Jezus: „Żydzi są dziećmi szatana”. (Ew. Jana 8:44)
„O, czyli to twój naród wybrany?”
Jezus: „Żydzi to synagoga szatana”. (Apokalipsa 2:9)
„Ale wciąż masz dla nich jakiś plan, prawda? Trzeba wspierać Izrael”.
Jezus: „SYNAGOGA SZATANA!” (Apokalipsa 3:9)
„Dobra, rozumiem, czyli powinniśmy wspierać Izrael”.
>Chrześcijaństwo wywodzi się z judaizmu
W rzeczywistości jest odwrotnie.
Dawniej nie było judaizmu, a jedynie wiara Abrahama, a później Izraelitów.
W czasach, gdy pojawił się Jezus, istniały trzy główne sekty: esseńczycy (jedyni rdzenni mieszkańcy Judei), saduceusze i faryzeusze (obie te grupy nie były rdzenne dla Judei).
Faryzeusze to Edomici (potomkowie Amaleka – ludu, który Izraelici mieli całkowicie zgładzić, a który sam wywodził się od Kananejczyków czczących m.in. Molocha), których wcześniej zmuszono do konwersji.
Jednak bardzo cenili oni swoje dawne, niezgodne z prawem zwyczaje, więc stworzyli Prawo Ustne.
Wiesz, jak to jest w sądzie: Żyd posługuje się semantyką, szarą strefą, lukami prawnymi i innymi metodami typu *pilpul*, by dowodzić, że nie złamał prawa, którego i tak nigdy nie przestrzegał – całkowicie ignorując intencję, jaka za tym prawem stała?
Prawo Ustne faryzeuszów to właśnie instrukcja, jak stosować takie praktyki w odniesieniu do Prawa Starego Testamentu.
To właśnie z tą grupą Jezus toczył niemal wszystkie spory i to ją nieustannie karcił – On, sam Bóg – nazywając ich hipokrytami, plemieniem żmijowym, a nawet dziećmi diabła.
Już sama ich nazwa wskazuje na to, że odłączyli się od pierwotnej formy wiary.
https://en.wikipedia.org/wiki/Pharisees
>Słowo „faryzeusz” (ang. *Pharisee*) wywodzi się ze starogreckiego *Pharisaios* (Φαρισαῖος) [8], a to z kolei z aramejskiego *Pərīšā* (hebr. פרִישָׁא), w liczbie mnogiej *Parisayya* (hebr. פְרִישִׁי), co oznacza „odłączony” lub „oddzielony”.
Zatem faryzeusze bez wątpienia odłączyli się od pierwotnej wiary – tej, która przetrwała i była kontynuowana w chrześcijaństwie; w praktyce stanowili oni zatem formę chrześcijaństwa sprzed czasów Chrystusa.
To faryzejskie Prawo Ustne zostało po kilkuset latach spisane w (babilońskim) Talmudzie, dając początek temu, co dziś znamy jako judaizm.
Nie jest więc tak, że chrześcijaństwo opiera się na judaizmie; to judaizm stanowi zbiór bluźnierstw i herezji wymierzonych w chrześcijaństwo.
„O, czyli to twój naród wybrany?”
Jezus: „Żydzi to synagoga szatana”. (Apokalipsa 2:9)
„Ale wciąż masz dla nich jakiś plan, prawda? Trzeba wspierać Izrael”.
Jezus: „SYNAGOGA SZATANA!” (Apokalipsa 3:9)
„Dobra, rozumiem, czyli powinniśmy wspierać Izrael”.
>Chrześcijaństwo wywodzi się z judaizmu
W rzeczywistości jest odwrotnie.
Dawniej nie było judaizmu, a jedynie wiara Abrahama, a później Izraelitów.
W czasach, gdy pojawił się Jezus, istniały trzy główne sekty: esseńczycy (jedyni rdzenni mieszkańcy Judei), saduceusze i faryzeusze (obie te grupy nie były rdzenne dla Judei).
Faryzeusze to Edomici (potomkowie Amaleka – ludu, który Izraelici mieli całkowicie zgładzić, a który sam wywodził się od Kananejczyków czczących m.in. Molocha), których wcześniej zmuszono do konwersji.
Jednak bardzo cenili oni swoje dawne, niezgodne z prawem zwyczaje, więc stworzyli Prawo Ustne.
Wiesz, jak to jest w sądzie: Żyd posługuje się semantyką, szarą strefą, lukami prawnymi i innymi metodami typu *pilpul*, by dowodzić, że nie złamał prawa, którego i tak nigdy nie przestrzegał – całkowicie ignorując intencję, jaka za tym prawem stała?
Prawo Ustne faryzeuszów to właśnie instrukcja, jak stosować takie praktyki w odniesieniu do Prawa Starego Testamentu.
To właśnie z tą grupą Jezus toczył niemal wszystkie spory i to ją nieustannie karcił – On, sam Bóg – nazywając ich hipokrytami, plemieniem żmijowym, a nawet dziećmi diabła.
Już sama ich nazwa wskazuje na to, że odłączyli się od pierwotnej formy wiary.
https://en.wikipedia.org/wiki/Pharisees
>Słowo „faryzeusz” (ang. *Pharisee*) wywodzi się ze starogreckiego *Pharisaios* (Φαρισαῖος) [8], a to z kolei z aramejskiego *Pərīšā* (hebr. פרִישָׁא), w liczbie mnogiej *Parisayya* (hebr. פְרִישִׁי), co oznacza „odłączony” lub „oddzielony”.
Zatem faryzeusze bez wątpienia odłączyli się od pierwotnej wiary – tej, która przetrwała i była kontynuowana w chrześcijaństwie; w praktyce stanowili oni zatem formę chrześcijaństwa sprzed czasów Chrystusa.
To faryzejskie Prawo Ustne zostało po kilkuset latach spisane w (babilońskim) Talmudzie, dając początek temu, co dziś znamy jako judaizm.
Nie jest więc tak, że chrześcijaństwo opiera się na judaizmie; to judaizm stanowi zbiór bluźnierstw i herezji wymierzonych w chrześcijaństwo.