5
LEGENDARNY WAGON 111Arow, CZYLI TRZY RAZY DO KRZAKÓW 

Dziś historia bez pasażerów w roli głównej. Dziś głównym bohaterem będzie on. Legendarny wagon 111Arow po modernizacji.

Jakby ktoś pytał, w Polsce mamy dwóch producentów taboru kolejowego i obaj są do dupy. Jeden blokuje swoje lokomotywy, drugi produkuje gówno w Bydgoszczy. Ale nie o tym.

Grudzień 2025, początek miesiąca.

Jadę sobie pociągiem z Warszawy Wschodniej do Chełma. Kierunek wschodni, więc wiadomo, nastawienie bojowe.

Wyjeżdżamy z Warszawy, jeszcze nie dojechaliśmy do Otwocka, a przybiega konduktor:

– Coś dziwnie wagonem zachowuje.

Drugi wagon w składzie. Pierwsza myśl: maszynista nie zrobił asymilacji, pewnie hamuje od Poznania. Kurwa...

Wchodzę do wagonu. Cisza, spokój, wszystko normalnie pracuje. Wjeżdżamy do Otwocka, pociąg zaczyna hamować i nagle wagon dostaje takiej padaczki, że telepie nim jak ksiądz tacą podczas zbiórki. Walizki zaczynają spadać z półek.

Wołam maszynistę przez radio, żeby szybko zrobił asymilację, a sam lecę sprawdzić zestawy kołowe, czy przypadkiem obręcz się nie przesunęła.

Postój w Otwocku. Wyskakuję, szybka obczajka. Jedna strona, druga strona. Wszystko git. Asymilacja zrobiona. Trzy minuty w plecy. Dobra, jedziemy.

Otwock – Celestynów. Cisza. Wszystko działa. Ale człowiek już czeka na hamowanie, bo coś tu śmierdzi.

Mijamy lekki łuk i wagon znowu napierdala.

– Mechaniku złoty, 150 poproszę, bo wagon wibruje. Zwolnij w Pilawie, podejdź, zrobimy razem oględziny.

Wjeżdżamy do Pilawy. Dyżurna już drze japę, dlaczego dokładamy na szlaku. Tłumaczę, że zmniejszenie prędkości na moje polecenie i robimy oględziny techniczne wydłużony postój.

Oglądamy. Czy sprężyna jebła? Czy ramię? Czy jakiś inny chuj wie co? Przyczyn może być sporo.

I co?

NIC.

Wszystko wygląda dobrze. Jedziemy dalej i obserwujemy, w jakich warunkach wagon przestaje odpierdalać.

Werdykt: do Dęblina maksymalnie 130 km/h.

Opóźnienie 25 minut.

W Lublinie przychodzą młotkowi. Myślę sobie: o, mamy specjalistów, może czegoś się dowiemy.

– Co ja na postoju mogę? Jedźcie. Jak dalej będzie walić, to już z niższą prędkością.

No kurwa, ekspertyza na najwyższym poziomie.

W międzyczasie telefon do Boga Wagonów. Wyrok jest jasny:

WAGON W CHEŁMIE W KRZAKI.

Do Chełma docieramy z 40 minutami opóźnienia. Zostaje około 40 minut na obrót, a pociąg musi jeszcze jechać do Zielonej Góry.

I teraz najlepsze. Pociągiem jedzie koleżanka z kursu. To właśnie ona ma wystawić wagon w krzaki.

– A dziękuję Ci bardzo w chuj.

Nie dziwię się jej. Dodatkowa robota, papiery do zmiany, a do tego brakuje wagonu na około 60 osób przy frekwencji 100%.

Życie kolejarza.
Koniec grudnia 2025.

Myślicie, że historia się skończyła?

Oczywiście, że nie.

Drugi raz to samo. Wagon napierdala jak pojebany. Tym razem zauważamy to przed Lublinem, bo konduktor prowadzi kontrolę z drugiej strony.

Drugi wagon w składzie. Znowu.

Wszystko chuj dobrze, że nie wyjebało nas z torów. Alleluja.

Decyzja Boga Wagonów:

KRZAKI.

I replay, tylko tym razem kolega dostał przyjemność wystawienia wagonu.

– Dobra, weź spierdalaj. Taki jesteś kolega, żeby sranie Cię złapało.

Ach, ta miłość kolejowa.

A żeby grudzień był kompletny, na powrocie wyjebałem się na gołoledzi i rozjebałem kolano. Miesiąc L4 z wypadku przy pracy.

Wagon przynajmniej miał ciekawsze życie ode mnie.

Połowa lutego 2026.

Kolejny raz Chełm. Tym razem jadę z powrotem na Warszawę Wschodnią.

