210
https://x.com/DanisMCFC/status/2123850407269064841
BRUTALNIE SZCZERA OPINIA O GTA 6

Jako były deweloper Rockstar nie zamierzam być stronniczy.

ROZGRYWKA: 7/10

Podstawy są w porządku. Broń ma odpowiedni ciężar. Sterowanie postacią jest wystarczająco responsywne. Przełączanie się między Jasonem a Lucią działa sprawniej niż stary system trzech bohaterów. Nowy system poszukiwania przez policję wprowadza nieco dodatkowych utrudnień. Czuć, że pod spodem pracuje technologia znana z Red Dead Redemption.

I na tym pochwały się kończą.

Żaden element rozgrywki nie sprawia wrażenia znacząco rozwiniętego. Na papierze mechaniki wyglądają na skomplikowane, ale gdy tylko minie efekt nowości, wszystko sprowadza się do tej samej pętli rozgrywki, którą Rockstar sprzedaje nam od 2008 roku.

Nie ma ani jednego momentu, w którym pomyślisz: „To jest coś nowego”. Zamiast tego powoli dociera do ciebie, że dodatkowe lata produkcji poświęcono na oświetlenie i zagęszczenie świata, a nie na poprawienie samej rozgrywki.

FABUŁA: 1/10

To właśnie fabuła powinna była uzasadnić tak długie oczekiwanie. Niestety, nie robi tego.

Historia w stylu Bonnie i Clyde’a, zapowiadana w każdym zwiastunie, okazuje się płytka, pozbawiona wyraźnego kierunku i dziwnie bez życia.

Główny wątek spiskowy ani przez chwilę nie buduje prawdziwego napięcia. Dialogi są w najlepszym przypadku poprawne, a w najgorszym zupełnie bezbarwne. Brakuje emocjonalnego fundamentu, który zachęcałby do śledzenia wydarzeń.

GTA IV miało pazur. GTA V miało chaotyczną energię. Nawet Red Dead Redemption potrafiło sprawić, że zależało ci na bohaterach.

Tutaj fabuła istnieje przede wszystkim po to, by usprawiedliwiać kosztowne, widowiskowe sekwencje.

Po dwóch dniach grania historia ani razu nie sprawiła, żebym z zainteresowania przysunął się bliżej ekranu. Za to wielokrotnie skłaniała mnie do sprawdzania godziny.

POSTACIE: 2/10

Jason Duval i Lucia Caminos wyglądają znakomicie. Aktorzy głosowi wykonali swoją pracę poprawnie.

Ale bohaterowie są puści w środku.

Żadne z nich nie ma osobowości na tyle wyrazistej, by udźwignąć tak długą grę. Postacie drugoplanowe przypominają zestaw stereotypowych archetypów wrzuconych do świata wyłącznie po to, by wypełnić przestrzeń.

Opcjonalny system romansowania to ciekawa funkcja, którą można odhaczyć na liście, ale nic z niej nie wynika. Scenariusz nie nadaje bowiem relacjom żadnej rzeczywistej wagi.

Nie masz poczucia, że wcielasz się w prawdziwych ludzi. Po prostu przemieszczasz dwa niezwykle drogie cyfrowe manekiny po równie kosztownej mapie.
ROZWÓJ POSTACI: 2/10

Praktycznie nie istnieje.

Gra sugeruje, że bohaterowie będą się rozwijać, po czym całkowicie ignoruje ten pomysł. Wybory mają wyłącznie kosmetyczne znaczenie. Żadne z protagonistów nie zmienia się w istotny sposób pod wpływem twoich działań.

Porównajmy to ze stopniowym upadkiem Arthura Morgana albo nawet skromniejszymi przemianami Michaela i Franklina.

Tutaj bohaterowie kończą swoją historię praktycznie w tym samym miejscu, w którym ją rozpoczęli.

Dekada pracy nad scenariuszem przyniosła zadziwiająco niewiele rzeczy, które zapadają w pamięć.

ŚCIEŻKA DŹWIĘKOWA (OST): 1/10

Radio jest martwe.

Licencjonowane utwory sprawiają wrażenie bezpiecznych wypełniaczy przypadkowej playlisty. Oryginalna muzyka ani razu nie podkreśla ważnych momentów tak skutecznie, jak robiły to ścieżki dźwiękowe starszych produkcji Rockstara.

Muzyka Justice jest obecna, ale nigdy nie sprawia wrażenia integralnej części świata.

W końcu po prostu ją wyciszasz.

W grze osadzonej w neonowej scenerii inspirowanej Miami to zdumiewająca porażka. Muzyka powinna być jednym z elementów ożywiających miasto.

Tymczasem cisza po jej wyłączeniu okazuje się przyjemniejsza.

GRAFIKA: 8,5/10

To jedyna kategoria, w której naprawdę widać ogromny budżet.

