73
Nawet ta kukła zwana najinteligentniejszym człowiekiem na świecie (XD) głosiła, że energia jest wszędzie a ludzie dali sobie wmówić, że potrzeba do jej wytwarzania paliw kopalnych.
https://www.empowerment-coaching.com/post/co-wspolnego-z-rozwojem-osobistym-ma-teoria-einsteina
https://www.empowerment-coaching.com/post/co-wspolnego-z-rozwojem-osobistym-ma-teoria-einsteina
US 911260 A – Apparatus for Collecting Atmospheric Electricity
- Zgłoszenie: 26 czerwca 1907 r.
- Patent przyznany: 2 lutego 1909 r.
- Wynalazca: Walter I. Pennock.
Pełny patent – opis techniczny, rysunki i zastrzeżenia:
https://patents.google.com/patent/US911260A/en
Pennock opisał następujący układ:
1. Balon nośny – wynosił kolektor na dużą wysokość, do warstw atmosfery, które według wynalazcy były naładowane elektrycznie.
2. Kolektor elektryczny – składał się z drewnianego, nieprzewodzącego pręta oraz dwóch spiralnie nawiniętych metalowych przewodników tworzących otwarte, niemal kuliste konstrukcje.
3. Ostre zakończenia – kolektor mógł być wykonany z drutu gładkiego lub kolczastego. Pennock preferował drugi wariant, ponieważ większa liczba ostrych zakończeń miała ułatwiać przepływ elektryczności z otaczającego powietrza.
4. Przewód odprowadzający – duży miedziany kabel łączył kolektor z powierzchnią Ziemi.
5. Akumulator – na dole przewód był podłączony do akumulatora, w którym miała być gromadzona energia.
6. Izolacja i kotwiczenie – dodatkowe balony podtrzymywały ciężar lin kotwiczących, a izolatory miały zapobiegać niepożądanemu przepływowi ładunku przez układ mocujący.
Pennock proponował również miedź pokrytą platyną lub złotem, a także lite przewodniki z tych metali, ze względu na ich odporność na wilgoć i korozję. - Na każdej budowli Starego Świata możemy znaleźć elementy wykonane z któregoś z ww. materiałów. Także w Twoim mieście/wiosce.
2. Co zakładał eksperyment?
Jego rozumowanie opierało się na następującym założeniu:
- Górne warstwy atmosfery miały być dobrym przewodnikiem elektryczności.
- Dolne, gęstsze warstwy miały utrudniać przepływ ładunku.
- Wyniesienie metalowego kolektora ponad te dolne warstwy miało umożliwić przechwytywanie ładunków.
- Przewód miedziany miał transportować je na powierzchnię Ziemi.
- Akumulator miał gromadzić pozyskaną energię, którą można byłoby następnie wykorzystać do zasilania urządzeń.
Wynalazca opisywał też możliwość podłączenia jednego bieguna akumulatora do ziemi.
- Zgłoszenie: 26 czerwca 1907 r.
- Patent przyznany: 2 lutego 1909 r.
- Wynalazca: Walter I. Pennock.
Pełny patent – opis techniczny, rysunki i zastrzeżenia:
https://patents.google.com/patent/US911260A/en
Pennock opisał następujący układ:
1. Balon nośny – wynosił kolektor na dużą wysokość, do warstw atmosfery, które według wynalazcy były naładowane elektrycznie.
2. Kolektor elektryczny – składał się z drewnianego, nieprzewodzącego pręta oraz dwóch spiralnie nawiniętych metalowych przewodników tworzących otwarte, niemal kuliste konstrukcje.
3. Ostre zakończenia – kolektor mógł być wykonany z drutu gładkiego lub kolczastego. Pennock preferował drugi wariant, ponieważ większa liczba ostrych zakończeń miała ułatwiać przepływ elektryczności z otaczającego powietrza.
4. Przewód odprowadzający – duży miedziany kabel łączył kolektor z powierzchnią Ziemi.
5. Akumulator – na dole przewód był podłączony do akumulatora, w którym miała być gromadzona energia.
6. Izolacja i kotwiczenie – dodatkowe balony podtrzymywały ciężar lin kotwiczących, a izolatory miały zapobiegać niepożądanemu przepływowi ładunku przez układ mocujący.
Pennock proponował również miedź pokrytą platyną lub złotem, a także lite przewodniki z tych metali, ze względu na ich odporność na wilgoć i korozję. - Na każdej budowli Starego Świata możemy znaleźć elementy wykonane z któregoś z ww. materiałów. Także w Twoim mieście/wiosce.
2. Co zakładał eksperyment?
Jego rozumowanie opierało się na następującym założeniu:
- Górne warstwy atmosfery miały być dobrym przewodnikiem elektryczności.
- Dolne, gęstsze warstwy miały utrudniać przepływ ładunku.
