Juliusz Cezar został często przedstawiony jako zagrożenie dla Republiki, lecz prawdziwe napięcie buzowało znacznie bliżej kieszeni niż zasad ustrojowych. Był konsekwentnym przeciwnikiem wielkich właścicieli latyfundiów: ograniczał ich władzę, nakładał regulacje i planował redystrybucję ziemi na rzecz ubogich obywateli. Dla elit, które budowały swoje wpływy na ogromnych majątkach rolnych, jego reformy oznaczały jedno: przyszłość, w której biedni mieliby ziemię, a oni tracili monopol.