Bitwa pod Czarnym Ostrowem (20 lipca 1657, w ramach II wojny północnej) była końcowym etapem kampanii przeciwko wojskom siedmiogrodzkim księcia Jerzy II Rakoczy, które po wcześniejszych działaniach na ziemiach Rzeczypospolitej były już mocno osłabione, rozbite i w odwrocie.
Połączone siły Rzeczypospolitej – armia koronna hetmanów Stanisław Rewera Potocki i Jerzy Sebastian Lubomirski oraz dywizje Stefana Stefan Czarniecki – stopniowo ścigały i rozbijały oddziały Rakoczego, korzystając z ich dezercji i chaosu w obozie wroga. Kluczowe były wcześniejsze potyczki i pościgi, które doprowadziły do rozpadania się armii siedmiogrodzko-kozackiej.
Pod Czarnym Ostrowem polska straż przednia uderzyła na tyły przeciwnika, zdobywając część taborów i pogłębiając jego panikę. Rakoczy, widząc totalne załamanie sił, porzucił ciężki sprzęt i rozpoczął ucieczkę, próbując ratować resztki armii.
Wkrótce potem rozpoczęły się negocjacje pokojowe, które doprowadziły do kapitulacji (23 lipca 1657). Rakoczy został zmuszony do:
* zerwania sojuszu ze Szwecją,
* wycofania wojsk z zajętych miast,
* zapłaty ogromnych kontrybucji Rzeczypospolitej i żołnierzom.
Mimo formalnego układu jego armia została doszczętnie rozbita – później dopadły ją jeszcze oddziały tatarskie, które mimo zawartego pokoju urządziły rzeź i wzięły tysiące jeńców.
Cała kampania zakończyła się więc kompletną klęską Rakoczego i faktycznym zniszczeniem jego sił. Rzeczpospolita, mimo wcześniejszych trudności, wyszła z tej kampanii brutalnie skutecznie – przeciwnik został po prostu, kurwa, zmieciony z pola walki.
Połączone siły Rzeczypospolitej – armia koronna hetmanów Stanisław Rewera Potocki i Jerzy Sebastian Lubomirski oraz dywizje Stefana Stefan Czarniecki – stopniowo ścigały i rozbijały oddziały Rakoczego, korzystając z ich dezercji i chaosu w obozie wroga. Kluczowe były wcześniejsze potyczki i pościgi, które doprowadziły do rozpadania się armii siedmiogrodzko-kozackiej.
Pod Czarnym Ostrowem polska straż przednia uderzyła na tyły przeciwnika, zdobywając część taborów i pogłębiając jego panikę. Rakoczy, widząc totalne załamanie sił, porzucił ciężki sprzęt i rozpoczął ucieczkę, próbując ratować resztki armii.
Wkrótce potem rozpoczęły się negocjacje pokojowe, które doprowadziły do kapitulacji (23 lipca 1657). Rakoczy został zmuszony do:
* zerwania sojuszu ze Szwecją,
* wycofania wojsk z zajętych miast,
* zapłaty ogromnych kontrybucji Rzeczypospolitej i żołnierzom.
Mimo formalnego układu jego armia została doszczętnie rozbita – później dopadły ją jeszcze oddziały tatarskie, które mimo zawartego pokoju urządziły rzeź i wzięły tysiące jeńców.
Cała kampania zakończyła się więc kompletną klęską Rakoczego i faktycznym zniszczeniem jego sił. Rzeczpospolita, mimo wcześniejszych trudności, wyszła z tej kampanii brutalnie skutecznie – przeciwnik został po prostu, kurwa, zmieciony z pola walki.