Kurwa, sam nie wierzę, co się właśnie odjebało... Miałem włamanie do domu, ale po kolei.
Wróciłem z pracy i już w samochodzie myślałem, co sobie ugotuję, a nie wiedziałem, że za chwilę odechce mi się i jeść, i gotować. Wchodzę po schodach do domu, a tam drzwi otwarte na oścież. Zamarłem, na pewno je zamykałem. Podszedłem bliżej, patrzę – wyłamany zamek i ślady ubłoconych adidasów. Tak się przestraszyłem, że prawie zapomniałem oddychać. Wiem, że powinienem najpierw zadzwonić po policję czy coś, ale w tamtej chwili nawet o tym nie pomyślałem.
Wszedłem, zawołałem, czy jest tu ktoś – cisza. Powtórzyłem parę razy, nadal cisza. Strach trochę ustąpił, ale napięcie nie. Pierwsze co robię, to rzucam się do skrytki, gdzie trzymam hajs – niczego na oko nie brakuje. Na komodzie zostawiłem 273 zł wyliczone dla kuriera i też nie zniknęło, złota biżuteria też nie.
Zaszokowało mnie to, no ale nic. Wchodzę na górę po schodach, a serce wali mi jak szalone. Zaglądam po kolei do pokojów – niby wszystko nienaruszone. Pora na mój pokój. Wchodzę, a tam komputery leżą na środku: mój obecny stacjonarny, mój obecny laptop, dwa jakieś stare laptopy, jedna stacjonarka kompletna i stary komp w częściach też na tej kupie leży. Wszystko prawie kompletne, tylko ktoś RAM zajebał i nie poskładał do kupy.
Coraz bardziej zdziwiony byłem, ale uspokoiłem się na tyle, że przypomniałem sobie, iż mam kamerę nad wejściem. Włączam apkę od nagrań, patrzę, a tu gość w adidaskach, niebieskich jeansach, szarym sweterku i plecaku wyłamuje mi zamek i kieruje się prosto do mojego pokoju. Po kradzieży zszedł na dół, ściągnął kaptur i moim oczom ukazał się on – pomachał do kamery i zniknął.
Sam Altman, ty kurwo jebana.
Wróciłem z pracy i już w samochodzie myślałem, co sobie ugotuję, a nie wiedziałem, że za chwilę odechce mi się i jeść, i gotować. Wchodzę po schodach do domu, a tam drzwi otwarte na oścież. Zamarłem, na pewno je zamykałem. Podszedłem bliżej, patrzę – wyłamany zamek i ślady ubłoconych adidasów. Tak się przestraszyłem, że prawie zapomniałem oddychać. Wiem, że powinienem najpierw zadzwonić po policję czy coś, ale w tamtej chwili nawet o tym nie pomyślałem.
Wszedłem, zawołałem, czy jest tu ktoś – cisza. Powtórzyłem parę razy, nadal cisza. Strach trochę ustąpił, ale napięcie nie. Pierwsze co robię, to rzucam się do skrytki, gdzie trzymam hajs – niczego na oko nie brakuje. Na komodzie zostawiłem 273 zł wyliczone dla kuriera i też nie zniknęło, złota biżuteria też nie.
Zaszokowało mnie to, no ale nic. Wchodzę na górę po schodach, a serce wali mi jak szalone. Zaglądam po kolei do pokojów – niby wszystko nienaruszone. Pora na mój pokój. Wchodzę, a tam komputery leżą na środku: mój obecny stacjonarny, mój obecny laptop, dwa jakieś stare laptopy, jedna stacjonarka kompletna i stary komp w częściach też na tej kupie leży. Wszystko prawie kompletne, tylko ktoś RAM zajebał i nie poskładał do kupy.
Coraz bardziej zdziwiony byłem, ale uspokoiłem się na tyle, że przypomniałem sobie, iż mam kamerę nad wejściem. Włączam apkę od nagrań, patrzę, a tu gość w adidaskach, niebieskich jeansach, szarym sweterku i plecaku wyłamuje mi zamek i kieruje się prosto do mojego pokoju. Po kradzieży zszedł na dół, ściągnął kaptur i moim oczom ukazał się on – pomachał do kamery i zniknął.
Sam Altman, ty kurwo jebana.