Siedziałem przy biurku, czytałem gazetę albo przeglądałem internet.
Artykuł mówił o katastrofie samolotu. Przeżyła tylko jedna rzecz – figurka LEGO.
Na dole strony był obrazek kota.
Nie był normalny.
Jego oczy były wywrócone do góry nogami, a usta rozciągnięte w nienaturalny grymas. Pod spodem był napis w dziwnym języku.
Spróbowałem czytać.
I wtedy kot spojrzał prosto na mnie.
Nie jak obrazek. Nie jak zdjęcie.
Jakby naprawdę był po drugiej stronie ekranu.
Nie mogłem oderwać wzroku, choć czułem, że jeśli przeczytam ten napis do końca, coś się stanie. Coś złego.
Obudziłem się cały zlany potem.
Od tamtej pory nie mogę spać spokojnie.
Za każdym razem, kiedy zamykam oczy, boję się, że znowu zobaczę ten obrazek.
Że kot tym razem dokończy za mnie ten tekst.
Artykuł mówił o katastrofie samolotu. Przeżyła tylko jedna rzecz – figurka LEGO.
Na dole strony był obrazek kota.
Nie był normalny.
Jego oczy były wywrócone do góry nogami, a usta rozciągnięte w nienaturalny grymas. Pod spodem był napis w dziwnym języku.
Spróbowałem czytać.
I wtedy kot spojrzał prosto na mnie.
Nie jak obrazek. Nie jak zdjęcie.
Jakby naprawdę był po drugiej stronie ekranu.
Nie mogłem oderwać wzroku, choć czułem, że jeśli przeczytam ten napis do końca, coś się stanie. Coś złego.
Obudziłem się cały zlany potem.
Od tamtej pory nie mogę spać spokojnie.
Za każdym razem, kiedy zamykam oczy, boję się, że znowu zobaczę ten obrazek.
Że kot tym razem dokończy za mnie ten tekst.