria? Przecież ładowałem ją rano!
Marta: (nerwowo) Moja kamera też szwankuje. Obraz się rozmywa.
Kamera pokazuje zniekształcony obraz – na ułamek sekundy w kadrze pojawia się sylwetka, której nie było w pomieszczeniu. Marta gwałtownie odwraca kamerę.
Marta: Co to, do cholery, było?!
Kuba: (próbując zachować spokój) Pewnie odbicie. Spokojnie, to tylko piwnica.
Ekipa znajduje starą salę operacyjną. Na stole leżą zardzewiałe narzędzia chirurgiczne, a na ścianach widnieją te same symbole, które widzieli na parterze. Kaja otwiera notatnik i pokazuje szkic – identyczny symbol.
Kaja: To nie jest przypadek. Te znaki są rytualne. Ktoś tu przywoływał coś... coś złego.
Tomek: (z irytacją) Kaja, przestań. To miejsce jest creepy, ale nie ma tu żadnych demonów.
Kaja: (ostro) Nie wierzysz mi? To posłuchaj nagrań! Te głosy nie są ludzkie!
Obraz znów się urywa, gdy kamera Marty traci sygnał.
Godzina 23:59 – Pętla się zamyka
Kamera włącza się w ciemnym korytarzu. Zegarek Kuby pokazuje 23:59, ale wskazówki się nie ruszają. Ekipa wygląda na zmęczoną i przestraszoną. Słychać odległe trzaski i kroki.
Marta: (szeptem) Gdzie my jesteśmy? To nie jest ten sam korytarz.
Kuba: (spoglądając na mapę) To niemożliwe. Powinniśmy być przy wyjściu.
Tomek: (panikując) Próbowałem wszystkich drzwi. Wszystkie prowadzą z powrotem do tego cholernego holu!
Kaja klęczy przy ścianie, rysując symbole w kurzu. Jej oczy są szkliste, jakby była w transie.
Kuba: Kaja, co ty robisz? Wstawaj, musimy się stąd wydostać!
Kaja: (monotonnie) On nas nie puści. Kustosz. On jest w ścianach, w podłodze, w nas...
Marta obraca kamerę na ścianę. Symbole, które Kaja rysowała, zaczynają świecić słabym, czerwonawym blaskiem. Nagle słychać huk – drzwi na końcu korytarza otwierają się same, ukazując ciemność.
Tomek: (krzycząc) Nie idę tam! To pułapka!
Kuba: (z desperacją) Nie mamy wyboru! Albo tam, albo zostajemy tu na zawsze!
Ekipa przechodzi przez drzwi. Kamera rejestruje, jak korytarz zmienia się – ściany pulsują, jakby były żywe, a podłoga staje się lepka, jak smoła. W oddali słychać śmiech, który brzmi, jakby pochodził z wielu gardeł naraz.
Marta: (płacząc) To nie jest normalne! Co się dzieje?!
Kaja: (szeptem) Kustosz. On bawi się nami. To jego gra.
Obraz pokazuje, jak ekipa dociera do kolejnej sali. Na środku znajduje się ołtarz z czarnego kamienia, pokryty tymi samymi symbolami. Na ołtarzu leży dziennik, otwarty na stronie z napisem: "Zniszcz mnie, a uwolnisz ich. Zostaw mnie, a staniesz się mój."
Kuba: (czytając) To musi być sposób, żeby się wydostać. Musimy zniszczyć ten ołtarz.
Kaja: (krzycząc) Nie! To pułapka! On chce, żebyśmy to zrobili!
Nagle kamera rejestruje cień za Kubą – wysoki, nieludzki, z długimi ramionami. Kuba odwraca się, ale nikogo tam nie ma.
Kamera włącza się w ciemnym korytarzu. Zegarek Kuby pokazuje 23:59, ale wskazówki się nie ruszają. Ekipa wygląda na zmęczoną i przestraszoną. Słychać odległe trzaski i kroki.
Marta: (szeptem) Gdzie my jesteśmy? To nie jest ten sam korytarz.
Kuba: (spoglądając na mapę) To niemożliwe. Powinniśmy być przy wyjściu.
Tomek: (panikując) Próbowałem wszystkich drzwi. Wszystkie prowadzą z powrotem do tego cholernego holu!
Kaja klęczy przy ścianie, rysując symbole w kurzu. Jej oczy są szkliste, jakby była w transie.
