12
Sh2-230
Po trzech miesiącach niemal nieprzerwanego zachmurzenia, 8 listopada w końcu doczekałem się pogodnej nocy!

Tym razem skierowałem aparat w stronę gwiazdozbioru Woźnicy, gdzie znajduje się niezwykle rozległy obszar pełen międzygwiazdowego gazu i pyłu.

Na zdjęciu możemy zobaczyć kilka mgławic o dość osobliwych nazwach (od prawej strony): Płonącą Gwiazdę (IC 405), Kijanki (IC 410), Pająka (IC 417) oraz niewielką Muchę (NGC 1931). Wszystkie razem tworzą kształt, który nieodparcie przypomina mi czaszkę Punishera.

Co ciekawe, choć na fotografii mgławice wyglądają jak jeden wielki kompleks, w rzeczywistości znajdują się w zupełnie różnych odległościach od Ziemi. Najbliższa z nich, IC 405, leży około 1500 lat świetlnych od nas, podczas gdy pozostałe znajdują się nawet 10–12 tysięcy lat świetlnych stąd. To doskonały przykład tego, jak perspektywa potrafi oszukać nasze wyobrażenie o przestrzeni kosmicznej.

Równie fascynująca jest historia Płonącej Gwiazdy. Mgławicę rozświetla niezwykle gorąca gwiazda AE Aurigae, która prawdopodobnie została wyrzucona ze swoich rodzinnych okolic w Orionie miliony lat temu i od tamtej pory przemierza przestrzeń międzygwiazdową.

Widoczna na zdjęciu czerwień pochodzi głównie od świecącego, zjonizowanego wodoru, natomiast delikatne błękitne obszary powstają między innymi wskutek rozpraszania światła gwiazd na drobinach kosmicznego pyłu.

I pomyśleć, że światło, które zbierałem przez niemal pięć godzin, rozpoczęło swoją podróż ku Ziemi tysiące lat temu.

Kosmos jest przepiękny!

**Dane techniczne**:
Canon 250D
Irix 150 mm, f/2.8
297 zdjęć po 60 sekund
Łączny czas ekspozycji: 4 godziny i 57 minut
0.074239015579224