Kosmity są man made? Niesamowita sprawa!

Rosyjski tekst na tym obrazie przedstawia działanie latającego spodka, od jego centralnego reaktora po urządzenia umieszczone pod kadłubem. Opisy wskazują źródło zasilania wykorzystujące pierwiastek 115, trzy wzmacniacze grawitacyjne, komory plazmowe oraz układy sterowania połączone z hełmem pilota. Rysunki przekrojowe pokazują rozmieszczenie tych elementów, sposób ich połączenia oraz systemy, które rzekomo umożliwiają maszynie latanie.
Nagłówek wiąże pojazd z cywilizacją określaną nazwą przypominającą „Tsi-Zonneri”, powiązaną z „Syriuszem A–Sothis”. Według tekstu pojazd trafił w posiadanie Amerykanów i stał się częścią programu testów w locie o kryptonimie „Redlight”. Wśród wymienionych lokalizacji znajdują się sektor S-4, Strefa 51 oraz poligony doświadczalne Nellis w Nevadzie. W nagłówku pojawiają się również nazwy „Dreamland”, projekt „Galileo” NSA oraz oznaczenie „Sport Model”.

W centrum maszyny znajduje się „reaktor wykorzystujący transuranowy pierwiastek 115”, otoczony urządzeniami chłodzącymi i ochronnymi. Osobny przedział mieści jednostkę zasilającą, a oddzielny właz umożliwia dostęp do niej w celu konserwacji i wymiany. Rysunek przedstawia reaktor jako element sieci komór, połączeń i urządzeń wytwarzających pola, rozciągającej się na cały pojazd.
Pod spodem statku znajdują się trzy wzmacniacze grawitacyjne, rozmieszczone w równych odstępach co 120 stopni wokół dolnej części kadłuba. Rosyjski tekst przypisuje tym urządzeniom zdolność tłumienia i wzmacniania fal "grawitacyjnych" oraz pól energetycznych. Działanie jednego wzmacniacza umożliwia atmosferyczny lot z wykorzystaniem „antygrawitacji”, natomiast uruchomienie dwóch pozwala na podróż w stratosferze. Aktywacja wszystkich trzech tworzy konfigurację „delta”, wskazaną na schemacie jako tryb przeznaczony do podróży "kosmicznych".

Podczas pracy pojazd zostaje otoczony „anihilującą otoczką plazmową”, nazywaną również koroną. Wewnątrz kadłuba opisy wskazują centralną komorę przepływu plazmy, komorę emitera, toroidalny wir oraz pierścień pola siłowego. Wokół zewnętrznej części biegnie pas emiterów fotonów, pełniących funkcję pomocniczego układu napędowego. Zgodnie z przedstawionym schematem reaktor, wzmacniacze grawitacyjne i otaczające pojazd pole współpracują ze sobą, kontrolując jego ruch.
Zewnętrzna powłoka składa się z niezwykle lekkiego i cienkiego stopu aluminium z magnezem, porównywanego w rosyjskim tekście do „teralium”. Uszkodzenia powierzchni mają być naprawiane za pomocą promieniowania, choć arkusz nie wyjaśnia dokładniej, na czym polega ten proces. Po zamknięciu właz wejściowy staje się bezszwowy, gdy aktywuje się pole. W chwili uruchomienia pojawia się błysk, po którym nie pozostaje widoczna granica między włazem a otaczającą go powłoką kadłuba.

Wewnątrz pojazdu znajduje się panel sterowania wyposażony w wyświetlacze ciekłokrystaliczne, a ekran obserwacyjny pełni funkcję okna. Układy sterowania są połączone z hełmem i czujnikami noszonymi wokół głowy pilota, co sugeruje, że część poleceń przekazywana jest za pośrednictwem tego wyposażenia. Fotele załogi zapewniają izolację od sił przeciążenia, chroniąc pasażerów podczas zmian prędkości i kierunku lotu. Osobny fotel dla towarzyszącego nadzorcy lub kontrolera określono terminem „izomorficzny”, co sugeruje, że dostosowuje się on do ciała zajmującej go osoby.
Pozostałe elementy wyposażenia obejmują śluzę wejściową, automatycznie regulowane podpory do lądowania oraz kuliste urządzenia opisane jako neutralizatory mikrograwitacji. Jeden z elementów nosi niezwykłą nazwę „obrotowy, trójłopatowy kryształ energetyczny” i zawiera własną jednostkę energetyczną oraz mechanizm zasilania. Towarzyszący mu termin „akumulator temporalny” sugeruje związek z czasem, choć jego dokładna funkcja pozostaje niewyjaśniona na arkuszu. Znajduje się on wśród wewnętrznych mechanizmów, obok komór plazmowych i innych urządzeń związanych z układem zasilania.

W wykazie źródeł wymieniono Boba Lazara oraz fotografię, która miała zostać wykonana w Symferopolu w maju 1985 roku. Wskazano również informacje pochodzące z jasnowidzenia, powiązane z tą fotografią, porównawcze relacje dotyczące Betty Andreasson i Charlesa Moody’ego, a także informacje od osób podających się za kontaktowców. Są to źródła przytoczone przez autora opracowania na poparcie technicznej rekonstrukcji przedstawionej na obrazie.
Nikola Tesla prowadził badania nad elektrycznością wysokiego napięcia, prądem przemiennym i rezonansem — zagadnieniami istotnymi w kontekście rozważań nad niekonwencjonalnymi urządzeniami elektrycznymi. Jego portret umieszczono obok górnego rysunku przekrojowego, choć tekst nie wymienia go jako konstruktora tego pojazdu. Czy jakaś technologia określana dziś jako pozaziemska mogła rozwinąć się na bazie badań elektrycznych prowadzonych na Ziemi, a następnie być rozwijana w ramach tajnych programów? Czy inne jej elementy mogły opierać się na wiedzy odzyskanej po wcześniejszej cywilizacji i badanej przez ludzi, których odkrycia nigdy nie dotarły do opinii publicznej?

Działająca maszyna o takich możliwościach zmieniłaby lotnictwo, produkcję energii oraz konstrukcję pojazdów przeznaczonych do podróży poza Ziemię. Ochrona przed ekstremalnymi przeciążeniami zmieniłaby również granice tego, co ludzie mogą wytrzymać podczas lotu. Osoby kontrolujące takie urządzenia dysponowałyby wiedzą o ogromnej wartości militarnej, przemysłowej i finansowej. Wszyscy zasługujemy na to, by dowiedzieć się, czy takie maszyny istnieją, kto nimi dysponuje i od jak dawna technologia ta jest przed nami ukrywana!