18
19 listopada 2020 roku. Nabierieżnyje Czełny, Tatarstan, Rosja.
Prawdopodobnie wielu z was widziało nagranie z rosyjskiej fabryki, na którym pracownik zostaje pochwycony przez obracającą się tokarkę. Film przez lata krążył po internecie, trafiając na różne strony i fora.
Ale kim właściwie był ten człowiek? Przy jakiej maszynie pracował? Dlaczego doszło do tragedii i czy ktokolwiek poniósł za nią odpowiedzialność?
Postanowiłem poszukać informacji w rosyjskich mediach. Udało się ustalić znacznie więcej niż tylko to, co widać na nagraniu.
Kim był mężczyzna?
Mężczyzna miał 56 lat. Według relacji sąsiadów nazywał się Marat.
Był rozwiedziony i miał dwoje dorosłych dzieci, syna oraz córkę. Według lokalnych mediów mieszkał z synem, a jego córka prowadziła już osobne życie.
Sąsiedzi wspominali go jako spokojnego, uprzejmego człowieka.
Co ciekawe, Marat nie był początkującym operatorem. Posiadał **szósty stopień kwalifikacji tokarza**, czyli wysoki poziom umiejętności w rosyjskim systemie zawodowym.
Mówimy więc o człowieku, który miał odpowiednie kwalifikacje do obsługi maszyn tego typu.
Nie udało się jednak ustalić, ile dokładnie lat przepracował w zawodzie ani jak długo był zatrudniony w tej konkretnej firmie.
Źródło: https://chelny-biz.ru/news/358629/
Fabryka Inżer
Marat pracował w przedsiębiorstwie naukowo-produkcyjnym Inżer (ООО НПФ «Инжер»), znajdującym się w Nabierieżnych Czełnach.
Firma zajmowała się produkcją urządzeń przemysłowych, między innymi przenośników.
Z rosyjskich doniesień wynika, że w hali, w której pracował mężczyzna, panował chłód mimo działającego ogrzewania.
Marat miał na sobie ciepłą odzież.
Dlaczego to istotne?
Ponieważ przy obsłudze tokarek nawet niewielki fragment luźnego ubrania może zostać pochwycony przez obracający się uchwyt lub obrabiany element.
Nie wiadomo, czy pracownik otrzymał odpowiednią odzież roboczą ani czy temperatura na hali spełniała wymagania bezpieczeństwa.
Źródło: https://chelny-biz.ru/news/358629/
Prawdopodobnie wielu z was widziało nagranie z rosyjskiej fabryki, na którym pracownik zostaje pochwycony przez obracającą się tokarkę. Film przez lata krążył po internecie, trafiając na różne strony i fora.
Ale kim właściwie był ten człowiek? Przy jakiej maszynie pracował? Dlaczego doszło do tragedii i czy ktokolwiek poniósł za nią odpowiedzialność?
Postanowiłem poszukać informacji w rosyjskich mediach. Udało się ustalić znacznie więcej niż tylko to, co widać na nagraniu.
Kim był mężczyzna?
Mężczyzna miał 56 lat. Według relacji sąsiadów nazywał się Marat.
Był rozwiedziony i miał dwoje dorosłych dzieci, syna oraz córkę. Według lokalnych mediów mieszkał z synem, a jego córka prowadziła już osobne życie.
Sąsiedzi wspominali go jako spokojnego, uprzejmego człowieka.
Co ciekawe, Marat nie był początkującym operatorem. Posiadał **szósty stopień kwalifikacji tokarza**, czyli wysoki poziom umiejętności w rosyjskim systemie zawodowym.
Mówimy więc o człowieku, który miał odpowiednie kwalifikacje do obsługi maszyn tego typu.
Nie udało się jednak ustalić, ile dokładnie lat przepracował w zawodzie ani jak długo był zatrudniony w tej konkretnej firmie.
Źródło: https://chelny-biz.ru/news/358629/
Fabryka Inżer
Marat pracował w przedsiębiorstwie naukowo-produkcyjnym Inżer (ООО НПФ «Инжер»), znajdującym się w Nabierieżnych Czełnach.
Firma zajmowała się produkcją urządzeń przemysłowych, między innymi przenośników.