Kuba: Kaja, co ty robisz? Wstawaj, musimy się stąd wydostać!
Kaja: (monotonnie) On nas nie puści. Kustosz. On jest w ścianach, w podłodze, w nas...
Marta obraca kamerę na ścianę. Symbole, które Kaja rysowała, zaczynają świecić słabym, czerwonawym blaskiem. Nagle słychać huk – drzwi na końcu korytarza otwierają się same, ukazując ciemność.
Tomek: (krzycząc) Nie idę tam! To pułapka!
Kuba: (z desperacją) Nie mamy wyboru! Albo tam, albo zostajemy tu na zawsze!
Ekipa przechodzi przez drzwi. Kamera rejestruje, jak korytarz zmienia się – ściany pulsują, jakby były żywe, a podłoga staje się lepka, jak smoła. W oddali słychać śmiech, który brzmi, jakby pochodził z wielu gardeł naraz.
Marta: (płacząc) To nie jest normalne! Co się dzieje?!
Kaja: (szeptem) Kustosz. On bawi się nami. To jego gra.
Obraz pokazuje, jak ekipa dociera do kolejnej sali. Na środku znajduje się ołtarz z czarnego kamienia, pokryty tymi samymi symbolami. Na ołtarzu leży dziennik, otwarty na stronie z napisem: "Zniszcz mnie, a uwolnisz ich. Zostaw mnie, a staniesz się mój."
Kuba: (czytając) To musi być sposób, żeby się wydostać. Musimy zniszczyć ten ołtarz.
Kaja: (krzycząc) Nie! To pułapka! On chce, żebyśmy to zrobili!
Nagle kamera rejestruje cień za Kubą – wysoki, nieludzki, z długimi ramionami. Kuba odwraca się, ale nikogo tam nie ma.
Godzina nieznana – Rozpad
Obraz jest zniekształcony, pełen szumów. Ekipa biegnie przez korytarz, który wydaje się nieskończenie długi. Ściany pokrywają teraz napisy w nieznanym języku, a w lustrach mijanych pomieszczeń pojawiają się twarze – blade, z pustymi oczodołami.
Marta: (krzycząc) Widzieliście to?! To nie byłam ja w tym lustrze!
Tomek: (dyszy) Słyszę ich... moją mamę, siostrę... wołają mnie z piwnicy!
Kuba: (wściekły) Zamknijcie się oboje! Musimy się skupić!
Kaja nagle zatrzymuje się. Jej ręce są pokryte czarną mazią, która spływa z sufitu. Mówi głosem, który nie brzmi jak jej własny.
Kaja: (nieludzko) Zostaniecie tu. Wszyscy zostaniecie. Kustosz was wybrał.
Kuba chwyta ją za ramiona, ale Kaja odpycha go z nadludzką siłą. Kamera upada, pokazując, jak Kaja odchodzi w ciemność, śmiejąc się nienaturalnie.
Marta: (płacząc) Ona nie jest sobą! Coś ją opętało!
Tomek: (krzycząc) Musimy ją znaleźć! Nie możemy jej zostawić!
Ekipa biegnie za Kają, ale korytarz prowadzi ich z powrotem do sali z ołtarzem. Tym razem ołtarz jest większy, a symbole na nim pulsują jak żyły. Kamera rejestruje, jak Kuba podnosi młot z ziemi – nie wiedzą, skąd się tam wziął.
Kuba: (zdesperowany) To jedyny sposób. Musimy to zniszczyć!
Marta: (błagając) Kuba, nie! Kaja mówiła, że to pułapka!
Kuba ignoruje ją i uderza w ołtarz. Kamień pęka, a z wnętrza wydobywa się czarny dym, który formuje się w sylwetkę Kustosza – wysoką, bez twarzy, z ramionami zakończonymi szponami. Głos demona wypełnia pomieszczenie.
Kustosz: (głęboko, wibrująco) Daliście mi siłę. Teraz jesteście moi.
Obraz staje się chaotyczny. Tomek krzyczy, gdy czarna maź wciąga go w podłogę. Marta biegnie, ale kamera pokazuje, że korytarz znów prowadzi do holu. Kuba, stojąc sam przed ołtarzem, patrzy w kamerę.
Kuba: (szeptem) Jeśli to oglądacie... nie przychodźcie tu. Nigdy.
