12
„Przekupiliśmy wszystkie kraje i nauczyliśmy psy szczekać”. W wywiadzie z Glennem Diesenem, pułkownik Lawrence Wilkerson, były szef sztabu sekretarza stanu USA (Colin’a Powell’a), wyjaśnił, w jaki sposób USA oraz zachodnie służby wywiadowcze ukształtowały krajobraz polityczny w Europie i „nauczyły psy szczekać”. Przekupiliśmy redaktorów gazet, przekupiliśmy przywódców związków zawodowych, przekupiliśmy parlamentarzystów, przekupiliśmy dwóch sekretarzy generalnych: Jensa Stoltenberga i Marka Rutte, przekupiliśmy całe kraje, jeśli chodzi o ich aparat polityczny i czynniki, które na nie wpływają. Według Wilkersona, proces ten uległ przyspieszeniu po 2002 roku, kiedy to zainwestowano miliardy dolarów, wykorzystując jako narzędzie agencję USAID. Pułkownik wskazuje na CIA, MI6 oraz, w pewnym stopniu, Mossad jako podmioty zaangażowane w budowę opisywanego systemu wpływów. Zaprojektowano, skonstruowano i sfinansowano system polityczny tak, by zapewnić, że Europa będzie postępować zgodnie z amerykańskimi interesami strategicznymi. Udo Ulfkotte, który ujawnił, że dziennikarze są kupowani przez CIA zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach w wieku 56 lat, a jego koledzy nie posiadali się z radości : “Udo Ulfkotte nie żyje. Hahahaha! Wznieśmy toast!” Ulfkotte był dziennikarzem, który ujawnił fakt, że tak on jak i jego koledzy pracowali na żołdzie wywiadu amerykańskiego.
W swej książce zatytułowanej “Gekaufte Journalisten“ – “Skorumpowani dziennikarze”, wydanej w roku 2014 opisał metody, przy pomocy których CIA sugeruje treści artykułów, oraz instruuje i opłaca dziennikarzy niemieckich (również i włoskich) by popierali w mass-mediach politykę amerykańską. Ulfkotte pisał, że dziennikarza na liście płac należy przede wszystkim uwierzytelnić, a robi się to poprzez cytowanie jego artykułów, danie mu rozgłosu międzynarodowego i nagradzanie jego książek. Wiele nagród literackich nie jest niczym innym jak tylko i wyłącznie premią za posłuszeństwo w uprawianiu propagandy’ (a ilu w Polsce znajdziemy ołacanych dziennikarzy, pisarzy, noblistów zasłużonych dla obcych służ, wykonujących dobrą robotę). Opowiedział także o tym, jak z okazji kryzysu libijskego w roku 2011, wywiad niemiecki zachęcał go do pisania w swej gazecie tak, jakoby było rzeczą pewną, iż Kadafi posiadał broń chemiczną i chciał ją użyć przeciwko własnemu narodowi. Stwierdził, że gdy w dziennikarstwie porzuca się linię proatlantycką, konsekwencją jest utrata pracy, przygnębiające wyizolowanie w środowisku dziennikarskim, aż po bezpośrednie pogróżki i prześladowania (sam Ulfkotte utrzymywał, że pod zarzutem ujawnienia tajemnic państwowych przeprowadzono w jego domu 6 rewizji)”.
Można stwierdzić, że Ulfkotte był pierwszym dziennikarzem, który ujawnił fakt, że opłacane mass-media propagują fake news. Obecnie zaś, to mass-media oskarżają portale społecznościowe o rozpowszechnianie fałszywych wiadomości (czy znamy jakieś świeżutkie potwierdzenia np. w związku z fałszywą flagą w Krakowie). Po tym jak jego dawna gazeta Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) uznała go za wariata, Udo Ulfkotte zaczął gwałtownie oskarżać Angelę Merkel o niewłaściwą administrację euro, a także sprzeciwiać się jej polityce przyjmowania do Niemiec setek tysięcy islamistów (np. eseje „Die Asyl Industrie” i “Mekka Deutschland”). Czy można podejrzewać, że dziennikarz został zabity? Jego korespondent, informatyk i autor bloga informacji alternatywnej, Hadmuth Danish opowiada o treści e-maila otrzymanego od Ulfkotte, z której wynika, że również u Danish’a szukał informacji na temat pogwałcenia konstytucji przez kanclerz Merkel i dziwił się, że nie znajdował żadnych materiałów na ten temat. E-mail: “Pytanie do wszystkich: czy poza pracą prof. Otto Depenheuer’a „Kryzys uchodźczy” istnieją inne publikacje odnoszące się do Angeli Merkel i do systematycznego pogwałcania przez nią prawa? Chodzi mi o porzucenie energii jadrowej, ratowanie banków, otworzenie granic, naruszenie traktatów z Lizbony, Maastricht, Dublina, Schengen, itd. … Szukam ekspertów od bezprawia.
Nie interesują mnie rozprawy psychologów na temat chorób umysłowych ubóstwianych leaderów, lub uchodzących za takich, ani biografie Angeli Merkel, potrzebne mi są prace na temat sprzeczności z prawem w jej działaniach, podejścia poważne… Wiem o tekstach Di Fabio, ale czy są jeszcze inne?” Zacytowany Udo di Fabio jest znaczącym prawnikiem, będącym do roku 2011 członkiem niemieckiego trybunału konstytucyjnego i autorem eseju, w którym określa Angelę Merkel jako „burzycielkę konstytucji niemieckiej” (Od czasów Merkel wielu przejęło jej metody pracy z Konstytucją). W czwartek, 12 stycznia 2017 od Udo Ulfkotte wysyła e-mail do Hadmuta Danischa : “…Setki tysięcy osób, być może nawet miliony dyskutują o możliwych naruszeniach prawa przez Angelę Merkel, jednakże za wyjątkiem broszury wydanej przez profesora Otto Depenheuer’a, zawierającej krótkie rozważania niektórych pracowników naukowych, nie istnieją żadne inne opracowania. W jakim kraju my żyjemy? Nie ma na ten temat ani jednej pracy doktorskiej, ani jednego eseju-ekspertyzy, czy czegoś w tym rodzaju. Jeżeli chcesz dowiedzieć się jakie konkretne przepisy z prawnego punktu widzenia pogwałciła Merkel, a nie ma wątpliwości, że do tego doszło, NICZEGO nie znajdziesz. Dlaczego?” 24 godziny później – Ulfkotte już nie żył. Faktycznie, kiedy szuka się w sieci krytycznych informacji na temat Angeli Merkel, nic takiego się nie pojawia, jedynie “Not Found”, “Error”, itp. Mówi się, że Ulfkotte miał wcześniej trzy zawały. Ale oto komentarz na wiadomość o jego śmierci: “Udo Ulfkotte nie żyje. Hahahaha! Wznieśmy toast!” “Udo Ulfkotte ist tot. Hahahaha! Darauf ein Schnaps!” “Hahahaha”: Wiwaty wśród niemieckich dziennikarzy na wiadomość o śmierci kolegi krytykującego imigrację. “Hahahaha”: Cheers among German journalists when immigration critical colleague dies.