Humor
9 m
8
W tym roku ludzie opuszczą orbitę Ziemi po raz pierwszy od 53 lat.
Celem misji Artemis II jest lot wokół Księżyca i powrót na Ziemię.
Wydarzenie to będzie pierwszym załogowym lotem w głęboką przestrzeń kosmiczną od misji Apollo 17 w grudniu 1972 roku.
Czteroosobowa załoga składa się z trzech astronautów NASA oraz jednego astronauty z Kanadyjskiej Agencji Kosmicznej. Misja korzysta także z europejskiego modułu serwisowego Orion, dostarczonego przez ESA.
NASA planuje otworzyć okno startowe misji już w lutym 2026 roku, planowany początek misji to 06.02.2026.
Celem misji Artemis II jest lot wokół Księżyca i powrót na Ziemię.
Wydarzenie to będzie pierwszym załogowym lotem w głęboką przestrzeń kosmiczną od misji Apollo 17 w grudniu 1972 roku.
Czteroosobowa załoga składa się z trzech astronautów NASA oraz jednego astronauty z Kanadyjskiej Agencji Kosmicznej. Misja korzysta także z europejskiego modułu serwisowego Orion, dostarczonego przez ESA.
NASA planuje otworzyć okno startowe misji już w lutym 2026 roku, planowany początek misji to 06.02.2026.
„APOLLO 404: KSIĘŻYC NIE ZNALEZIONY”
OBSADA (fikcyjna)
Dowódca Misji – absolutnie poważny, zero poczucia humoru (dlatego wszystko jest śmieszniejsze)
Pilot – reaguje stoicko na rzeczy kompletnie absurdalne
Inżynierka Systemów – wie, że coś pójdzie źle, ale nikt jej nie słucha
Specjalista Ładunku – odpowiada za… kota
Kot „Major Whiskers” – oficjalnie: eksperyment biologiczny. Nieoficjalnie: jedyna istota ogarniająca sytuację
Nieznana Istota – absolutnie nie istnieje według NASA
AKT I – START (wszystko idzie źle, ale jeszcze o tym nie wiedzą)
Centrum kontroli NASA.
Monitory, napięcie, patos.
KONTROLA LOTU:
– Apollo 404, status?
DOWÓDCA:
– Wszystkie systemy nominalne.
(Za nim w tle coś wielkiego, czarnego i obcego powoli przechodzi przez kadr. Nikt nie reaguje.)
INŻYNIERKA:
– Mamy drobną anomalię w module obejściowym.
KONTROLA:
– Jak drobną?
INŻYNIERKA:
– Tylko… nie powinniśmy mieć modułu obejściowego.
Start. Rakieta leci. Kot naciska przycisk łapą.
Nikt tego nie zauważa, bo wszyscy klaszczą.
AKT II – ORBITA KSIĘŻYCA (czyli „Houston, mamy… wszystko”)
Statek wchodzi na orbitę.
Alarmy. Wszystkie. Jednocześnie.
PILOT:
– To źle?
INŻYNIERKA:
– Zależy. Czy lubisz oddychać?
Kamera pokazuje, że:
system podtrzymywania życia działa… w trybie demo
autopilot mówi tylko „Powodzenia”
kot ma wyższy stopień wojskowy niż połowa załogi
DOWÓDCA (spokojnie):
– Houston, mamy drobny problem.
KONTROLA:
– Jak drobny?
DOWÓDCA:
– Lecimy tyłem, bez tlenu, a coś obce siedzi nam na kadłubie i puka.
(Pukanie do drzwi statku kosmicznego.)
AKT III – ESKALACJA ABSURDU
Obca istota wchodzi do kabiny.
Jest przerażająca. Milczy. Patrzy.
Cisza.
SPECJALISTA ŁADUNKU:
– To nie jest w checklistach.
Obcy pochyla się nad kotem.
Kot syczy.
Obcy się cofa, przerażony.
PILOT:
– OK. Kot zostaje dowódcą.
Kot siada przy sterach.
Statek się stabilizuje.
AKT IV – POWRÓT NA ZIEMIĘ (jakimś cudem)
Plan ratunkowy NASA:
Wyłączyć wszystko
Włączyć z powrotem
Udawać, że to było zaplanowane
KONTROLA LOTU:
– Apollo 404, czy możecie wykonać manewr powrotu?