Z rosyjskich doniesień wynika, że w hali, w której pracował mężczyzna, panował chłód mimo działającego ogrzewania.
Marat miał na sobie ciepłą odzież.
Dlaczego to istotne?
Ponieważ przy obsłudze tokarek nawet niewielki fragment luźnego ubrania może zostać pochwycony przez obracający się uchwyt lub obrabiany element.
Nie wiadomo, czy pracownik otrzymał odpowiednią odzież roboczą ani czy temperatura na hali spełniała wymagania bezpieczeństwa.
Źródło: https://chelny-biz.ru/news/358629/
Tokarka DIP-300. Radziecki kolos
Po wypadku rosyjska telewizja Czełny-TV przeprowadziła rozmowę ze specjalistą, który omówił konstrukcję tokarki DIP-300.
To interesująca maszyna, ponieważ jej historia sięga jeszcze Związku Radzieckiego z lat 30. XX wieku.
Produkcję tokarek DIP-300 rozpoczęto w 1934 roku w moskiewskich zakładach Krasnyj Proletarij.
Nazwa DIP była skrótem od rosyjskiego hasła oznaczającego „Dogonimy i przegonimy”, nawiązującego do radzieckiej industrializacji
Liczba 300 odnosiła się do wysokości osi wrzeciona nad łożem maszyny, wynoszącej około 300 mm.
Tokarka była przeznaczona do obróbki dużych metalowych elementów, takich jak wały, tuleje czy części maszyn.
W kolejnych dekadach konstrukcja była rozwijana. Pojawiały się następne odmiany, między innymi 1D63, 163 i 1M63.
DIP-300 nie oznacza więc jednego niezmiennego modelu produkowanego przez kilkadziesiąt lat.
Były to ciężkie tokarki konwencjonalne, przy których operator samodzielnie sterował pracą maszyny.
Źródło techniczne: https://stanki-katalog.ru/sprav_dip300.htm
Jakie zabezpieczenia posiadała taka tokarka?
To jedna z najciekawszych części całej historii.
Ekspert cytowany przez Czełny-TV wskazał, że tokarka DIP-300 nie miała dodatkowego zabezpieczenia chroniącego przed przypadkowym rozpoczęciem obrotów wrzeciona w opisywanej przez niego konfiguracji.
Według specjalisty ustawienie dźwigni rewersu w pozycji neutralnej nie zawsze gwarantowało całkowite zabezpieczenie przed ruchem.
Przypadkowe poruszenie dźwigni mogło doprowadzić do uruchomienia obrotów.
Dlatego podczas czynności wymagających dostępu do uchwytu konieczne było odłączenie napędu.
Maszyna posiadała przyciski uruchamiania i zatrzymywania umieszczone blisko operatora.
W zależności od konkretnej wersji i wyposażenia tokarki mogły również posiadać osłony uchwytu, osłony strefy skrawania oraz inne zabezpieczenia.
Problem polega na tym, że nie udało się potwierdzić, jakie dokładnie zabezpieczenia były zamontowane na maszynie Marata i czy były sprawne.
Nie ma również dowodu, że przypadkowe przestawienie dźwigni było przyczyną jego śmierci.
Źródło: https://tvchelny.ru/news/tsentralnye-temy/ekspert-prichinoy-smerti-rabochego-v-chelnakh-moglo-stat-nesoblyudenie-tekhniki-bezopasnosti
Po wypadku rosyjska telewizja Czełny-TV przeprowadziła rozmowę ze specjalistą, który omówił konstrukcję tokarki DIP-300.
To interesująca maszyna, ponieważ jej historia sięga jeszcze Związku Radzieckiego z lat 30. XX wieku.
Produkcję tokarek DIP-300 rozpoczęto w 1934 roku w moskiewskich zakładach Krasnyj Proletarij.
Nazwa DIP była skrótem od rosyjskiego hasła oznaczającego „Dogonimy i przegonimy”, nawiązującego do radzieckiej industrializacji
Liczba 300 odnosiła się do wysokości osi wrzeciona nad łożem maszyny, wynoszącej około 300 mm.
Tokarka była przeznaczona do obróbki dużych metalowych elementów, takich jak wały, tuleje czy części maszyn.
W kolejnych dekadach konstrukcja była rozwijana. Pojawiały się następne odmiany, między innymi 1D63, 163 i 1M63.
DIP-300 nie oznacza więc jednego niezmiennego modelu produkowanego przez kilkadziesiąt lat.
Były to ciężkie tokarki konwencjonalne, przy których operator samodzielnie sterował pracą maszyny.
Źródło techniczne: https://stanki-katalog.ru/sprav_dip300.htm
Jakie zabezpieczenia posiadała taka tokarka?
To jedna z najciekawszych części całej historii.
Ekspert cytowany przez Czełny-TV wskazał, że tokarka DIP-300 nie miała dodatkowego zabezpieczenia chroniącego przed przypadkowym rozpoczęciem obrotów wrzeciona w opisywanej przez niego konfiguracji.
Według specjalisty ustawienie dźwigni rewersu w pozycji neutralnej nie zawsze gwarantowało całkowite zabezpieczenie przed ruchem.
Przypadkowe poruszenie dźwigni mogło doprowadzić do uruchomienia obrotów.
Dlatego podczas czynności wymagających dostępu do uchwytu konieczne było odłączenie napędu.
Maszyna posiadała przyciski uruchamiania i zatrzymywania umieszczone blisko operatora.
W zależności od konkretnej wersji i wyposażenia tokarki mogły również posiadać osłony uchwytu, osłony strefy skrawania oraz inne zabezpieczenia.
Problem polega na tym, że nie udało się potwierdzić, jakie dokładnie zabezpieczenia były zamontowane na maszynie Marata i czy były sprawne.
Nie ma również dowodu, że przypadkowe przestawienie dźwigni było przyczyną jego śmierci.
Źródło: https://tvchelny.ru/news/tsentralnye-temy/ekspert-prichinoy-smerti-rabochego-v-chelnakh-moglo-stat-nesoblyudenie-tekhniki-bezopasnosti
19 listopada. Ostatnie sekundy
Według rosyjskich dziennikarzy Marat pracował przy obracającym się elemencie.
W pewnym momencie pochylił się w stronę tokarki.
Z relacji medialnych wynika, że mechanizm pochwycił jego odzież. W ciągu kilku sekund mężczyzna został wciągnięty przez obracający się element.
Wypadek zauważył współpracownik, który wyłączył maszynę.
Niestety było już za późno. Marat poniósł śmierć na miejscu.
Według lokalnych doniesień świadek tragedii bardzo źle zniósł to, co zobaczył.
Nagranie z monitoringu szybko przedostało się do internetu.
Co mogło doprowadzić do tragedii?
W rosyjskich mediach i komentarzach pojawiały się różne hipotezy.
Jedna dotyczyła pochwycenia rękawa kurtki. Inna, przedstawiana przez komentujących, sugerowała wykonywanie prac wykończeniowych przy obracającym się wale, być może z użyciem papieru ściernego.
Tego drugiego scenariusza nie udało się jednak potwierdzić oficjalnym dokumentem.
Pojawiły się również pytania o zabezpieczenia tokarki, organizację pracy i temperaturę panującą w hali.
Czy Marat popełnił błąd? Czy maszyna była odpowiednio zabezpieczona? Czy pracodawca zapewnił właściwe warunki pracy?
Na podstawie dostępnych informacji nie da się jednoznacznie odpowiedzieć.
Czy Marat był pijany?
W internecie pojawiały się pytania o trzeźwość pracownika.
Przejrzałem rosyjskie publikacje dotyczące wypadku i nie znalazłem potwierdzenia, że mężczyzna był pod wpływem alkoholu.
Nie odnalazłem także publicznie dostępnych wyników badań toksykologicznych.
Nie ma więc podstaw do twierdzenia, że Marat był pijany.
Śledztwo. Kto odpowiadał za jego śmierć?
Jeszcze 19 listopada 2020 roku rosyjski Komitet Śledczy wszczął postępowanie karne na podstawie art. 216 ust. 2 rosyjskiego kodeksu karnego, dotyczącego naruszenia zasad bezpieczeństwa podczas wykonywania prac, skutkującego śmiercią człowieka.
