Dyskusje ogólne
17 godz.
12
Dlaczego Afryka się nie rozwija? Dam wam przykład: Pracownicy organizacji pomocowej zachęcają społeczności w Mali do zakładania ogrodów, aby mogły uprawiać warzywa. Dają ludziom określoną ilość jedzenia w zamian za każdy metr ceglanego muru, który wznoszą wokół ogrodów.
Ale po pewnym czasie pracownicy pomocy zauważają coś dziwnego. Niektórzy ludzie zamiast zacząć uprawiać warzywa, ciągle budują mury. Ponieważ za każdy mur dostają w zamian coś do jedzenia.
Kiedy pracownicy pomocy pytają mężczyzn, dlaczego nie zajmują się rolnictwem, ci odpowiadają, że są zajęci budowaniem murów.
Nawet jeden pracownik pomocy opowiada, że niektórzy ludzie ciągle wznoszą mury wokół ogrodów, w których nigdy nie pomyśleli o sadzeniu czegokolwiek.
W 1988 roku amerykański dziennikarz relacjonuje wydarzenie z wioski Debere w Mali.
We wsi panuje susza, uprawy więdną. Pracownicy dwóch organizacji pomocowych przyjeżdżają do wioski i oferują pomoc w budowie studni.
Rozmawiają z około 40 mężczyznami z wioski. Ale wieśniacy chcą, aby za pracę przy budowie studni dano im coś w zamian.
Czyli oferowana jest pomoc na budowę studni, której wioska potrzebuje. Jednak niektórzy wieśniacy oczekują dodatkowo zapłaty za pracę przy budowie.
Według relacji pracowników pomocy, to nie jest ich pierwsze takie spotkanie. W innych wioskach też pojawiają się podobne żądania.
W 2013 roku chiński dziennikarz odwiedza dużą farmę prowadzoną przez Chińczyków w Tanzanii. Jego celem jest zbadanie, jak chińscy inwestorzy prowadzą interesy w Afryce, ile zarabiają i z jakimi problemami się spotykają.
Na farmie przegląda listy nieobecności pracowników.
Niektórzy pracownicy mają więcej dni nieobecności niż dni, w które faktycznie przychodzą do pracy. Można sobie wyobrazić, że jeśli przychodzą 10 dni w miesiącu, to 20 dni nie przychodzą. To tylko przykład.
Ponadto nieobecności zdarzają się czasem zbiorowo. Kiedy jeden pracownik nie przychodzi, inni z tej samej ekipy też nie przychodzą.
Najwięcej nieobecności przypada na poniedziałki.
Co ciekawe, w tamtych latach Tanzania była biednym krajem. W 2012 roku minimalna miesięczna płaca w sektorze rolnym wynosiła 70 000 szylingów tanzańskich, czyli około 44 dolarów. W kraju znaczna część ludzi utrzymuje się z rolnictwa. Dla wielu rodzin regularny dochód nie jest łatwy do osiągnięcia.
Mimo to niektórzy pracownicy farmy regularnie nie przychodzą do pracy.
Niektórzy pracownicy, po ukończeniu powierzonego im zadania, idą do domu, nie czekając na koniec zmiany.
W jednej fabryce zmiana zaczyna się o 07:30. Pracownicy zwykle przyjeżdżają do fabryki o 07:30.
Ale według chińskiego kierownika, po przybyciu do fabryki pracownicy witają się nawzajem, rozmawiają i przygotowują do pracy. Dlatego produkcja zaczyna się z opóźnieniem około pół godziny.
Podsumowując, życie jest dla nich trudne, to fakt. Chociaż nie mają dostępu do możliwości oferowanych przez kraje rozwinięte, te możliwości nie pojawiają się same z siebie. Trzeba pracować. Bez pracy się nie da.
Na świecie jest wiele przykładów krajów, które dzięki pracy osiągnęły bogactwo.
Ale po pewnym czasie pracownicy pomocy zauważają coś dziwnego. Niektórzy ludzie zamiast zacząć uprawiać warzywa, ciągle budują mury. Ponieważ za każdy mur dostają w zamian coś do jedzenia.
Kiedy pracownicy pomocy pytają mężczyzn, dlaczego nie zajmują się rolnictwem, ci odpowiadają, że są zajęci budowaniem murów.
Nawet jeden pracownik pomocy opowiada, że niektórzy ludzie ciągle wznoszą mury wokół ogrodów, w których nigdy nie pomyśleli o sadzeniu czegokolwiek.
W 1988 roku amerykański dziennikarz relacjonuje wydarzenie z wioski Debere w Mali.
We wsi panuje susza, uprawy więdną. Pracownicy dwóch organizacji pomocowych przyjeżdżają do wioski i oferują pomoc w budowie studni.
Rozmawiają z około 40 mężczyznami z wioski. Ale wieśniacy chcą, aby za pracę przy budowie studni dano im coś w zamian.
Czyli oferowana jest pomoc na budowę studni, której wioska potrzebuje. Jednak niektórzy wieśniacy oczekują dodatkowo zapłaty za pracę przy budowie.
Według relacji pracowników pomocy, to nie jest ich pierwsze takie spotkanie. W innych wioskach też pojawiają się podobne żądania.
W 2013 roku chiński dziennikarz odwiedza dużą farmę prowadzoną przez Chińczyków w Tanzanii. Jego celem jest zbadanie, jak chińscy inwestorzy prowadzą interesy w Afryce, ile zarabiają i z jakimi problemami się spotykają.
Na farmie przegląda listy nieobecności pracowników.
Niektórzy pracownicy mają więcej dni nieobecności niż dni, w które faktycznie przychodzą do pracy. Można sobie wyobrazić, że jeśli przychodzą 10 dni w miesiącu, to 20 dni nie przychodzą. To tylko przykład.
Ponadto nieobecności zdarzają się czasem zbiorowo. Kiedy jeden pracownik nie przychodzi, inni z tej samej ekipy też nie przychodzą.
Najwięcej nieobecności przypada na poniedziałki.
Co ciekawe, w tamtych latach Tanzania była biednym krajem. W 2012 roku minimalna miesięczna płaca w sektorze rolnym wynosiła 70 000 szylingów tanzańskich, czyli około 44 dolarów. W kraju znaczna część ludzi utrzymuje się z rolnictwa. Dla wielu rodzin regularny dochód nie jest łatwy do osiągnięcia.
Mimo to niektórzy pracownicy farmy regularnie nie przychodzą do pracy.
Niektórzy pracownicy, po ukończeniu powierzonego im zadania, idą do domu, nie czekając na koniec zmiany.
W jednej fabryce zmiana zaczyna się o 07:30. Pracownicy zwykle przyjeżdżają do fabryki o 07:30.
Ale według chińskiego kierownika, po przybyciu do fabryki pracownicy witają się nawzajem, rozmawiają i przygotowują do pracy. Dlatego produkcja zaczyna się z opóźnieniem około pół godziny.
Podsumowując, życie jest dla nich trudne, to fakt. Chociaż nie mają dostępu do możliwości oferowanych przez kraje rozwinięte, te możliwości nie pojawiają się same z siebie. Trzeba pracować. Bez pracy się nie da.
Na świecie jest wiele przykładów krajów, które dzięki pracy osiągnęły bogactwo.