Panzerfaust

Panzerfaust (niem. „pancerna pięść”) był niemiecką jednorazową bronią przeciwpancerną opracowaną i masowo używaną podczas II wojny światowej. Był prosty, tani w produkcji i bardzo skuteczny przeciwko alianckim czołgom - szczególnie w walkach miejskich.

Pod koniec 1942 r. niemieckie dowództwo (Wehrmacht) uznało, że potrzebna jest tania i łatwa w użyciu broń przeciwpancerna dla piechoty. Dotychczasowe środki, jak np. Panzerschreck, były skuteczne, ale droższe i bardziej skomplikowane.

W 1942 r. firma HASAG (Hugo Schneider AG) rozpoczęła prace nad prostą bronią jednorazową. Pierwsze modele trafiły do jednostek w 1943 r. Broń szybko rozwijano - zwiększano zasięg i siłę przebicia.

W 1944-1945 r. Panzerfaust stał się podstawową bronią przeciwpancerną piechoty niemieckiej, szczególnie podczas obrony miast takich jak Berlin w 1945 r. Wyprodukowano ponad 6 milionów egzemplarzy.

Broń jednorazowa

Głowica kumulacyjna

Odpalenie poprzez prosty mechanizm spustowy

Brak odrzutu (zasada działa bezodrzutowego - strumień gazów wylatuje do tyłu)

Rok: 1943

Kaliber głowicy: 100 mm

Kaliber rury: 30 mm

Zasięg skuteczny: 30 m

Przebijalność: ok. 140 mm pancerza

Rok: 1943

Kaliber głowicy: 149 mm

Kaliber rury: 44 mm

Zasięg: 30 m

Przebijalność: ok. 200 mm

Rok: 1944

Kaliber głowicy: 149 mm

Kaliber rury: 44 mm

Zasięg: 60 m

Przebijalność: 200 mm

Rok: 1944

Kaliber głowicy: 149 mm

Kaliber rury: 44 mm

Zasięg: 100 m

Przebijalność: ok. 220 mm

Rok: 1945

Kaliber głowicy: 106 mm (ulepszona konstrukcja)

Zasięg: 150 m

Przebijalność: ok. 280–320 mm

Planowany zasięg: 250 m

Miał być wielokrotnego użytku

Nie wszedł do masowej produkcji (koniec wojny)

Panzerfaust był bardzo skuteczny przeciwko:

T-34

M4 Sherman

Szczególnie groźny w walce miejskiej i w zasadzce. Broń była tak prosta, że używały jej nawet jednostki Volkssturm pod koniec wojny.

A na koniec porównanie

Panzerfaust 250:

A RPG 1: