Humor
3 t
132
Fluor F
Uwaga! Długie. Jak siedzisz na kiblu, to nogi Ci zdrętwieją. ZAWIERA LEKKO DRASTYCZNE ZDJĘCIA (dłoń poparzoną kwasem)
Omówiliśmy do tej pory tytan, kadm, mangan. W tej wrzutce omówimy jednego z największych skurwielów układu okresowego.
Fluor jest jasnożółtym, niezwykle reaktywnym i toksycznym gazem. Daje się skroplić na żółtawą ciecz. Przez "niezwykle reaktywny" mam na myśli, że wchodzi w reakcje nawet z gazami szlachetnymi, "zapala" wodę i beton. Jeśli jego strumień zostanie wypuszczony na cegłę...to cegła zacznie się palić.
Fluor jest jasnożółtym, niezwykle reaktywnym i toksycznym gazem. Daje się skroplić na żółtawą ciecz. Przez "niezwykle reaktywny" mam na myśli, że wchodzi w reakcje nawet z gazami szlachetnymi, "zapala" wodę i beton. Jeśli jego strumień zostanie wypuszczony na cegłę...to cegła zacznie się palić.
Ta niesłychana reaktywność powoduje, że w przyrodzie nigdy nie występuje jako wolny pierwiastek, a cała rzesza naukowców, która probowała go wyodrębnić - poniosła sromotną śmierć.
Pierwszą osobą, której udało się otrzymać czysty, gazowy fluor był genialny chemik i farmaceuta. W 1886 roku, po 74 latach wysiłków wielu chemików, Henri Moissan wyizolował pierwiastkowy fluor.
Moissan urodził się w Paryżu. Był synem podoficera Wschodniej Kompanii Kolejowej, Francisa Ferdinanda Moissana, krawcowej Joséphine Améraldine (z domu Mitel). Matka pochodziła z rodziny o korzeniach żydowskich.
Nie było mu dane się długo nacieszyć otrzymaną za to nagrodą Nobla (1906). Jego śmierć (1907) przypisywano ostremu zapaleniu wyrostka robaczkowego, jednak istnieją spekulacje, że do jego zgonu przyczyniła się również powtarzająca się ekspozycja na fluor i tlenek węgla.
Moissan urodził się w Paryżu. Był synem podoficera Wschodniej Kompanii Kolejowej, Francisa Ferdinanda Moissana, krawcowej Joséphine Améraldine (z domu Mitel). Matka pochodziła z rodziny o korzeniach żydowskich.
Nie było mu dane się długo nacieszyć otrzymaną za to nagrodą Nobla (1906). Jego śmierć (1907) przypisywano ostremu zapaleniu wyrostka robaczkowego, jednak istnieją spekulacje, że do jego zgonu przyczyniła się również powtarzająca się ekspozycja na fluor i tlenek węgla.
Fluor w świetle współczasnych badań NIE JEST niezbedny organizmowi ludzkiemu i innym ssakom do egzystencji.
Więc po jaką cholerę dodaje się go do pasty do zębów i do wody (USA)?
Dodatek ŚLADOWYCH ilości do past powoduje, że na skutek tzw. remineralizacji w zębach tworzy się tzw. fluoroapatyt, który jest zdecydowanie bardziej odporny na próchnicę.
Więc po jaką cholerę dodaje się go do pasty do zębów i do wody (USA)?
Dodatek ŚLADOWYCH ilości do past powoduje, że na skutek tzw. remineralizacji w zębach tworzy się tzw. fluoroapatyt, który jest zdecydowanie bardziej odporny na próchnicę.
Historia fluoru w paście zaczyna się w 1901 roku, kiedy amerykański dentysta Dr Frederick McKay otworzył praktykę w Colorado Springs. Zauważył, że wielu jego pacjentów ma na zębach nieestetyczne, brązowe lub białe plamy (nazwane "plamistym szkliwem" lub Colorado Brown Stain). McKay poświęcił 30 lat na szukanie przyczyny. Podczas badań (we współpracy z wybitnym badaczem dr. G.V. Blackiem) zauważył uderzającą prawidłowość: zęby z brzydkimi przebarwieniami były niezwykle odporne na próchnicę. Czuł, że powodem jest jakiś składnik lokalnej wody pitnej, ale ówczesna technologia nie pozwalała go wykryć. Dopiero w 1931 roku chemik z firmy Alcoa, H.V. Churchill, badając próbki wody metodą spektrograficzną z miast dotkniętych tym problemem, odkrył, że odpowiedzialne za plamy jest wysokie stężenie fluoru.
Choć w latach 40. wiedziano już, że fluor w wodzie chroni zęby, dodanie go do pasty było technologicznym koszmarem – powszechnie stosowany w pastach wapienny proszek czyszczący neutralizował fluor i czynił go bezużytecznym, niedostępnym dla organizmu. Dr Muhler, wraz z zespołem z Indiana University, przetestował ponad 150 związków chemicznych i opracował przełomową formułę z fluorkiem cynawym. Opatentowany przez niego skład kupił koncern Procter & Gamble, tworząc w 1955 roku pastę Crest. Muhler w wielu zestawieniach dotyczących wkładu naukowców pochodzenia żydowskiego w medycynę jest on wymieniany jako ojciec sukcesu domowej fluoryzacji.
Izraelscy badacze stomatologiczni jako jedni z pierwszych na świecie udowodnili na masową skalę bezpośrednią korelację: gdy w 1981 r. wprowadzili fluoryzację wody w Jerozolimie, a potem w Tel Awiwie, zapadalność na próchnicę u dzieci spadła o ponad połowę. Ich badania epidemiologiczne przez dekady służyły jako twardy dowód dla Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) na to, że fluor działa globalnie.
Pamiętacie te plamy na zębach z Colorado? Owszem. Fluor może wspomóc nasze zęby w walce z próchnicą, ale granica między ilością leczniczą a szkodliwą jest cieńsza niż żyletka. Nadmiar fluoru prowadzi do tzw. fluorozy. Dentystą nie jestem, nie mogę się wypowiedzieć ZA lub PRZECIW, ale z chemicznego punktu widzenia zalecane jest, byście NIE POŁYKALI pasty do zębów i pilnowali mocno, by wasze dzieciaki tego nie robiły. Nawyk połykania pasty do zębów był mocno zakorzeniony w USA, gdyż jak wtedy twierdzono - fluor działa dopiero po jego spożyciu. Dziś wiemy, że jego ogromne powinowactwo do wapnia powoduje, że wystarczy sam kontakt z zębami, a nałogowo połykany - może prowadzić do jego przedawkowania.
WYPADKI Z FLUOREM
Fluor w związkach był znany na bardzo długo przed wyizolowaniem go jako czysty pierwiastek.
W 1529 roku Georgius Agricola opisał fluoryt jako dodatek stosowany do obniżania temperatury topnienia metali podczas wytopu. Utworzył łacińskie słowo fluorēs (~~ płynąć) dla skał fluorytowych. Nazwa ta później rozwinęła się w fluoryt. Dziś wiemy, że opisywał on naturalnie wystepujacy minerał będacy fluorkiem wapnia. Andreas Sigismund Marggraf po raz pierwszy scharakteryzował kwas fluorowodorowy w 1764 roku, gdy ogrzał fluoryt z kwasem siarkowym. Musiał się mocno zdziwić, gdy powstały roztwór skorodował (zmatowił) jego szklany pojemnik. Trzeba Wam wiedzieć, że kwas fluorowodorowy to jedno z największych kurestw, jakie istnieje. Nie znam ANI JEDNEGO, ZDROWEGO NA UMYŚLE chemika, który chciałby z nim pracować z własnej woli. Po prostu jest tak wyjątkowo niebezpieczny, tak toksyczny...i podstępny.
Fluor w związkach był znany na bardzo długo przed wyizolowaniem go jako czysty pierwiastek.
W 1529 roku Georgius Agricola opisał fluoryt jako dodatek stosowany do obniżania temperatury topnienia metali podczas wytopu. Utworzył łacińskie słowo fluorēs (~~ płynąć) dla skał fluorytowych. Nazwa ta później rozwinęła się w fluoryt. Dziś wiemy, że opisywał on naturalnie wystepujacy minerał będacy fluorkiem wapnia. Andreas Sigismund Marggraf po raz pierwszy scharakteryzował kwas fluorowodorowy w 1764 roku, gdy ogrzał fluoryt z kwasem siarkowym. Musiał się mocno zdziwić, gdy powstały roztwór skorodował (zmatowił) jego szklany pojemnik. Trzeba Wam wiedzieć, że kwas fluorowodorowy to jedno z największych kurestw, jakie istnieje. Nie znam ANI JEDNEGO, ZDROWEGO NA UMYŚLE chemika, który chciałby z nim pracować z własnej woli. Po prostu jest tak wyjątkowo niebezpieczny, tak toksyczny...i podstępny.
Zależnie od stężenia tego kwasu, efekt może być różny:
Jeśli jego stężenie wynosi ponad 50%, to efekt jest natychmiastowy, dotkliwy ból w miejscu kontaktu i reszta "atrakcji". Przy stężeniu 20..50% jest trochę inaczej. Kontakt ze skórą nie przynosi od razu żadnych fajerwerków. Po prostu, na skórę ręki upadło ci kilka kropli lub dotknąleś mokrego stołu. Zmywasz wodą i myślisz, że jest już ok. Jeszcze nie wiesz, że ta substancja rozpoczęła wykonywanie kary śmierci na Tobie. Niezjonizowane, wysoce lipofilne cząsteczki HF bez przeszkód i bezboleśnie przenikają przez warstwę rogową naskórka, wchodząc głęboko w tkankę podskórną.
2 - 6 godzin po kontakcie:
Skóra w miejscu kontaktu zaczyna delikatnie czerwienić się i lekko pulsować. Pracownik może uznać to za zwykłe podrażnienie mechaniczne lub zmęczenie.
Głęboko w tkankach jony fluorkowe zaczynają masowo wiązać wapń i magnez. Komórki zaczynają obumierać na poziomie głębokim, mimo że powierzchnia skóry nadal wygląda stosunkowo dobrze.
6 - 8 godzin po kontakcie:
Zazwyczaj po powrocie pracownika do domu lub pod koniec zmiany pojawia się potworny, rozrywający i głęboki ból. Wolne jony fluorkowe podrażniają i blokują zakończenia nerwowe, a brak wapnia wywołuje bolesne skurcze wewnątrz tkanek. Skóra w miejscu oparzenia staje się blada, szarobiała lub woskowa, otoczona sinawym rumieniem. Mogą zacząć formować się pęcherze wypełnione płynem.
8 - 24 godziny po kontakcie:
Martwica rozpływna tkanek: Kwas dociera do ścięgien i kości. Dochodzi do ciężkiej martwicy. Jeśli kontakt nastąpił przez palce, pod paznokciami zbiera się treść ropna, a tkanka ulega niemal całkowitemu rozpuszczeniu od wewnątrz. Przez cały ten czas fluor wchłania się do krwiobiegu, gwałtownie obniżając poziom wapnia (hipokalcemia) w całym organizmie. Pracownik zaczyna odczuwać ogólne osłabienie, bolesne drżenia mięśni oraz zaburzenia oddychania.
FINAŁ:
U poszkodowanego rozwijają się groźne dla życia arytmie serca (np. wydłużenie odstępu QT, migotanie komór). Skutkiem zignorowania wypadku jest konieczność rozległego wycięcia chirurgicznego martwych tkanek, często amputacji (w przypadku palców). W skrajnych przypadkach rozległego skażenia skóry następuje śmierć z powodu zatrzymania akcji serca.
Jeśli stężenie kwasu wynosi poniżej 7%, wszystko to może być opóźnione nawet o 24h.
Wziewne przyjmowanie fluorowodoru jest jeszcze straszniejsze. Narażeni są na to głównie pracownicy hut szkła, zakładów szklarskich jak i spawacze nierdzewki (preparaty do trawienia "tęczowych nalotów" zawierają HF między innymi).
Jeśli jego stężenie wynosi ponad 50%, to efekt jest natychmiastowy, dotkliwy ból w miejscu kontaktu i reszta "atrakcji". Przy stężeniu 20..50% jest trochę inaczej. Kontakt ze skórą nie przynosi od razu żadnych fajerwerków. Po prostu, na skórę ręki upadło ci kilka kropli lub dotknąleś mokrego stołu. Zmywasz wodą i myślisz, że jest już ok. Jeszcze nie wiesz, że ta substancja rozpoczęła wykonywanie kary śmierci na Tobie. Niezjonizowane, wysoce lipofilne cząsteczki HF bez przeszkód i bezboleśnie przenikają przez warstwę rogową naskórka, wchodząc głęboko w tkankę podskórną.
2 - 6 godzin po kontakcie:
Skóra w miejscu kontaktu zaczyna delikatnie czerwienić się i lekko pulsować. Pracownik może uznać to za zwykłe podrażnienie mechaniczne lub zmęczenie.
