95
Olo to kolor którego zapewne nigdy nie zobaczysz. Nie istnieje długość fali światła (ani mieszanina długości) która dawałoby ten efekt. Można go zobaczyć tylko sztucznie pobudzając czopki M laserem.
W siatkówce oka są 3 czopki, czyli komórki światłoczułe odpowiedzialne za kolorowe widzenie. Są to S, M i L, odpowiedzialne zgrubsza za kolejno niebieski, zielony i czerwony. Światło na skraju spektrum widzialnego, tuż pod ultrafioletem, pobudza tylko czopek S, dając czysty niebieski, a na przeciwległym końcu spektrum, tuż nad podczerwienią, pobudza tylko czopek L, dając czysty czerwony. Wszystkie inne kolory to więcej niż 1 czopek pobudzony naraz w różnym stopniu.
A co z czopkiem M? Żadne światło nie pobudza tylko jego, bo jego zakres w całości pokrywa się z zakresami pozostałych. Dlatego zielony i kolory obok niego (żółty i cyjanowy) wydają się jaśniejsze niż czerwony i niebieski, bo pracuje przy nim więcej komórek światłoczułych. Naukowcy więc wykonali sobie mapę swoich siatkówek co do komórki, a następnie bardzo precyzyjnie poświecili sobie w gały laserem tylko tam gdzie były czopki M. Kolor który zobaczyli nazwali "olo" od jego współrzędnych w przestrzeni kolorów LMS - 0,1,0.
Tylko 5 ludzi na świecie widziało olo. Są to naukowcy z Berkeley którzy świecili sobie w gały laserem. Opisywali go jako niezwykle intensywnie zielony, bardziej jaskrawy niż może być w naturze, i o lekko niebieskim odcieniu. Najbliższy kolor do olo w systemie sRGB to #00FFCC, widoczny powyżej.
Wypierdalam, olo.
Wypierdalam, olo.