Zawisza Czarny - największy polski rycerz w dziejach i symbol cnót rycerskich i wszelakich

Zawisza był przechujem, wspaniałym rycerzem i wielkim wojownikiem. Weteran bitwy pod Grunwaldem w 1410 roku, walczył w 50. Chorągwi Krakowskiej, zwanej też Gończą. Była to najważniejsza, elitarna jednostka królewska, skupiająca najprzedniejsze rycerstwo Królestwa Polskiego, która zawsze uderzała w przełomowych momentach i tam, gdzie walka była najbardziej zajadła. Zawisza znajdował się w przedchorągiewnych, grupie kilkunastu najpotężniejszych rycerzy stojących w pierwszym szeregu, którzy swoim impetem rozbijali szyki krzyżackie. 

Jego najważniejszym czynem było uratowanie wielkiej chorągwi z białym orłem, która w krytycznym momencie starcia została powalona przez Krzyżaków. Zawisza wraz z towarzyszami błyskawicznie odbił sztandar, co zapobiegło panice i odwróciło losy bitwy. Swoim niezwykłym męstwem przyczynił się do pogromu zakonu, zdobył bogatych jeńców, ale także bronił i strzegł króla Władysława Jagiełły, który po bitwie osobiście mu dziękował.

Podczas Soboru w Konstancji (1414–1418) Zawisza Czarny dał się poznać jako genialny dyplomata. Najpierw zaimponował Czechom spektakularnym wjazdem ze swoim licznym orszakiem, a następnie  ryzykując własną pozycję otwarcie wstawiał się za sądzonym wtedy Janem Husem. Największą sławę jednak przyniosło mu wystąpienie przed papieżem Marcinem V w obronie honoru króla Władysława Jagiełły, gdy Zakon Krzyżacki szkalował Polskę oszczerstwami o heretycyzm i łamanie praw dyplomatycznych, Zawisza hardo zapowiedział, że dobrego imienia władcy będzie bronił „gębą i ręką”, czym zmusił papieża do oficjalnego potępienia krzyżackich paszkwili i zyskał ogromny szacunek na europejskich dworach.

Sława jego dotarła poza granice Polski, w 1415 roku towarzyszył królowi Zygmuntowi w Perpignan, gdzie wygrał pojedynek z powszechnie znanym, niepokonanym dotąd rycerzem Janem z Aragonii. Starcie to odbyło się na oczach Zygmunta oraz króla Aragonii, Ferdynanda I.

Podczas oblężenia twierdzy Golubac w dzisiejszej Serbii prowadzonego przez króla Węgier Zygmunta Luksemburskiego w 1428 roku, połączona armia koalicji państw zachodnich wycofała się na wieść o nadciągających dużych siłach osmańskich, które zmierzały na odsiecz zajętej twierdzy.
Chrześcijanie wycofywali się na swój brzeg Dunaju, jednak nie było wystarczającej liczby łodzi, aby przetransportować całe wojsko na czas. Niewielka straż tylna, składająca z wielu znamienitych rycerzy Europy oraz dowodzony przez Zawiszę oddział polskiej jazdy, została pozostawiona sama sobie i podjęła heroiczną walkę z Osmanami.

Ponieważ Zygmunt tak bardzo cenił Zawiszę, wysłał łódź wyłącznie po to, by ratować jego jedynego. Zawisza jednak odmówił odwrotu i pozostał ze swoją wierną strażą, przedkładając śmierć w walce nad udział w sromotnej ucieczce. Odesłał łódź ratunkową, mówiąc: „Nie ma łodzi dość dużej, by unieść mój honor”. Polski rycerz został wzięty do niewoli przez Turków i tam ścięty po kłótni dwóch janczarów o to, czyim ma być jeńcem.

Zawisza poległ pod Golubac, jednak jego chwała i cześć pozostaje wieczna do dziś, stał się legendą, wzorem cnót i honoru, inspiracją w powieściach romantycznych XIX wiecznej Polski pod zaborami, a jego imię na stałe weszło do języka polskiego w przysłowiu „polegaj na nim jak na Zawiszy”, stanowiąc do dziś synonim absolutnej niezawodności, wierności ideałom oraz najwyższego męstwa.

Możecie także spotkać go w Kindgom Come 2, gdzie przedstawiono go jako pyszałkowatego lecz walecznego rycerza, a także odwiedzić jego pomnik w rodzinnym Garbowie.

Wypierdalam