Zabawne jest to, jak Ukraińcy (i niektórzy Polacy) chcą przedstawiać Ruś Kijowską jako „pierwsze państwo ukraińskie”.
Ruś Kijowska istniała od IX wieku. Tymczasem ukraińska świadomość narodowa zaczęła kształtować się dopiero w XIX wieku. Przez większość historii mieszkańcy tych ziem określali się jako Rusini, a nie Ukraińcy.
Po upadku Rusi Kijowskiej jej zachodnie ziemie weszły w skład Rzeczypospolitej. Przez setki lat elity tych terenów funkcjonowały w państwie polsko-litewskim. Najpotężniejsze rody ruskie takie jak Ostrogscy, Wiśniowieccy, Zbarascy, Sanguszkowie czy Czartoryscy były częścią szlachty Rzeczypospolitej i odgrywały ogromną rolę w naszej historii.
Gdyby cofnąć się do XVI czy XVII wieku i zapytać przeciętnego mieszkańca Wołynia albo Kijowszczyzny, czy jest Ukraińcem, prawdopodobnie nie zrozumiałby pytania. Mógłby powiedzieć, że jest Polakiem, Rusinem, szlachcicem, mieszczaninem, prawosławnym, ale nie „Ukraińcem”.
Nawet Bohdan Chmielnicki nie był „Ukraińcem” w dzisiejszym znaczeniu. Był ruskim szlachcicem, wychowanym w realiach Rzeczypospolitej, znał język polski, służył królowi i przez znaczną część życia funkcjonował w polsko-litewskim systemie państwowym. Tak naprawdę ukraińcy nie mają do kogo się odwołać jeśli chodzi o historię starszą niż 19 wiek...
Za jednego z najważniejszych twórców tożsamości narodowej Ukrainy uznaje się Tarasa Szewczenkę (1814-1861). Jeszcze pod koniec 19 wieku wielu mieszkańców Galicji określało się jako "Rusini" a nie "ukraińcy".
Ukraińscy działacze narodowi, tacy jak Szewczenko, Kostomarow, Hruszewski, Michnowski, Doncow budowali w 19 wieku narrację o konflikcie między „ukraińskim ludem” a „polskimi panami”, którzy przez stulecia dominowali na ziemiach ruskich (do dzisiaj widać tę głęboko zakorzenioną ideologię wśród współczesnych Ukraińców).
W XX wieku z tego ruchu wyrosły bardziej radykalne nurty nacjonalistyczne, które zaczęły postrzegać Polaków nie jako sąsiadów, lecz jako przeszkodę w budowie jednolitego państwa ukraińskiego.
Kulminacją tej radykalizacji była działalność OUN i UPA, które podczas II wojny światowej uznały, że „problem polski” należy rozwiązać siłą. Efektem była rzeź wołyńska...do dziś z resztą bohaterami narodowymi ukrainy są właśnie nacjonaliści, tacy jak Bandera, którzy w najbardziej radykalny sposób zwalczali polskość i Polaków...
Dlatego twierdzenie, że Ruś Kijowska była Ukrainą jest śmiechu warte.
Ruś Kijowska była państwem ruskim. Dopiero wiele stuleci później z ludności ruskiej wykształciły się współczesne narody ukraiński, białoruski i rosyjski. To są podstawowe fakty historyczne, niezależnie od tego, komu się to podoba, a komu nie.
Ruś Kijowska istniała od IX wieku. Tymczasem ukraińska świadomość narodowa zaczęła kształtować się dopiero w XIX wieku. Przez większość historii mieszkańcy tych ziem określali się jako Rusini, a nie Ukraińcy.
Po upadku Rusi Kijowskiej jej zachodnie ziemie weszły w skład Rzeczypospolitej. Przez setki lat elity tych terenów funkcjonowały w państwie polsko-litewskim. Najpotężniejsze rody ruskie takie jak Ostrogscy, Wiśniowieccy, Zbarascy, Sanguszkowie czy Czartoryscy były częścią szlachty Rzeczypospolitej i odgrywały ogromną rolę w naszej historii.
Gdyby cofnąć się do XVI czy XVII wieku i zapytać przeciętnego mieszkańca Wołynia albo Kijowszczyzny, czy jest Ukraińcem, prawdopodobnie nie zrozumiałby pytania. Mógłby powiedzieć, że jest Polakiem, Rusinem, szlachcicem, mieszczaninem, prawosławnym, ale nie „Ukraińcem”.
Nawet Bohdan Chmielnicki nie był „Ukraińcem” w dzisiejszym znaczeniu. Był ruskim szlachcicem, wychowanym w realiach Rzeczypospolitej, znał język polski, służył królowi i przez znaczną część życia funkcjonował w polsko-litewskim systemie państwowym. Tak naprawdę ukraińcy nie mają do kogo się odwołać jeśli chodzi o historię starszą niż 19 wiek...
Za jednego z najważniejszych twórców tożsamości narodowej Ukrainy uznaje się Tarasa Szewczenkę (1814-1861). Jeszcze pod koniec 19 wieku wielu mieszkańców Galicji określało się jako "Rusini" a nie "ukraińcy".
Ukraińscy działacze narodowi, tacy jak Szewczenko, Kostomarow, Hruszewski, Michnowski, Doncow budowali w 19 wieku narrację o konflikcie między „ukraińskim ludem” a „polskimi panami”, którzy przez stulecia dominowali na ziemiach ruskich (do dzisiaj widać tę głęboko zakorzenioną ideologię wśród współczesnych Ukraińców).
W XX wieku z tego ruchu wyrosły bardziej radykalne nurty nacjonalistyczne, które zaczęły postrzegać Polaków nie jako sąsiadów, lecz jako przeszkodę w budowie jednolitego państwa ukraińskiego.
Kulminacją tej radykalizacji była działalność OUN i UPA, które podczas II wojny światowej uznały, że „problem polski” należy rozwiązać siłą. Efektem była rzeź wołyńska...do dziś z resztą bohaterami narodowymi ukrainy są właśnie nacjonaliści, tacy jak Bandera, którzy w najbardziej radykalny sposób zwalczali polskość i Polaków...
Dlatego twierdzenie, że Ruś Kijowska była Ukrainą jest śmiechu warte.
Ruś Kijowska była państwem ruskim. Dopiero wiele stuleci później z ludności ruskiej wykształciły się współczesne narody ukraiński, białoruski i rosyjski. To są podstawowe fakty historyczne, niezależnie od tego, komu się to podoba, a komu nie.