Już na starcie ten wagon mi nie pasuje. Pytam poznaniaków, czy podczas ich jazdy drugi wagon w składzie nie wibrował.

– Nie, wszystko git.
– All is gut, jak to w Frankfurcie.

Dobra, jedziemy.

Ale ja już wiem, że coś tu jest nie tak. Idę od razu do wagonu i...

No niech ktoś zgadnie, co się dzieje.

KURWA, ZNOWU NAPIERDALA.

Podłoga wibruje tak, że czuć to przez podeszwy butów. Walizki znowu zaczynają spadać jak pojebane.

Od razu ograniczenie do 130 km/h.

Wkurwiłem się niemiłosiernie. Szukam książki pokładowej, bo coś mi tu nie pasuje.

Nowa. Kurwa, nowa. Niczego się nie dowiem.

Dzwonię do dyspozytora zakładowego.

– Tylko mnie nie wkurwiaj. W co zajebałeś?
– Jeszcze w nic, ale nie kuś diable.
– To czego Ci potrzeba?
– Weryfikacji historii dokumentacji wagonu numer 16 z pociągu 7206/7 z dnia X i Y.
– Na ciul?
– Bo wagon telepie, jakby zaraz miał zatańczyć kankana.
– I co Ty chcesz?
– Zobacz mi tylko EVN.

Dyktuję pierwszy numer.

– Ten sam co dziś.

Dyktuję drugi.

– Ten sam co dziś.

I teraz zaczyna się właściwa rozmowa.

– No i jak wy to naprawiacie, że trzeci raz wysyłam wagon w krzaki, a on wraca i dalej jeździ? Czekamy na katastrofę, aż go położy na bok?

– Kierowniku, notuję notatkę i zgłoszenie. Odpisz usterkę i napisz raport służbowy z dopiskiem do wiadomości Boga Wagonów i Pana XYZ.
Zrobiłem, co chciał.

W Chełmie wagon ponownie w krzaki. Tym razem przez starszego pana, który miał wyjebane i pewnie mógłby nim wracać.

Ale procedura to procedura.

Mija miesiąc.

Dostaję wezwanie do złożenia wyjaśnień w charakterze świadka. Mam opisać swoją wiedzę na temat historii usterek tego wagonu.

Kusiło napisać tylko:

„NA ZŁOM”.

Ale człowiek kulturalny. Odpisałem, że wszystkie informacje znajdują się w raporcie numer sraty.

Tydzień później dzwoni Bóg Wagonów.

– Domyślasz się, co tam mogło się zjebać?
– Nie wiem. Urok wagonu? Opętał go diabeł? Czy po prostu stare gówno tylko pudrowane?

I wtedy pada diagnoza.

ZAPIECZONY CZOP SKRĘTU.

No to byśmy się, kurwa, domyślili na szlaku.

A teraz małe szkolenie techniczne dla osób, które nie wiedzą, o czym mowa.

PS. Czym właściwie jest czop skrętu?

W dużym uproszczeniu: czop skrętu to taka pizda w wózku wagonowym, w którą wchodzi kutas z pudła wagonu. 

A tak już bardziej technicznie, jest to element połączenia pudła wagonu z wózkiem, który umożliwia wzajemny obrót tych elementów i pozwala wagonowi prawidłowo pokonywać łuki.

Żeby było ciekawiej, zapieczenie czopa można porównać do pizdościsku. Ziomek w liceum miał. Nikomu nie życzę. 

Wracając do naszego bohatera...

Z relacji wynika, że kiedy podnieśli pudło wagonu na podnośniku, wózki poszły w górę razem z pudłem.

Szybka diagnoza. Szkoda tylko, że trwała tyle czasu.
I tak oto legenda wagonu 111Arow dobiegła końca. A przynajmniej powinna.

Bo w tej historii najbardziej przerażające nie jest to, że wagon miał zapieczony czop skrętu.

Najbardziej przerażające jest to, że:

• Trzy razy zgłaszaliśmy problem.
• Trzy razy wagon trafiał w krzaki.
• Trzy razy wracał do eksploatacji.
• Dopiero za trzecim podejściem ktoś ustalił, co faktycznie jest nie tak.

A teraz wyobraźcie sobie, że zamiast mnie na służbie był ktoś, kto uznałby, że trochę telepie, ale przecież jedzie.

Chwała Świętej Katarzynie, że skończyło się na opóźnieniach, dodatkowej robocie i papierologii, a nie na znacznie poważniejszym zdarzeniu.

Pozdrawiam wszystkich, którzy wiedzą, czym pachnie kolejowa diagnostyka.
Pamiętnik Kanara 4
Pamiętnik Kanara 4
Pamiętnik Kanara 4
Pamiętnik Kanara 4
Pamiętnik Kanara 4
0.20277500152588