Zamek Chojnik zbudowany został na szczycie wyniesionej na wysokość 627 metrów n.p.m. góry o stromych zboczach tworzących z trzech stron urwiska opadające w dół wysokimi na ponad 100 metrów pionowymi ścianami, co zapewniało mu świetne warunki obronne. Pierwsza warownia Bolka Małego stanowiła niewielkie założenie składające się z czworoboku murów zamykających nieregularny dziedziniec, cylindrycznej wieży ostatniej obrony i gmachu mieszkalnego zajmującego zachodnią część zespołu. Gmach ten o wymiarach 8,5x9,6 metrów był prawdopodobnie podpiwniczony i posiadał trzy kondygnacje, przy czym na parterze mieściła się izba i jadalnia, na piętrze trzy małe pokoje, zaś na poddaszu dziewięć komór - wszystkie oddzielone od siebie drewnianymi ściankami działowymi w dyspozycji poziomej i stropami belkowymi w pionowej. Na piętrze po południowej stronie i na parterze od strony zachodniej znajdowały się wykusze latrynowe. Ułożone na planie wydłużonego prostokąta mury kurtynowe obiegał kryty ganek strażniczy zapewniający łatwy dostęp obrońców do wszystkich strategicznych punktów i pomieszczeń. Ganek ten połączony był z wejściem do wieży, które wykuto 4 metry wyżej, pod osłoną ukośnie wznoszącego się muru. Całość zamykało od północy czworokątne przedbramie ubezpieczające wjazd na dziedziniec. Z naturalnych przyczyn zamek nigdy nie posiadał mokrej fosy.
Ostatnia modernizacja warowni podyktowana była już tylko względami obronnymi i koncentrowała się na rozbudowie przedniej linii umocnień o wieloboczny bastion z piętrową bramą od zachodu. W ramach prowadzonych prac wykuto również w północnej ścianie wieży otwory pod działa armatnie, wydrążono trzy wielkie cysterny zaopatrujące załogę w wodę i powiększono kuchnię. Prace te przeprowadzili robotnicy cesarscy w latach 40-ych XVII wieku i najwyraźniej wykonali je dobrze, gdyż zamek skutecznie obronił się przed Szwedami podczas ostatniego oblężenia w jego historii, które miało miejsce w roku 1648.