Głęboko w tkankach jony fluorkowe zaczynają masowo wiązać wapń i magnez. Komórki zaczynają obumierać na poziomie głębokim, mimo że powierzchnia skóry nadal wygląda stosunkowo dobrze.
6 - 8 godzin po kontakcie:
Zazwyczaj po powrocie pracownika do domu lub pod koniec zmiany pojawia się potworny, rozrywający i głęboki ból. Wolne jony fluorkowe podrażniają i blokują zakończenia nerwowe, a brak wapnia wywołuje bolesne skurcze wewnątrz tkanek. Skóra w miejscu oparzenia staje się blada, szarobiała lub woskowa, otoczona sinawym rumieniem. Mogą zacząć formować się pęcherze wypełnione płynem.
8 - 24 godziny po kontakcie:
Martwica rozpływna tkanek: Kwas dociera do ścięgien i kości. Dochodzi do ciężkiej martwicy. Jeśli kontakt nastąpił przez palce, pod paznokciami zbiera się treść ropna, a tkanka ulega niemal całkowitemu rozpuszczeniu od wewnątrz. Przez cały ten czas fluor wchłania się do krwiobiegu, gwałtownie obniżając poziom wapnia (hipokalcemia) w całym organizmie. Pracownik zaczyna odczuwać ogólne osłabienie, bolesne drżenia mięśni oraz zaburzenia oddychania.
FINAŁ:
U poszkodowanego rozwijają się groźne dla życia arytmie serca (np. wydłużenie odstępu QT, migotanie komór). Skutkiem zignorowania wypadku jest konieczność rozległego wycięcia chirurgicznego martwych tkanek, często amputacji (w przypadku palców). W skrajnych przypadkach rozległego skażenia skóry następuje śmierć z powodu zatrzymania akcji serca.
Jeśli stężenie kwasu wynosi poniżej 7%, wszystko to może być opóźnione nawet o 24h.
Wziewne przyjmowanie fluorowodoru jest jeszcze straszniejsze. Narażeni są na to głównie pracownicy hut szkła, zakładów szklarskich jak i spawacze nierdzewki (preparaty do trawienia "tęczowych nalotów" zawierają HF między innymi).
NIEMIECKA TECHNOLOGIA
Jak widzicie, kwas fluorowodorowy jest straszny, sam fluor - przerażający.
Czy istnieje coś jeszcze gorszego? OCZYWIŚCIE, ŻE TAK!
Z Inicjatywą wyszli nasi zachodni sąsiedzi, którzy doszli do wniosku, że sam fluor jest za mało atrakcyjny pod względem rozpierdalania wszystkiego jak leci. Szukali substancji, która by się fajnie sprawdziła w miotaczach płomieni, systemach syfonowych. Połączyli więc dwa najbardziej elektroujemne pierwiastki: fluor i chlor, otrzymując trójfluorek chloru (ClF3). Nazwali go N-Stoff
KURWA JEGO MAĆ! NIEMCY I TE ICH NAZEWNICTWO! Tych "Stoff'ów" (Stoff ~ substancja) mieli cały kurwa alfabet. Jak tak, to używają zlepieńców w stylu "Chłoppańszczyźnianysprzedającytaniokartofleprzydrodzedosyćtanio". Jak przychodzi do wymyślenia nazwy dowolnego związku lub mieszaniny, to losują sobie literę alfabetu. Gdyby mieli nazwać gówno zrzucane z samolotu, to pewnie by to nazwali G-stoff.
Jak widzicie, kwas fluorowodorowy jest straszny, sam fluor - przerażający.
Czy istnieje coś jeszcze gorszego? OCZYWIŚCIE, ŻE TAK!
Z Inicjatywą wyszli nasi zachodni sąsiedzi, którzy doszli do wniosku, że sam fluor jest za mało atrakcyjny pod względem rozpierdalania wszystkiego jak leci. Szukali substancji, która by się fajnie sprawdziła w miotaczach płomieni, systemach syfonowych. Połączyli więc dwa najbardziej elektroujemne pierwiastki: fluor i chlor, otrzymując trójfluorek chloru (ClF3). Nazwali go N-Stoff
KURWA JEGO MAĆ! NIEMCY I TE ICH NAZEWNICTWO! Tych "Stoff'ów" (Stoff ~ substancja) mieli cały kurwa alfabet. Jak tak, to używają zlepieńców w stylu "Chłoppańszczyźnianysprzedającytaniokartofleprzydrodzedosyćtanio". Jak przychodzi do wymyślenia nazwy dowolnego związku lub mieszaniny, to losują sobie literę alfabetu. Gdyby mieli nazwać gówno zrzucane z samolotu, to pewnie by to nazwali G-stoff.