Śledczy mieli sprawdzić również działania osób odpowiedzialnych za bezpieczeństwo w przedsiębiorstwie.
Rosyjska inspekcja pracy informowała, że wcześniej nie kontrolowała firmy i nie otrzymywała skarg od jej pracowników.
Pomimo poszukiwań nie udało mi się znaleźć publicznego wyroku, końcowego raportu ani informacji o ewentualnej karze dla pracodawcy.
Nie oznacza to, że sprawa nie została zakończona. Oznacza jedynie, że nie udało mi się potwierdzić jej finału.
Według rosyjskich dziennikarzy Marat pracował przy obracającym się elemencie.
W pewnym momencie pochylił się w stronę tokarki.
Z relacji medialnych wynika, że mechanizm pochwycił jego odzież. W ciągu kilku sekund mężczyzna został wciągnięty przez obracający się element.
Wypadek zauważył współpracownik, który wyłączył maszynę.
Niestety było już za późno. Marat poniósł śmierć na miejscu.
Według lokalnych doniesień świadek tragedii bardzo źle zniósł to, co zobaczył.
Nagranie z monitoringu szybko przedostało się do internetu.
Co mogło doprowadzić do tragedii?
W rosyjskich mediach i komentarzach pojawiały się różne hipotezy.
Jedna dotyczyła pochwycenia rękawa kurtki. Inna, przedstawiana przez komentujących, sugerowała wykonywanie prac wykończeniowych przy obracającym się wale, być może z użyciem papieru ściernego.
Tego drugiego scenariusza nie udało się jednak potwierdzić oficjalnym dokumentem.
Pojawiły się również pytania o zabezpieczenia tokarki, organizację pracy i temperaturę panującą w hali.
Czy Marat popełnił błąd? Czy maszyna była odpowiednio zabezpieczona? Czy pracodawca zapewnił właściwe warunki pracy?
Na podstawie dostępnych informacji nie da się jednoznacznie odpowiedzieć.
Czy Marat był pijany?
W internecie pojawiały się pytania o trzeźwość pracownika.
Przejrzałem rosyjskie publikacje dotyczące wypadku i nie znalazłem potwierdzenia, że mężczyzna był pod wpływem alkoholu.
Nie odnalazłem także publicznie dostępnych wyników badań toksykologicznych.
Nie ma więc podstaw do twierdzenia, że Marat był pijany.
Śledztwo. Kto odpowiadał za jego śmierć?
Jeszcze 19 listopada 2020 roku rosyjski Komitet Śledczy wszczął postępowanie karne na podstawie art. 216 ust. 2 rosyjskiego kodeksu karnego, dotyczącego naruszenia zasad bezpieczeństwa podczas wykonywania prac, skutkującego śmiercią człowieka.
Śledczy mieli sprawdzić również działania osób odpowiedzialnych za bezpieczeństwo w przedsiębiorstwie.
Rosyjska inspekcja pracy informowała, że wcześniej nie kontrolowała firmy i nie otrzymywała skarg od jej pracowników.
Pomimo poszukiwań nie udało mi się znaleźć publicznego wyroku, końcowego raportu ani informacji o ewentualnej karze dla pracodawcy.
Nie oznacza to, że sprawa nie została zakończona. Oznacza jedynie, że nie udało mi się potwierdzić jej finału.
Kilka sekund, które powinny być przestrogą
Śmierć Marata była tragiczna. Jeszcze bardziej przerażające jest to, jak niewiele czasu potrzeba było, żeby zwyczajny dzień pracy zamienił się w tragedię.
Mężczyzna miał 56 lat, dwoje dorosłych dzieci i wysokie kwalifikacje zawodowe. Tego dnia przyszedł do pracy, tak jak robił to wcześniej wiele razy. Nie wiedział, że już nigdy nie wróci do domu.
Nagranie z jego śmierci jest drastyczne i trudne do oglądania. Jednak moim zdaniem powinno być przede wszystkim przestrogą dla każdego, kto pracuje przy tokarkach, frezarkach i innych maszynach przemysłowych**.
Przy takim sprzęcie nie ma miejsca na lekceważenie zasad BHP. Luźna odzież, brak odpowiednich osłon, wykonywanie czynności przy obracających się elementach czy niewłaściwe zabezpieczenie maszyny mogą doprowadzić do tragedii w ciągu kilku sekund.