Obraz urywa się.
Obraz jest zniekształcony, pełen szumów. Ekipa biegnie przez korytarz, który wydaje się nieskończenie długi. Ściany pokrywają teraz napisy w nieznanym języku, a w lustrach mijanych pomieszczeń pojawiają się twarze – blade, z pustymi oczodołami.
Marta: (krzycząc) Widzieliście to?! To nie byłam ja w tym lustrze!
Tomek: (dyszy) Słyszę ich... moją mamę, siostrę... wołają mnie z piwnicy!
Kuba: (wściekły) Zamknijcie się oboje! Musimy się skupić!
Kaja nagle zatrzymuje się. Jej ręce są pokryte czarną mazią, która spływa z sufitu. Mówi głosem, który nie brzmi jak jej własny.
Kaja: (nieludzko) Zostaniecie tu. Wszyscy zostaniecie. Kustosz was wybrał.
Kuba chwyta ją za ramiona, ale Kaja odpycha go z nadludzką siłą. Kamera upada, pokazując, jak Kaja odchodzi w ciemność, śmiejąc się nienaturalnie.
Marta: (płacząc) Ona nie jest sobą! Coś ją opętało!
Tomek: (krzycząc) Musimy ją znaleźć! Nie możemy jej zostawić!
Ekipa biegnie za Kają, ale korytarz prowadzi ich z powrotem do sali z ołtarzem. Tym razem ołtarz jest większy, a symbole na nim pulsują jak żyły. Kamera rejestruje, jak Kuba podnosi młot z ziemi – nie wiedzą, skąd się tam wziął.
Kuba: (zdesperowany) To jedyny sposób. Musimy to zniszczyć!
Marta: (błagając) Kuba, nie! Kaja mówiła, że to pułapka!
Kuba ignoruje ją i uderza w ołtarz. Kamień pęka, a z wnętrza wydobywa się czarny dym, który formuje się w sylwetkę Kustosza – wysoką, bez twarzy, z ramionami zakończonymi szponami. Głos demona wypełnia pomieszczenie.
Kustosz: (głęboko, wibrująco) Daliście mi siłę. Teraz jesteście moi.
Obraz staje się chaotyczny. Tomek krzyczy, gdy czarna maź wciąga go w podłogę. Marta biegnie, ale kamera pokazuje, że korytarz znów prowadzi do holu. Kuba, stojąc sam przed ołtarzem, patrzy w kamerę.
Kuba: (szeptem) Jeśli to oglądacie... nie przychodźcie tu. Nigdy.
Obraz urywa się.
Epilog – Odnalezienie
Ostatni fragment nagrania pokazuje kamerę leżącą na podłodze. Obiektyw rejestruje cień Kustosza, który pochyla się nad nim. Słychać szept: "Zostaniecie na zawsze."
Nagranie zostało odnalezione w 2025 roku przez grupę eksploratorów miejskich, którzy weszli do szpitala Bezpowrotne Wzgórze. Nie znaleźli żadnych śladów ekipy "Łowców Cieni". Materiał krąży w internecie, ale ci, którzy oglądają go do końca, twierdzą, że zaczynają słyszeć szepty w nocy i widzieć cienie w lustrach. Niektórzy przysięgają, że widzieli Kaję w swoich snach, rysującą symbole na ścianach.
Szpital wciąż stoi, zamknięty dla zwiedzających. Ale miejscowi mówią, że w nocy słychać kroki i śmiech dochodzący z jego wnętrza.
Ostatni fragment nagrania pokazuje kamerę leżącą na podłodze. Obiektyw rejestruje cień Kustosza, który pochyla się nad nim. Słychać szept: "Zostaniecie na zawsze."
Nagranie zostało odnalezione w 2025 roku przez grupę eksploratorów miejskich, którzy weszli do szpitala Bezpowrotne Wzgórze. Nie znaleźli żadnych śladów ekipy "Łowców Cieni". Materiał krąży w internecie, ale ci, którzy oglądają go do końca, twierdzą, że zaczynają słyszeć szepty w nocy i widzieć cienie w lustrach. Niektórzy przysięgają, że widzieli Kaję w swoich snach, rysującą symbole na ścianach.
Szpital wciąż stoi, zamknięty dla zwiedzających. Ale miejscowi mówią, że w nocy słychać kroki i śmiech dochodzący z jego wnętrza.