Wiedza
6 m
21
Komputery do gier są projektowane tak, żeby radzić sobie z wieloma zadaniami naraz, na przykład obsługiwać grę, fizykę, grafikę i inne procesy jednocześnie. Do tego mają dużo rdzeni i wątków, często o różnej mocy. Problem polega na tym, że przy zwykłym korzystaniu z internetu czy prostych programów taka armia zasobów wcale nie jest potrzebna. Liczy się wtedy nie to, ile rzeczy komputer może robić naraz, tylko jak szybko potrafi wykonać jedną małą czynność.
Nowoczesne procesory próbują być sprytne i oszczędzać energię, więc lekkie zadania często trafiają na słabsze rdzenie. W teorii to dobre rozwiązanie, ale w praktyce oznacza, że prosta rzecz, jak otwarcie strony, może być wykonana wolniej, niż użytkownik by oczekiwał. Do tego dochodzi fakt, że system operacyjny musi zdecydować, który rdzeń użyć, a przy dużej liczbie możliwości nie zawsze wybiera idealnie.
Starsze, prostsze procesory działały bardziej przewidywalnie. Miały mniej rdzeni, ale wszystkie były podobnie szybkie, więc każde zadanie trafiało mniej więcej w to samo miejsce i było wykonywane od razu. Dzięki temu komputer sprawiał wrażenie bardziej responsywnego, nawet jeśli w rzeczywistości był słabszy.
Dlatego właściciele mocnych komputerów do gier czasem mają wrażenie, że zwykłe rzeczy działają gorzej niż powinny i zwalają to na system operacyjny. Sprzęt nie jest wolniejszy, jest po prostu bardziej skomplikowany i nastawiony na inne zadania. W grach i wymagających programach pokazuje swoją przewagę, ale przy prostych czynnościach ta złożoność potrafi działać na jego niekorzyść.
Przykładowo stary procesor Intel Core i3-7100 potrafi sprawiać wrażenie szybszego przy przeglądaniu internetu niż nowsze jednostki pokroju Intel Core i5 czy Intel Core i7. Nie wynika to z większej mocy, tylko z prostszej budowy i bardziej przewidywalnego działania. Każde zadanie trafia tam na podobnie szybki rdzeń i jest wykonywane od razu, bez zastanawiania się systemu gdzie je najlepiej umieścić.
Inżynierowie dosłownie stworzyli CPU, które jest zbliżone do ludzkiej ruminacji (nadmiernego analizowania), które występuje u ludzi z zaburzeniami lękowymi, depresją i nadmiernym perfekcjonizmem. XD
Nowoczesne procesory próbują być sprytne i oszczędzać energię, więc lekkie zadania często trafiają na słabsze rdzenie. W teorii to dobre rozwiązanie, ale w praktyce oznacza, że prosta rzecz, jak otwarcie strony, może być wykonana wolniej, niż użytkownik by oczekiwał. Do tego dochodzi fakt, że system operacyjny musi zdecydować, który rdzeń użyć, a przy dużej liczbie możliwości nie zawsze wybiera idealnie.
Starsze, prostsze procesory działały bardziej przewidywalnie. Miały mniej rdzeni, ale wszystkie były podobnie szybkie, więc każde zadanie trafiało mniej więcej w to samo miejsce i było wykonywane od razu. Dzięki temu komputer sprawiał wrażenie bardziej responsywnego, nawet jeśli w rzeczywistości był słabszy.
Dlatego właściciele mocnych komputerów do gier czasem mają wrażenie, że zwykłe rzeczy działają gorzej niż powinny i zwalają to na system operacyjny. Sprzęt nie jest wolniejszy, jest po prostu bardziej skomplikowany i nastawiony na inne zadania. W grach i wymagających programach pokazuje swoją przewagę, ale przy prostych czynnościach ta złożoność potrafi działać na jego niekorzyść.
Przykładowo stary procesor Intel Core i3-7100 potrafi sprawiać wrażenie szybszego przy przeglądaniu internetu niż nowsze jednostki pokroju Intel Core i5 czy Intel Core i7. Nie wynika to z większej mocy, tylko z prostszej budowy i bardziej przewidywalnego działania. Każde zadanie trafia tam na podobnie szybki rdzeń i jest wykonywane od razu, bez zastanawiania się systemu gdzie je najlepiej umieścić.
Inżynierowie dosłownie stworzyli CPU, które jest zbliżone do ludzkiej ruminacji (nadmiernego analizowania), które występuje u ludzi z zaburzeniami lękowymi, depresją i nadmiernym perfekcjonizmem. XD