Wracając do tematu. Trójfluorek chloru to czyste szaleństwo. Ta substancja jest tak potężnym utleniaczem, że pali rzeczy, które normalnie uważa się za niepalne. Pali beton, cegły, azbest, szkło i piasek. Opisów co robi z człowiekiem Wam daruję. Jak go przechowywano? W specjalnych naczyniach, które na powierzchni wytwarzały warstwę ochronną przed dalszą reakcją. Podczas jednego z testów w latach 50 w USA doszło do wypadku - pękł taki zbiornik zawierający tonę tej substancji. Niewielki wyciek przepalił betonową podłogę fabryki, a następnie wypalił dziurę w ziemi na głębokość jednego metra, reagując z piaskiem i żwirem. Niemcy porzucili projekt produkcji tej broni, uznając, że jest zbyt niebezpieczna dla samych użytkowników. Do dziś uważa się ją za jedną z najbardziej przerażających substancji stworzonych przez człowieka.
Fluor tu i tam
Fluor w postaci związków odgrywa niesamowicie dużą rolę. Bez niego nie było by mowy o wytwarzaniu aluminium na dużą skalę, metalurgii, wzbogacaniu uranu, bomby atomowej...czy doskonałej patelni teflonowej. Teflon czyli politetrafluoroetylen PTFE to biały, śliski proszek, który po odpowiednim sprasowaniu tworzy fantastyczny materiał o wyjątkowych właściwościach. Niereaktywny, wysoce odporny termicznie.
Warto tu zaznaczyć, że firma, ktorą znacie z doskonałych taśm przylepnych doprowadziła do zatrucia CAŁEGO ŚWIATA niezwykle odpornymi na rozkład detergentami na bazie fluoru, które były wykorzystywane do produkcji teflonu. Długofalowe skutki zdrowotne są wciąż badane na całym świecie.
Fluor w postaci związków odgrywa niesamowicie dużą rolę. Bez niego nie było by mowy o wytwarzaniu aluminium na dużą skalę, metalurgii, wzbogacaniu uranu, bomby atomowej...czy doskonałej patelni teflonowej. Teflon czyli politetrafluoroetylen PTFE to biały, śliski proszek, który po odpowiednim sprasowaniu tworzy fantastyczny materiał o wyjątkowych właściwościach. Niereaktywny, wysoce odporny termicznie.
Warto tu zaznaczyć, że firma, ktorą znacie z doskonałych taśm przylepnych doprowadziła do zatrucia CAŁEGO ŚWIATA niezwykle odpornymi na rozkład detergentami na bazie fluoru, które były wykorzystywane do produkcji teflonu. Długofalowe skutki zdrowotne są wciąż badane na całym świecie.
Sam teflon odpowiednio używany jest bezpieczny, ale jego nadmierne ogrzewanie może doprowadzić do rozkładu i zatruć oparami. Na te opary szczególnie wrażliwe są zwierzęta domowe: ptaki, małe gryzonie.
SUPER DRUGS
Kilka linijek wcześniej wspominaliśmy, że związki fluoro-organiczne (jak teflon czy wspomniany detergent) są niezwykle trwałe i ciężko się rozkładają. Tutaj wygląda to podobnie. Zaobserwowano, że leki w strukturę których wbudowany został atom fluoru (lub kilka), jeśli dalej będą "pasować" do receptorów - to ich działanie może być nawet kilkanaście razy silniejsze.
Szacuje się, że obecnie około 20–25% (a wśród nowo zatwierdzanych nawet do 30%) wszystkich leków dostępnych na rynku farmaceutycznym zawiera co najmniej jeden atom fluoru.
Enzymy wątrobowe (np. cytochrom P450) normalnie radzą sobie z wiązaniem węgiel-wodór (C–H), co prowadzi do szybkiego metabolizmu i wydalenia leku. Zastąpienie wodoru fluorem „blokuje” to miejsce. Lek staje się odporny na szybki metabolizm, co wydłuża jego czas działania w organizmie. Korzystają z tego mechanizmu zarówno naukowcy tworząc nowe leki jak i twórcy "designerskich narkotyków". Niektóre kombinacje są tak "skuteczne", że doprowadzają do przedawkowania od zaledwie śladowych ilości.
