47
J1839-10 emituje fale radiowe w regularnych odstępach 22 minut, co stanowi najdłuższy znany okres emisji tego typu sygnałów.
Badacze wciąż nie potrafią wyjaśnić tego nietypowego zachowania
GPM J1839-10 to dopiero drugi taki obiekt odkryty przez astronomów. Wyróżnia się nie tylko długością cyklu emisji, ale także czasem trwania wybuchów energii – aż pięć minut, czyli pięciokrotnie dłużej niż w przypadku poprzedniego znanego magnetara. Co istotne, gwiazda neutronowa obraca się zbyt wolno, by według obecnych teorii mogła generować promieniowanie radiowe.
Zespół badawczy wykorzystał do potwierdzenia odkrycia zaawansowane teleskopy, m.in. Murchison Widefield Array, CSIRO, MeerKAT, Grantecan oraz kosmiczny teleskop XMM-Newton. Dzięki temu udało się jednoznacznie potwierdzić nietypowe zachowanie obiektu.
Badacze wciąż nie potrafią wyjaśnić tego nietypowego zachowania
GPM J1839-10 to dopiero drugi taki obiekt odkryty przez astronomów. Wyróżnia się nie tylko długością cyklu emisji, ale także czasem trwania wybuchów energii – aż pięć minut, czyli pięciokrotnie dłużej niż w przypadku poprzedniego znanego magnetara. Co istotne, gwiazda neutronowa obraca się zbyt wolno, by według obecnych teorii mogła generować promieniowanie radiowe.
Zespół badawczy wykorzystał do potwierdzenia odkrycia zaawansowane teleskopy, m.in. Murchison Widefield Array, CSIRO, MeerKAT, Grantecan oraz kosmiczny teleskop XMM-Newton. Dzięki temu udało się jednoznacznie potwierdzić nietypowe zachowanie obiektu.
Historia GPM J1839-10 sięga 1988 r., kiedy to amerykański teleskop Very Large Array oraz Giant Metrewave Radio Telescope zarejestrowały sygnał, jednak przez ponad trzy dekady pozostał on niezauważony. Dopiero ponowna analiza archiwalnych danych pozwoliła zidentyfikować wyjątkowość tego magnetara.
Dr Natasha Hurley-Walker z zespołu badawczego podkreśla: - Ten niezwykły obiekt kwestionuje nasze rozumienie gwiazd neutronowych i magnetarów, które są jednymi z najbardziej egzotycznych i ekstremalnych obiektów we wszechświecie -.
Zachowanie GPM J1839-10 nie mieści się w ramach dotychczasowych modeli teoretycznych. Naukowcy nie potrafią wyjaśnić, jak obiekt o tak wolnym obrocie może emitować promieniowanie radiowe. To odkrycie może wymusić opracowanie nowych teorii dotyczących magnetarów i ich właściwości.
Dr Natasha Hurley-Walker z zespołu badawczego podkreśla: - Ten niezwykły obiekt kwestionuje nasze rozumienie gwiazd neutronowych i magnetarów, które są jednymi z najbardziej egzotycznych i ekstremalnych obiektów we wszechświecie -.
Zachowanie GPM J1839-10 nie mieści się w ramach dotychczasowych modeli teoretycznych. Naukowcy nie potrafią wyjaśnić, jak obiekt o tak wolnym obrocie może emitować promieniowanie radiowe. To odkrycie może wymusić opracowanie nowych teorii dotyczących magnetarów i ich właściwości.
Sygnał radiowy wysyłany przez GPM J1839-10 trwa aż pięć minut i jest pięć razy dłuższy niż w przypadku wcześniej odkrytych obiektów tego typu. Magnetar znajduje się 15 tys. lat świetlnych od Ziemi.
Naukowcy podkreślają, że GPM J1839-10 obraca się zbyt wolno, by według obecnych teorii mógł emitować promieniowanie radiowe. Jego zachowanie nie pasuje do znanych modeli gwiazd neutronowych i magnetarów.
Odkrycie tego obiektu wymagało analizy archiwalnych danych z różnych teleskopów. GPM J1839-10 był rejestrowany już w 1988 roku, ale jego wyjątkowość została rozpoznana dopiero po latach. Zjawisko to może prowadzić do rewizji dotychczasowych teorii naukowych.
Naukowcy podkreślają, że GPM J1839-10 obraca się zbyt wolno, by według obecnych teorii mógł emitować promieniowanie radiowe. Jego zachowanie nie pasuje do znanych modeli gwiazd neutronowych i magnetarów.
Odkrycie tego obiektu wymagało analizy archiwalnych danych z różnych teleskopów. GPM J1839-10 był rejestrowany już w 1988 roku, ale jego wyjątkowość została rozpoznana dopiero po latach. Zjawisko to może prowadzić do rewizji dotychczasowych teorii naukowych.