24
Ludzką głupotę i krótkowzroczność widać o każdej porze roku, ale jesienią wystarczy spojrzeć na rzędy plastikowych worków stojących przy ogrodzeniach. Pod drzewami goła ziemia, a to, co powinno ją użyźnić, czeka spakowane na wywóz.
Weźmy choćby lipę rosnącą na osiedlowym skwerze. W liściach, które właśnie z niej spadły, wciąż jest część składników mineralnych pobranych przez jej korzenie. Jeśli liście zostaną pod koroną, zajmą się nimi dżdżownice, grzyby i bakterie. W miarę rozkładu składniki wrócą do gleby i lipa znów będzie mogła z nich skorzystać. Natomiast zanim liście się rozłożą, będą osłaniać ziemię, dzięki czemu dłużej zachowa ona wilgoć.
Na wypielęgnowanym trawniczku przed domem właściciel może wiosną rozsypać nawóz kupiony w sklepie. A kto uzupełni to, co każdej jesieni wywozimy z parków i osiedlowych skwerów? Nieraz widzę, z jakim zapałem ktoś dociska grabie, żeby spod krzewów wydobyć ostatni liść. Przy okazji wydziera mech i drobne rośliny, a potem przychodzi suche lato i dziwimy się, że drzewa w mieście tak kiepsko sobie radzą.
„A po co mi w ogrodzie jakieś robale?” W opadłych liściach mogą zimować choćby larwy bzyga pospolitego. W sezonie te larwy zjadają mszyce, a dorosłe bzygi przenoszą pyłek z kwiatu na kwiat. Z ich pracy korzystamy również w sadach. Od tego, jak dobrze owady zapylą kwiaty jabłoni, zależy między innymi, ile jabłek zbierze sadownik. Słabsze zbiory potrafimy odczuć przy sklepowej kasie.
Przyjrzyjcie się kiedyś kosowi pod krzakiem. Odrzuca dziobem liść po liściu, szukając larw owadów i dżdżownic. Właśnie o tym kosie myślę, gdy widzę przyszkolne podwórko wygrabione do ostatniego listka, a pośrodku karmnik z tabliczką informującą, że projekt dofinansowano ze środków WFOŚiGW, żeby wspierać bioróżnorodność. Zastanawiam się wtedy, komu najpierw pokazać tego ptaka. Tym, którzy pieniądze dali, czy tym, którzy je wzięli? Przecież kos miał tu co jeść, zanim ktokolwiek napisał wniosek o dotację.
Co warto powiedzieć zarządcy osiedla, dyrekcji szkoły albo osobie odpowiedzialnej za miejski park?
Pod warstwą liści gleba wolniej wysycha. Z czasem z rozkładających się liści powstaje próchnica, a zawarte w nich składniki mineralne znów stają się dostępne dla roślin.
W ściółce owady mają gdzie przezimować, a ptaki mają gdzie szukać pokarmu. W badaniu przeprowadzonym w ogrodach w amerykańskim stanie Maryland w miejscach wygrabionych jesienią odnotowano wiosną o 45% mniej motyli niż tam, gdzie liście zostały.
Ograniczenie grabienia oznacza też mniej pracy, mniej worków i mniej liści do wywiezienia. Wystarczy już w zleceniu dla firmy pielęgnującej zieleń wskazać, które miejsca trzeba uprzątnąć, a gdzie liście mają zostać.
Z chodników, schodów i alejek liście warto zebrać, bo po deszczu łatwo się na nich poślizgnąć. Jednak często wystarczy przenieść je kilka metrów dalej i luźno rozłożyć pod żywopłotem. Natomiast te, które spadły prosto pod drzewa i krzewy? Pozwólmy im tam zostać i spokojnie się rozłożyć.
Weźmy choćby lipę rosnącą na osiedlowym skwerze. W liściach, które właśnie z niej spadły, wciąż jest część składników mineralnych pobranych przez jej korzenie. Jeśli liście zostaną pod koroną, zajmą się nimi dżdżownice, grzyby i bakterie. W miarę rozkładu składniki wrócą do gleby i lipa znów będzie mogła z nich skorzystać. Natomiast zanim liście się rozłożą, będą osłaniać ziemię, dzięki czemu dłużej zachowa ona wilgoć.
Na wypielęgnowanym trawniczku przed domem właściciel może wiosną rozsypać nawóz kupiony w sklepie. A kto uzupełni to, co każdej jesieni wywozimy z parków i osiedlowych skwerów? Nieraz widzę, z jakim zapałem ktoś dociska grabie, żeby spod krzewów wydobyć ostatni liść. Przy okazji wydziera mech i drobne rośliny, a potem przychodzi suche lato i dziwimy się, że drzewa w mieście tak kiepsko sobie radzą.
„A po co mi w ogrodzie jakieś robale?” W opadłych liściach mogą zimować choćby larwy bzyga pospolitego. W sezonie te larwy zjadają mszyce, a dorosłe bzygi przenoszą pyłek z kwiatu na kwiat. Z ich pracy korzystamy również w sadach. Od tego, jak dobrze owady zapylą kwiaty jabłoni, zależy między innymi, ile jabłek zbierze sadownik. Słabsze zbiory potrafimy odczuć przy sklepowej kasie.
Przyjrzyjcie się kiedyś kosowi pod krzakiem. Odrzuca dziobem liść po liściu, szukając larw owadów i dżdżownic. Właśnie o tym kosie myślę, gdy widzę przyszkolne podwórko wygrabione do ostatniego listka, a pośrodku karmnik z tabliczką informującą, że projekt dofinansowano ze środków WFOŚiGW, żeby wspierać bioróżnorodność. Zastanawiam się wtedy, komu najpierw pokazać tego ptaka. Tym, którzy pieniądze dali, czy tym, którzy je wzięli? Przecież kos miał tu co jeść, zanim ktokolwiek napisał wniosek o dotację.
Co warto powiedzieć zarządcy osiedla, dyrekcji szkoły albo osobie odpowiedzialnej za miejski park?
Pod warstwą liści gleba wolniej wysycha. Z czasem z rozkładających się liści powstaje próchnica, a zawarte w nich składniki mineralne znów stają się dostępne dla roślin.
W ściółce owady mają gdzie przezimować, a ptaki mają gdzie szukać pokarmu. W badaniu przeprowadzonym w ogrodach w amerykańskim stanie Maryland w miejscach wygrabionych jesienią odnotowano wiosną o 45% mniej motyli niż tam, gdzie liście zostały.
Ograniczenie grabienia oznacza też mniej pracy, mniej worków i mniej liści do wywiezienia. Wystarczy już w zleceniu dla firmy pielęgnującej zieleń wskazać, które miejsca trzeba uprzątnąć, a gdzie liście mają zostać.
Z chodników, schodów i alejek liście warto zebrać, bo po deszczu łatwo się na nich poślizgnąć. Jednak często wystarczy przenieść je kilka metrów dalej i luźno rozłożyć pod żywopłotem. Natomiast te, które spadły prosto pod drzewa i krzewy? Pozwólmy im tam zostać i spokojnie się rozłożyć.