Etanolu nikomu przedstawiać nie trzeba. W naszej kulturze mocno zakorzeniony. A gdyby tak podmienić mu jeden atom wodoru na fluor?
Kilka linijek wcześniej wspominaliśmy, że związki fluoro-organiczne (jak teflon czy wspomniany detergent) są niezwykle trwałe i ciężko się rozkładają. Tutaj wygląda to podobnie. Zaobserwowano, że leki w strukturę których wbudowany został atom fluoru (lub kilka), jeśli dalej będą "pasować" do receptorów - to ich działanie może być nawet kilkanaście razy silniejsze.
Szacuje się, że obecnie około 20–25% (a wśród nowo zatwierdzanych nawet do 30%) wszystkich leków dostępnych na rynku farmaceutycznym zawiera co najmniej jeden atom fluoru.
Enzymy wątrobowe (np. cytochrom P450) normalnie radzą sobie z wiązaniem węgiel-wodór (C–H), co prowadzi do szybkiego metabolizmu i wydalenia leku. Zastąpienie wodoru fluorem „blokuje” to miejsce. Lek staje się odporny na szybki metabolizm, co wydłuża jego czas działania w organizmie. Korzystają z tego mechanizmu zarówno naukowcy tworząc nowe leki jak i twórcy "designerskich narkotyków". Niektóre kombinacje są tak "skuteczne", że doprowadzają do przedawkowania od zaledwie śladowych ilości.
Etanolu nikomu przedstawiać nie trzeba. W naszej kulturze mocno zakorzeniony. A gdyby tak podmienić mu jeden atom wodoru na fluor?
To zamiast imprezy stulecia otrzymamy trutkę na szczury. Zgłaszane skutki działania 2-fluoroetanolu obejmują dolegliwości takie jak wymioty, halucynacje słuchowe, uczucie drętwienia twarzy i nosa. Objawy pojawiają się stopniowo po kilku godzinach ekspozycji na 2-fluoroetanol. Finałem jest niewydolność oddechowa i drgawki padaczkowe, zaburzenia czynności serca i zgon. Najgorszy kac, jaki można sobie wyobrazić.
CYKL KEBSA
Cykl kwasu cytrynowego zwany nie wiem po chuj cyklem krebsa (chyba tylko po to, by licealiści trudniej to zapamiętali. Nie pozdrawiam kurwy, która chciała mnie uwalić za używanie synonimów) to podstawa oddychania tlenowego komórki - w tym komórek człowieka. Każda komórka dzielnie sobie tam ...komórkuje, robi zwykłe komórkowe sprawy. Wspomniany cykl kręci się w kółko jak koła tego frajera, którego najchętniej byście za chwilę rozjechali.
Cykl kwasu cytrynowego zwany nie wiem po chuj cyklem krebsa (chyba tylko po to, by licealiści trudniej to zapamiętali. Nie pozdrawiam kurwy, która chciała mnie uwalić za używanie synonimów) to podstawa oddychania tlenowego komórki - w tym komórek człowieka. Każda komórka dzielnie sobie tam ...komórkuje, robi zwykłe komórkowe sprawy. Wspomniany cykl kręci się w kółko jak koła tego frajera, którego najchętniej byście za chwilę rozjechali.
A co by było, gdyby tak...wsadzić metalowy pręt "w szprychy" celowo? Nie jednej komórce. Wszystkim na raz! W ten sposób działa fluorooctan sodu. Jest to sól sodowa kwasu fluorooctowego. Ten ostatni jest kwasem octowym, w którym jeden z atomów wodoru został podmieniony na fluor. Jest znany pod nazwą handlową jako "trucizna 1080". Nowa Zelandia nie ma endemicznych ssaków lądowych i jest największym na świecie użytkownikiem soli 1080, szczególnie do zabijania oposów, często z wykorzystaniem przynęty rozrzucanej z powietrza.
UFFFFFFF! Widzimy się za niedługo w kolejnej części!
https://jbzd.com.pl/obr/4641137/pierwiastki-poimana-3-10
https://jbzd.com.pl/obr/4640748/pierwiastki-poimana-2-10
https://jbzd.com.pl/obr/4638648/pierwiastki-pojmana-1-10
UFFFFFFF! Widzimy się za niedługo w kolejnej części!
https://jbzd.com.pl/obr/4641137/pierwiastki-poimana-3-10
https://jbzd.com.pl/obr/4640748/pierwiastki-poimana-2-10
https://jbzd.com.pl/obr/4638648/pierwiastki-pojmana-1-10