Wieloletnie doświadczenie nie daje człowiekowi odporności na wypadki. Maszyna nie rozpoznaje, czy obsługuje ją początkujący pracownik, czy fachowiec z trzydziestoletnim stażem.
Nie wiemy, kto ostatecznie ponosił odpowiedzialność za śmierć Marata. Dlatego nie zamierzam obwiniać człowieka, który nie może już przedstawić swojej wersji wydarzeń.
Jednak jedno jest pewne.
Żadna wykonana część, żaden termin produkcji i żadne polecenie przełożonego nie są warte ludzkiego życia.
Jeżeli maszyna nie jest odpowiednio zabezpieczona, nie należy na niej pracować. Jeżeli wykonanie zadania wymaga ryzykowania zdrowiem, trzeba zatrzymać pracę i usunąć zagrożenie.
A jeżeli ktoś mówi wam, że „zawsze tak robiliśmy i nigdy nic się nie stało”, pamiętajcie, że do pierwszego wypadku również wszystko działało.
Niech nagranie z 19 listopada 2020 roku nie będzie jedynie kolejnym filmem, który obejrzycie i przewiniecie dalej.
Niech będzie przypomnieniem, że zasady BHP nie powstały po to, żeby utrudniać pracę. Powstały dlatego, że zbyt wielu ludzi zapłaciło życiem za ich brak lub lekceważenie.
Marat nie wrócił tego dnia do swoich dzieci.
Wy zadbajcie o to, żeby wrócić do swoich.
Dziękuję za uwagę wypierdalam ...
Śmierć Marata była tragiczna. Jeszcze bardziej przerażające jest to, jak niewiele czasu potrzeba było, żeby zwyczajny dzień pracy zamienił się w tragedię.
Mężczyzna miał 56 lat, dwoje dorosłych dzieci i wysokie kwalifikacje zawodowe. Tego dnia przyszedł do pracy, tak jak robił to wcześniej wiele razy. Nie wiedział, że już nigdy nie wróci do domu.
Nagranie z jego śmierci jest drastyczne i trudne do oglądania. Jednak moim zdaniem powinno być przede wszystkim przestrogą dla każdego, kto pracuje przy tokarkach, frezarkach i innych maszynach przemysłowych**.
Przy takim sprzęcie nie ma miejsca na lekceważenie zasad BHP. Luźna odzież, brak odpowiednich osłon, wykonywanie czynności przy obracających się elementach czy niewłaściwe zabezpieczenie maszyny mogą doprowadzić do tragedii w ciągu kilku sekund.
Wieloletnie doświadczenie nie daje człowiekowi odporności na wypadki. Maszyna nie rozpoznaje, czy obsługuje ją początkujący pracownik, czy fachowiec z trzydziestoletnim stażem.
Nie wiemy, kto ostatecznie ponosił odpowiedzialność za śmierć Marata. Dlatego nie zamierzam obwiniać człowieka, który nie może już przedstawić swojej wersji wydarzeń.
Jednak jedno jest pewne.
Żadna wykonana część, żaden termin produkcji i żadne polecenie przełożonego nie są warte ludzkiego życia.
Jeżeli maszyna nie jest odpowiednio zabezpieczona, nie należy na niej pracować. Jeżeli wykonanie zadania wymaga ryzykowania zdrowiem, trzeba zatrzymać pracę i usunąć zagrożenie.
A jeżeli ktoś mówi wam, że „zawsze tak robiliśmy i nigdy nic się nie stało”, pamiętajcie, że do pierwszego wypadku również wszystko działało.
Niech nagranie z 19 listopada 2020 roku nie będzie jedynie kolejnym filmem, który obejrzycie i przewiniecie dalej.
Niech będzie przypomnieniem, że zasady BHP nie powstały po to, żeby utrudniać pracę. Powstały dlatego, że zbyt wielu ludzi zapłaciło życiem za ich brak lub lekceważenie.
Marat nie wrócił tego dnia do swoich dzieci.
Wy zadbajcie o to, żeby wrócić do swoich.
Dziękuję za uwagę wypierdalam ...