25
Na dnie Atlantyku leży dziś coś, o czym świat woli nie mówić zbyt głośno. 34 głowice nuklearne, każda zdolna do zniszczenia całego miasta, spoczywają na głębokości ponad 6000 metrów i nikt nie ma najmniejszych szans, żeby je stamtąd wyciągnąć.
3 października 1986 roku radziecki okręt podwodny K-219 patrolował Atlantyk Północny, około 1000 kilometrów na wschód od Bermudów. Była to rutynowa misja nuklearnego odstraszania w samym środku zimnej wojny, jeden z dziesiątek podobnych patroli, które ZSRR prowadził nieprzerwanie przez dekady. Tego dnia jednak coś poszło nie tak. W szóstym silosie rakietowym pojawiła się nieszczelność, woda morska dostała się do środka i weszła w kontakt z paliwem rakiety balistycznej R-27. Efekt był natychmiastowy, eksplozja rozerwała silos i zapoczątkowała serię zdarzeń, których nikt już nie był w stanie zatrzymać.
Kapitan Igor Britanow podjął decyzję o awaryjnym wynurzeniu, ratując tym samym większość ze 119 członków załogi. W trakcie akcji ratowania reaktora życie stracił marynarz Siergiej Preminin, który ręcznie opuścił pręty kontrolne, nie mogąc już potem wydostać się z zalanego przedziału. To dzięki niemu nie doszło do katastrofy nuklearnej na otwartym oceanie. 6 października, podczas próby holowania uszkodzonego okrętu, lina holownicza pękła i K-219 zaczął tonąć. Britanow jako ostatni opuścił pokład, zanim okręt zniknął pod powierzchnią wody na zawsze.
Kadłub uderzył w dno równiny abisalnej Hatteras i przełamał się na dwie części. Ekspedycja badawcza, którą Rosjanie przeprowadzili dwa lata później, potwierdziła to, czego wszyscy się obawiali, silosy rakietowe były otwarte, a pociski wraz z 34 głowicami nuklearnymi leżały wokół wraku rozrzucone po dnie oceanu. Głębokość skutecznie zamknęła sprawę, żadna technologia ani wtedy, ani dziś nie pozwala na przeprowadzenie operacji wydobywczej w takich warunkach.
K-219 to historia ludzkiego poświęcenia, zimnowojennego napięcia i broni nuklearnej, która do dziś czeka na dnie Atlantyku. Nie jako symbol, ale jako fizyczny fakt.
3 października 1986 roku radziecki okręt podwodny K-219 patrolował Atlantyk Północny, około 1000 kilometrów na wschód od Bermudów. Była to rutynowa misja nuklearnego odstraszania w samym środku zimnej wojny, jeden z dziesiątek podobnych patroli, które ZSRR prowadził nieprzerwanie przez dekady. Tego dnia jednak coś poszło nie tak. W szóstym silosie rakietowym pojawiła się nieszczelność, woda morska dostała się do środka i weszła w kontakt z paliwem rakiety balistycznej R-27. Efekt był natychmiastowy, eksplozja rozerwała silos i zapoczątkowała serię zdarzeń, których nikt już nie był w stanie zatrzymać.
Kapitan Igor Britanow podjął decyzję o awaryjnym wynurzeniu, ratując tym samym większość ze 119 członków załogi. W trakcie akcji ratowania reaktora życie stracił marynarz Siergiej Preminin, który ręcznie opuścił pręty kontrolne, nie mogąc już potem wydostać się z zalanego przedziału. To dzięki niemu nie doszło do katastrofy nuklearnej na otwartym oceanie. 6 października, podczas próby holowania uszkodzonego okrętu, lina holownicza pękła i K-219 zaczął tonąć. Britanow jako ostatni opuścił pokład, zanim okręt zniknął pod powierzchnią wody na zawsze.
Kadłub uderzył w dno równiny abisalnej Hatteras i przełamał się na dwie części. Ekspedycja badawcza, którą Rosjanie przeprowadzili dwa lata później, potwierdziła to, czego wszyscy się obawiali, silosy rakietowe były otwarte, a pociski wraz z 34 głowicami nuklearnymi leżały wokół wraku rozrzucone po dnie oceanu. Głębokość skutecznie zamknęła sprawę, żadna technologia ani wtedy, ani dziś nie pozwala na przeprowadzenie operacji wydobywczej w takich warunkach.
K-219 to historia ludzkiego poświęcenia, zimnowojennego napięcia i broni nuklearnej, która do dziś czeka na dnie Atlantyku. Nie jako symbol, ale jako fizyczny fakt.