DOWÓDCA:
– Tak. Ale steruje kot.
KONTROLA (po chwili):
– Rozumiemy. Powodzenia, Majorze.
Statek wraca.
Lądowanie idealne.
EPILOG
Konferencja prasowa.
DZIENNIKARZ:
– Czy to prawda, że na pokładzie był… obcy?
PRZEDSTAWICIEL NASA:
– Absolutnie nie.
(pauza)
– To był bardzo nietypowy kot.
Kamera oddala się.
W cieniu hangaru obca istota zakłada czapkę NASA.
NAPIS:
„Żaden księżyc nie ucierpiał podczas tej misji.”
OBSADA (fikcyjna)
Dowódca Misji – absolutnie poważny, zero poczucia humoru (dlatego wszystko jest śmieszniejsze)
Pilot – reaguje stoicko na rzeczy kompletnie absurdalne
Inżynierka Systemów – wie, że coś pójdzie źle, ale nikt jej nie słucha
Specjalista Ładunku – odpowiada za… kota
Kot „Major Whiskers” – oficjalnie: eksperyment biologiczny. Nieoficjalnie: jedyna istota ogarniająca sytuację
Nieznana Istota – absolutnie nie istnieje według NASA
AKT I – START (wszystko idzie źle, ale jeszcze o tym nie wiedzą)
Centrum kontroli NASA.
Monitory, napięcie, patos.
KONTROLA LOTU:
– Apollo 404, status?
DOWÓDCA:
– Wszystkie systemy nominalne.
(Za nim w tle coś wielkiego, czarnego i obcego powoli przechodzi przez kadr. Nikt nie reaguje.)
INŻYNIERKA:
– Mamy drobną anomalię w module obejściowym.
KONTROLA:
– Jak drobną?
INŻYNIERKA:
– Tylko… nie powinniśmy mieć modułu obejściowego.
Start. Rakieta leci. Kot naciska przycisk łapą.
Nikt tego nie zauważa, bo wszyscy klaszczą.
AKT II – ORBITA KSIĘŻYCA (czyli „Houston, mamy… wszystko”)
Statek wchodzi na orbitę.
Alarmy. Wszystkie. Jednocześnie.
PILOT:
– To źle?
INŻYNIERKA:
– Zależy. Czy lubisz oddychać?
Kamera pokazuje, że:
system podtrzymywania życia działa… w trybie demo
autopilot mówi tylko „Powodzenia”
kot ma wyższy stopień wojskowy niż połowa załogi
DOWÓDCA (spokojnie):
– Houston, mamy drobny problem.
KONTROLA:
– Jak drobny?
DOWÓDCA:
– Lecimy tyłem, bez tlenu, a coś obce siedzi nam na kadłubie i puka.
(Pukanie do drzwi statku kosmicznego.)
AKT III – ESKALACJA ABSURDU
Obca istota wchodzi do kabiny.
Jest przerażająca. Milczy. Patrzy.
Cisza.
SPECJALISTA ŁADUNKU:
– To nie jest w checklistach.
Obcy pochyla się nad kotem.
Kot syczy.
Obcy się cofa, przerażony.
PILOT:
– OK. Kot zostaje dowódcą.
Kot siada przy sterach.
Statek się stabilizuje.
AKT IV – POWRÓT NA ZIEMIĘ (jakimś cudem)
Plan ratunkowy NASA:
Wyłączyć wszystko
Włączyć z powrotem
Udawać, że to było zaplanowane
KONTROLA LOTU:
– Apollo 404, czy możecie wykonać manewr powrotu?
DOWÓDCA:
– Tak. Ale steruje kot.
KONTROLA (po chwili):
– Rozumiemy. Powodzenia, Majorze.
Statek wraca.
Lądowanie idealne.
EPILOG
Konferencja prasowa.
DZIENNIKARZ:
– Czy to prawda, że na pokładzie był… obcy?
PRZEDSTAWICIEL NASA:
– Absolutnie nie.
(pauza)
– To był bardzo nietypowy kot.
Kamera oddala się.
W cieniu hangaru obca istota zakłada czapkę NASA.
NAPIS:
„Żaden księżyc nie ucierpiał podczas tej misji.”