12
PASTA o Popcornie

Siedzę sobie, kurwa, ostatni dzień w Norwegii. Mam lvl 33, jutro w nocy wyjazd do Niemiec, więc człowiek chciałby ten ostatni wieczór spędzić w spokoju, bez zbędnych atrakcji.

Chata pracownicza. Salon, kuchnia, łazienka, dwa pokoje dwuosobowe. Ja, jako że prowadzę tryb życia nietoperza i zazwyczaj chodzę spać wtedy, kiedy normalni ludzie już wstają do roboty, kimam w salonie.

Piątek, godzina 23:30.

Siedzę sobie na kanapie, popcorn w łapie, serial na ekranie. Wcześniej przez kilka godzin walczyłem z Suno, próbując przekonać tę elektroniczną kurwę, że brak perkusji oznacza BRAK PERKUSJI, a nie „zajebiemy mu bębny po trzydziestu sekundach, może nie zauważy”.

Psychicznie jestem już po trzech wojnach światowych, ale wreszcie mam spokój.

I wtedy otwierają się drzwi.

Z pokoju wyłania się pierwszy przedstawiciel lokalnej fauny.

Piotruś, lvl 48. Stan upojenia: terminalny. Stan spodni: alarmujący.

Chłop jest tak najebany, że gdyby go położyć na ziemi, to poziomica pokazałaby osiem promili.

Coś tam mamrocze, wychodzi z pokoju i zaczyna się macać po spodniach.

Patrzę kątem oka.

Kurwa.

Zeszczany.

Ale nie tak, że kropelka, że drobny wypadek przy pracy. Nie. Chłop wygląda, jakby przegrał walkę z własnym pęcherzem przez techniczny nokaut.

Myślę sobie: dobra, nie moja sprawa. Dorosły chłop, Piotruś, lvl 48, może sobie szczać w spodnie, jeśli takie ma hobby. Ja mam serial.

Typ idzie do łazienki.

Drzwi nie zamyka.

Coś tam stoi przy kiblu, wykonuje jakieś rytualne czynności, których nie zamierzam analizować. Może sika, może prowadzi negocjacje z porcelaną, może sprawdza, czy nadal posiada penisa. Nie wiem. Nie interesuje mnie to.

Po chwili wychodzi.

Rąk oczywiście nie myje, bo po co, kurwa, komplikować sobie życie higieną.

I teraz uwaga.

Piotruś podchodzi do mnie.

Ja oglądam serial.

On patrzy na popcorn.

Ja patrzę na serial.

On patrzy na popcorn.

I nagle...

JEB.

ŁAPA W MISKĘ.

BEZ PYTANIA.

BEZ OSTRZEŻENIA.

BEZ ZGODY SANEPIDU.

I ŻRE.

Kurwa, przez sekundę miałem wrażenie, że właśnie obserwuję transmisję chorób zakaźnych w jakości 4K.

Ale myślę sobie: chuj tam. Paczka popcornu kosztuje grosze. Nie będę się przecież napierdalał z najebanym chłopem o kukurydzę.

Niech żre.

Piotruś zadowolony wraca do swojego pokoju.

Zostaję ja, serial, popcorn po przejściach i drugi lokator.
Janusz, lvl 58.

Ten wcześniej siedział przy stole i prowadził jakiś monolog. Nie wiem, o czym, bo słuchałem go mniej więcej tak intensywnie, jak Suno słucha moich promptów.

Czyli wcale.

Klasyczny wampir energetyczny. Człowiek, który nie potrzebuje rozmówcy. Wystarczy mu organizm wyposażony w uszy.

W pewnym momencie chyba przysnął, bo nagle się ocknął.

Rozgląda się.

Wstaje.

Podchodzi.

Przysiada się obok mnie.

Zaczyna oglądać serial.

Myślę sobie: no dobra, przynajmniej przestał pierdolić.

I wtedy dostrzega popcorn.

Ten sam popcorn.

POPCORN, KTÓRY JESZCZE PIĘĆ MINUT TEMU UCZESTNICZYŁ W MIĘDZYNARODOWYM INCYDENCIE SANITARNYM.

Patrzy na miskę.

Ja patrzę na telewizor.

On patrzy na miskę.

I nagle...

JEB KURWA.

DRUGA ŁAPA W MISKĘ.

I ŻRE.

XDDDDDDDD

Siedzę i patrzę.

Nie mówię nic.

Bo co ja mam powiedzieć?

„Szanowny panie, uprzejmie informuję, że pańska przekąska została przed chwilą poddana obróbce biologicznej przez kolegę, który uprzednio dokonał niekontrolowanego opróżnienia pęcherza do własnej garderoby”?

Nie, kurwa.

Przecież ja nikogo nie częstowałem.

NIKOGO.

Piotruś sam wziął.

Janusz sam wziął.

Ja jestem tutaj tylko obserwatorem.

Nie jestem właścicielem restauracji. Nie mam obowiązku przedstawiania historii pochodzenia każdego ziarna kukurydzy.

Janusz siedzi i chrupie.

Zadowolony.

Nieświadomy.

Ja siedzę i oglądam serial, a kątem oka obserwuję właśnie, jak przebiega naturalny transfer mikroflory między dwoma przedstawicielami pokolenia 40+ i 50+.

Piotruś, lvl 48, dostarczył materiał biologiczny.

Janusz, lvl 58, przeprowadził degustację.

Ja, lvl 33, pełniłem funkcję komisji obserwacyjnej.
I najlepsze jest to, że Janusz prawdopodobnie myślał, że sobie po prostu wpierdala popcorn do serialu.

A ja wiedziałem.

JA KURWA WIEDZIAŁEM.

I siedziałem cicho, bo przecież jak dorosły człowiek na lvl 58 wkłada bez pytania łapę do cudzej miski, to najwyraźniej akceptuje regulamin degustacji, nawet jeśli go nie przeczytał.

Nie będę mu robił prezentacji w PowerPoincie o tym, gdzie ta kukurydza była pięć minut wcześniej.

I tak oto wygląda mój ostatni wieczór w Norwegii.

Piotruś zeszczany.

Janusz najebany.

Obaj najedzeni.

Ja bez popcornu.

Jutro jadę do Niemiec.

Popcorn został w misce na stoliku, na wypadek gdyby tych dwóch meneli miało ochotę coś przekąsić rano.

KURTYNA.

PS. Najbardziej przeraża mnie fakt, że gdyby Piotruś umył ręce, cała ta historia byłaby zwyczajną opowieścią o dwóch najebanych chłopach podpierdalających mi popcorn.

Ale nie umył.

I w ten sposób zwykły piątkowy wieczór zamienił się w norweską edycję The Last of Us.

PS 2. Suno przynajmniej pyta, czy chcę wygenerować kolejny utwór. Ci dwaj nawet o popcorn nie zapytali.

Tradycyjnie WYPIERDALAM.
0.20318293571472