Humor
1 t
0
ŻPSA — Żujący Pszczoły Samiec Alfa — jednostka natężenia generycznej dominacyjności romantasycznej w zachowaniu postaci męskiej.
• 0,00 ŻPSA — Człowiek funkcjonalny. Rozmawia normalnie. Pyta. Słucha odpowiedzi. Potrafi być atrakcyjny bez opierania kobiety o ścianę. Przykład: „Chcesz wina?” — „Nie.” — „Dobra.” Stan pożądany przez większość czasu.
• 0,05 ŻPSA — Lekki pomruk testosteronu. Trochę pewności siebie, fizyczna obecność, może stanowczy ton. Nadal nie zachowuje się jak właściciel samicy.
• 0,15 ŻPSA — Bezpieczna dawka Jedno zdanie typu:
„To nie było pytanie.”
Czytelnik robi „ooo”, bohaterka przewraca oczami, a bohater przez następne sto stron zachowuje się normalnie. Zalecana maksymalna dawka jednorazowa.
• 0,30 ŻPSA — Samiec zaczyna żuć pierwszą pszczołę. Zastawia drogę, patrzy „ciemniejącym wzrokiem”, mówi, że nie pozwoli jej gdzieś iść. Jeszcze można go uratować dobrym dialogiem albo natychmiastowym ośmieszeniem. Bohaterowi wolno tu wejść na kilka sekund, jeśli chwilę później np. dostanie piaskiem w twarz albo zacznie wąchać włosy jak idiota.
• 0,50 ŻPSA — Strefa ostrzegawcza. Bohater zaczyna mówić rzeczy typu „nie wiesz, czego potrzebujesz”, podejmować decyzje za kobietę i mylić troskę z prawem do kontroli. U bohatera to może występować fabularnie, bo jest elementem jego toksyczności, ale tekst musi wiedzieć, że to problem. To różnica między świadomą wadą postaci a romantyzowaniem ŻPSA.
• 0,75 ŻPSA — Żucie całego ula. „Nie pozwolę ci odejść”, „należysz do mnie”, chwytanie za kark, ścianę, brodę, biodro i Bóg wie co jeszcze, przy jednoczesnym warczeniu co trzy kwestie. Bohater zaczyna komunikować się głównie za pomocą szczęki.
• 1,00 ŻPSA — Pełny samiec romantasy. Ma 198 cm, oczy koloru „burzy nad grobem”, sześciopak widoczny przez płaszcz, zabija ludzi przed śniadaniem, ale protagonistce mówi tylko „mała”, „księżniczko” i „moja”. Każde pomieszczenie staje się za małe dla jego dominującej obecności. Żuje pszczoły bez popijania.
• 1,50 ŻPSA — Toksyczność przedstawiona jako cecha premium. Śledzi bohaterkę, izoluje ją, kontroluje ubranie, przyjaciół, pracę i oddech, ale narracja zapewnia, że to dlatego, iż „kocha zbyt mocno”. Na tym poziomie pszczoły składają zbiorowy pozew.
• 2,00 ŻPSA — Czarna dziura romantasy. Bohater nie posiada już osobowości poza dominacją. Nie rozmawia — warczy. Nie chodzi — kroczy. Nie patrzy — przeszywa. Nie jest zazdrosny — „ciemnieje”. Kobieta nie podejmuje decyzji — on „pozwala” jej je podejmować. Pszczoły wymarły lokalnie.
• 5,00 ŻPSA — Stan krytyczny. „Jesteś moja” pojawia się przed poznaniem nazwiska bohaterki. Wszystkie meble są regularnie przygważdżane. Każda kobieta poza protagonistką jest „dziwką”, każdy mężczyzna rywalem do zabicia, a bohater nie ma żadnej pracy mimo posiadania pięciu imperiów. Natychmiastowa ewakuacja czytelnika.
• 0,00 ŻPSA — Człowiek funkcjonalny. Rozmawia normalnie. Pyta. Słucha odpowiedzi. Potrafi być atrakcyjny bez opierania kobiety o ścianę. Przykład: „Chcesz wina?” — „Nie.” — „Dobra.” Stan pożądany przez większość czasu.
• 0,05 ŻPSA — Lekki pomruk testosteronu. Trochę pewności siebie, fizyczna obecność, może stanowczy ton. Nadal nie zachowuje się jak właściciel samicy.
• 0,15 ŻPSA — Bezpieczna dawka Jedno zdanie typu:
„To nie było pytanie.”
Czytelnik robi „ooo”, bohaterka przewraca oczami, a bohater przez następne sto stron zachowuje się normalnie. Zalecana maksymalna dawka jednorazowa.
• 0,30 ŻPSA — Samiec zaczyna żuć pierwszą pszczołę. Zastawia drogę, patrzy „ciemniejącym wzrokiem”, mówi, że nie pozwoli jej gdzieś iść. Jeszcze można go uratować dobrym dialogiem albo natychmiastowym ośmieszeniem. Bohaterowi wolno tu wejść na kilka sekund, jeśli chwilę później np. dostanie piaskiem w twarz albo zacznie wąchać włosy jak idiota.
• 0,50 ŻPSA — Strefa ostrzegawcza. Bohater zaczyna mówić rzeczy typu „nie wiesz, czego potrzebujesz”, podejmować decyzje za kobietę i mylić troskę z prawem do kontroli. U bohatera to może występować fabularnie, bo jest elementem jego toksyczności, ale tekst musi wiedzieć, że to problem. To różnica między świadomą wadą postaci a romantyzowaniem ŻPSA.
• 0,75 ŻPSA — Żucie całego ula. „Nie pozwolę ci odejść”, „należysz do mnie”, chwytanie za kark, ścianę, brodę, biodro i Bóg wie co jeszcze, przy jednoczesnym warczeniu co trzy kwestie. Bohater zaczyna komunikować się głównie za pomocą szczęki.
• 1,00 ŻPSA — Pełny samiec romantasy. Ma 198 cm, oczy koloru „burzy nad grobem”, sześciopak widoczny przez płaszcz, zabija ludzi przed śniadaniem, ale protagonistce mówi tylko „mała”, „księżniczko” i „moja”. Każde pomieszczenie staje się za małe dla jego dominującej obecności. Żuje pszczoły bez popijania.
• 1,50 ŻPSA — Toksyczność przedstawiona jako cecha premium. Śledzi bohaterkę, izoluje ją, kontroluje ubranie, przyjaciół, pracę i oddech, ale narracja zapewnia, że to dlatego, iż „kocha zbyt mocno”. Na tym poziomie pszczoły składają zbiorowy pozew.
• 2,00 ŻPSA — Czarna dziura romantasy. Bohater nie posiada już osobowości poza dominacją. Nie rozmawia — warczy. Nie chodzi — kroczy. Nie patrzy — przeszywa. Nie jest zazdrosny — „ciemnieje”. Kobieta nie podejmuje decyzji — on „pozwala” jej je podejmować. Pszczoły wymarły lokalnie.
• 5,00 ŻPSA — Stan krytyczny. „Jesteś moja” pojawia się przed poznaniem nazwiska bohaterki. Wszystkie meble są regularnie przygważdżane. Każda kobieta poza protagonistką jest „dziwką”, każdy mężczyzna rywalem do zabicia, a bohater nie ma żadnej pracy mimo posiadania pięciu imperiów. Natychmiastowa ewakuacja czytelnika.