Oświetlenie jest znakomite. Animacje twarzy robią wrażenie. Szczegółowość pojazdów stoi na bardzo wysokim poziomie. Tłumy są gęste. Nocna jazda wygląda dokładnie tak, jak obiecywały zwiastuny.

To najładniejsza gra z otwartym światem na obecnej generacji sprzętu.

I właśnie w tym tkwi problem.

Oprawa wizualna tak bardzo wyprzedza wszystkie pozostałe elementy, że tylko uwydatnia, jak niewiele z nich dopracowano do równie wysokiego poziomu.

Ładna gra nie oznacza jeszcze gry ukończonej i dopracowanej.

PROJEKT MAPY: 5/10

Leonida jest ogromna. Vice City jest gęsto zabudowane. Są wyspy Keys i bagna.

Ale rozmiar to nie to samo co dobry projekt.

Drogi są często zbyt wąskie w stosunku do prędkości i natężenia ruchu, do których zachęca gra. Ciągle o coś zahaczasz, ocierasz samochód albo klinujesz się na niezręcznie zaprojektowanych elementach otoczenia. Takie problemy powinny zostać rozwiązane wiele lat temu.

Mapa często przypomina zbiór efektownych lokacji, a nie miejsce zaprojektowane z myślą o jeżdżeniu po nim i codziennym funkcjonowaniu.

Skala robi wrażenie. Przemyślany układ przestrzeni już nie.
PROJEKT MISJI: 2/10

Większość misji opiera się na tej samej sztywnej strukturze, którą Rockstar stosuje od ponad dekady. Zmieniła się właściwie tylko jakość realizacji.

Liniowe korytarze. Wyreżyserowane strzelaniny. Podążanie za znacznikiem.

Wielkie napady wyglądają kosztownie, ale gra się w nie jak w ulepszoną wersję zawartości z 2013 roku.

Aktywności poboczne istnieją, lecz rzadko prowadzą do spontanicznych czy zaskakujących sytuacji.

Już po dwóch dniach naprawdę odczuwam zmęczenie misjami.

Nie ma poczucia, że dodatkowe lata produkcji poświęcono na wymyślanie nowych sposobów konstruowania rozgrywki.

Można jedynie odnieść wrażenie, że wydano więcej pieniędzy, aby stare rozwiązania wyglądały efektowniej.

PROWADZENIE POJAZDÓW: 5/10

Samochody świetnie wyglądają i brzmią. Model jazdy pozostaje w dobrze znanym obszarze pomiędzy zręcznościówką a realizmem.

A potem wyjeżdżasz na ulicę.

Wąskie pasy ruchu, agresywni kierowcy i nieustanne przeszkody w otoczeniu zamieniają coś, co powinno być jedną z największych przyjemności w serii, w regularne źródło frustracji.

Pościgi z dużą prędkością przeradzają się w absurdalne zabawy samochodzikami z wesołego miasteczka.

Fizyka jazdy jest solidna. Projekt dróg aktywnie działa jednak przeciwko niej.

Powtarzający się zarzut dotyczący nierealistycznie wąskich dróg jest całkowicie uzasadniony. Ten problem daje o sobie znać bez przerwy.

WCIĄGAJĄCA ROZGRYWKA: 0/10

To kategoria, która ostatecznie rozstrzyga całą dyskusję.

Ciągle odkładam kontroler.

Nie ma tego charakterystycznego uczucia: „Jeszcze tylko jedna misja”.

Nie mam ochoty kontynuować eksploracji, gdy po kilku pierwszych godzinach mija zachwyt nad oprawą wizualną.

Gra imponuje na krótkich filmikach i zrzutach ekranu. Nie potrafi jednak utrzymać zainteresowania podczas dłuższej rozgrywki.

W przypadku tytułu, na który czekaliśmy 13 lat i z którym wiązano tak ogromne oczekiwania, to najbardziej druzgocący zarzut ze wszystkich.

OCENA KOŃCOWA: 2,5/10

Ta gra nie była warta 13 lat oczekiwania.

Nie jest też warta 70 funtów.

Osiągnięcia technologiczne są niezaprzeczalne, a grafika z pewnością zachwyci ludzi, którzy oceniają gry głównie na podstawie zwiastunów.

Cała reszta jest niedopracowana.

Recenzenci nazywają GTA 6 arcydziełem, ponieważ oświetlenie kosztowało fortunę, a marketing był perfekcyjny.

Po dwóch dniach rzeczywistej rozgrywki mam jednak wrażenie, że obcuję z olśniewającą dioramą, której twórcy zapomnieli zrobić z niej naprawdę świetną grę.

Król jest nagi.

Tyle że jego szaty kosztowały miliard dolarów i pod odpowiednim kątem oświetlenia wyglądają naprawdę imponująco.
0.036346197128296