- Wyniesienie metalowego kolektora ponad te dolne warstwy miało umożliwić przechwytywanie ładunków.
- Przewód miedziany miał transportować je na powierzchnię Ziemi.
- Akumulator miał gromadzić pozyskaną energię, którą można byłoby następnie wykorzystać do zasilania urządzeń.
Wynalazca opisywał też możliwość podłączenia jednego bieguna akumulatora do ziemi.
W drugim patencie Pennock poszedł dalej. Zamiast pojedynczego balonu zaprojektował układ kilku balonów połączonych z dużym metalowym kolektorem.
Najważniejsze elementy:
- Kilka balonów wyposażonych w metalowe zbiorniki gazowe.
- Sterówki i nieruchome płaszczyzny nośne stabilizujące balony.
- Przeguby obrotowe pozwalające konstrukcji dostosowywać się do kierunku wiatru.
- Zawieszona pod balonami duża metalowa siatka.
- Siatka wykonana z rozciągniętych metalowych drutów lub perforowanej blachy o ostrych, nierównych krawędziach.
- Metalowe liny odprowadzające ładunki elektryczne.
- Izolatory zapobiegające przedostawaniu się ładunku bezpośrednio do gruntu.
- Baterie Leydena (butelki lejdejskie) służące do gromadzenia ładunku.
Co szczególnie interesujące, Pennock twierdził, że nie tylko sama siatka, ale również balony i podtrzymujące je przewody będą wspólnie działać jako jeden duży kolektor elektryczny.
https://patents.google.com/patent/US1014719A/en
Znalazłem dokumentację konstrukcji, opis działania i zastrzeżenia patentowe, ale nie znalazłem potwierdzenia, że Pennock zbudował urządzenie i przeprowadził udany eksperyment.
W dokumentach nie ma:
- wyników pomiarów napięcia;
- ilości zgromadzonej energii;
- wysokości, na jaką wyniesiono kolektory podczas próby;
- czasu trwania eksperymentu;
- informacji o zasilaniu konkretnego urządzenia uzyskaną energią.
Patent jest dowodem, że wynalazca zgłosił i opatentował określoną konstrukcję, a nie dowodem jej praktycznej skuteczności.
Moim zdaniem najważniejszy jest drugi patent z 1912 roku. To już nie tylko balon z przewodem, ale rozbudowany system kolektorów atmosferycznych, metalowej siatki, izolacji i magazynowania ładunku w butelkach lejdejskich.
Warto teraz dotrzeć do archiwalnych numerów czasopisma Popular Electricity i sprawdzić, czy opisywano próby praktycznego wykorzystania tej konstrukcji.
Najważniejsze elementy:
- Kilka balonów wyposażonych w metalowe zbiorniki gazowe.
- Sterówki i nieruchome płaszczyzny nośne stabilizujące balony.
- Przeguby obrotowe pozwalające konstrukcji dostosowywać się do kierunku wiatru.
- Zawieszona pod balonami duża metalowa siatka.
- Siatka wykonana z rozciągniętych metalowych drutów lub perforowanej blachy o ostrych, nierównych krawędziach.
- Metalowe liny odprowadzające ładunki elektryczne.
- Izolatory zapobiegające przedostawaniu się ładunku bezpośrednio do gruntu.
- Baterie Leydena (butelki lejdejskie) służące do gromadzenia ładunku.
Co szczególnie interesujące, Pennock twierdził, że nie tylko sama siatka, ale również balony i podtrzymujące je przewody będą wspólnie działać jako jeden duży kolektor elektryczny.
https://patents.google.com/patent/US1014719A/en
Znalazłem dokumentację konstrukcji, opis działania i zastrzeżenia patentowe, ale nie znalazłem potwierdzenia, że Pennock zbudował urządzenie i przeprowadził udany eksperyment.
W dokumentach nie ma:
- wyników pomiarów napięcia;
- ilości zgromadzonej energii;
- wysokości, na jaką wyniesiono kolektory podczas próby;
- czasu trwania eksperymentu;
- informacji o zasilaniu konkretnego urządzenia uzyskaną energią.
Patent jest dowodem, że wynalazca zgłosił i opatentował określoną konstrukcję, a nie dowodem jej praktycznej skuteczności.
Moim zdaniem najważniejszy jest drugi patent z 1912 roku. To już nie tylko balon z przewodem, ale rozbudowany system kolektorów atmosferycznych, metalowej siatki, izolacji i magazynowania ładunku w butelkach lejdejskich.
Warto teraz dotrzeć do archiwalnych numerów czasopisma Popular Electricity i sprawdzić, czy opisywano próby praktycznego wykorzystania tej konstrukcji.
Pytanie końcowe.
Komu zależało by na tym, aby usunąć wiedzę o tym z podręczników?
Komu zależało by na tym, aby usunąć wiedzę o tym z podręczników?